t vrije gazetje

2009 is like a box of cholcolates, you never know what you're gonna get

2009-01-04T05:15:00.001-08:00

We zijn er bijna door, de eindeloze rijen aperitiefhapjes, de fluitjes en coupkes champagne, cava en spumante. Voorgerechtjes, soepjes, hoofgerechten en gigantische desserts. Oef er is weer een michelinbandje bij

Veertien lang leek de crisis veraf

Gelukkig konden we een weekje ontsnappen aan het feestgedruis in het verre Tyrol. We zouden er ons verstoppen voor het overdadige feestgedruis in dikke pakken sneeuw.

Met 2 volgeladen personenwagens, voorzien van winterbanden en sneeuwkettingen binnen handbereik vertrokken we dus richting Reutte. Het regende en het was 8 graden. Geen echt wintergevoel dus. Het bleef regenen en toen we aankwamen bleef van de dikke sneeuwlaag nog een velletje van enkele centimeters over. Gelukkig werden we getrakteerd op schnapps en Weissbier en voorspelde de weerman koude en een beetje sneeuw voor de komende dagen. Dus toch....

De eerste dag gingen we winkelen in Reutte, want er waren al solden en daar konden de dames niet aan weerstaan. Een dagje later was het al een stuk kouder en trok iK met mijn schoonzoon Gaetan de bergen in. Met 20kilo meer en 20 jaar ouder moest ik het jonge geweld weerstaan, maar het lukte nog aardig. Eindelijk was er sneeuw, ongerept en enkele tientallen centimeters dik. We volgenden de sporen van een ree en beloofden elkaar dat we zouden verdergaan tot het einde en dat kwam er uiteindelijk aan een kleine jagershut. Veel was er niet te zien want een dikke mist beperkte het uitzicht tot een vijftal meter en de rest van de familie had al drie keer de gsm laten rinkelen en zat ons op te wachten in een taverne ver beneden aan de andere kant van het stadje. Er wachtte ons nog een flinke afdaling, maar de coditie was goed al begonnen mijn knieen wat te kraken. Flink wezen maar.

Een dagje later scheen de zon , het was koud en het had zelfs wat gesneeuwd. Opnieuw klimmen, met zijn allen nu (zonder schoonmama die veilig achterbleef in het pension). De hut op de Durenberger Alm. We waren er al een paar keer, maar nog niet in de winter. Naast mijn knieen voelde ik nu ook al een pijnlijke rug. Bleef dus maar in de achterhoede met Leen die ook niet zo'n straffe klimster is, maar de sfeer boven zeker niet wou missen. En het uizicht was de moeite. Zicht op tientallen besneeuwde toppen rondom ons. Een stralende zon die zowel innerlijke en uiterlijke warmte bracht. Echt genieten was dat daar boven met zijn allen op de bank tegen de hut met een warme kop koffie of soep. Is er een mooiere manier om de dag voor Kerstmis door te brengen? Het Kerstmaal "s avonds smaakte heerlijk. We waren allen een beetje moe, maar de kerst mis in het kleine romantiosche kerkje van Wangle wilden we zeker niet missen. Pure authetieke kerstsfeer, de houten zitbanken waren zelfs lichtjes verwarmd. Warm aan de poep maar koud aan de oren. De dienst duurde lang, de zwarte priester nam ruim de tiid. Het slotmoment was heel intens. Alle lichten werden gedoofd en het koor zette Stille Nacht in. De prachtige dag werd besloten met een stevige schnapps en we spraken af de volgende morgen niet te vroeg aan de ontbijttafel te verschijnen.

Kerstmis 2008 verliep rustig. Het had weer gesneeuwd en we genoten van de natuur in witte pak met een lange wandeling in de vallei

2* kerstdag . zonneschijn en koud. Met zijn allen reden we naar het buitenverblijf van Ludwig. Het kasteel Linderhof. tegen 40 kmp/h want erg gladde besneeuwde weg langs de plansee richting Duitsland. Het prachtige kasteel met bovenop de stoere Atlas die de wereld torst en het besneeuwde park er rond nodigde uit voor een echte fotoshoot. Iedereen werd dus digitaal ingekaderd in deze mooie omgeving.

De culinaire genieters kozern voor Apfelstrudel, maar we waren toch nog met zijn vieren voor de laatste klim naar de Durenberger Alm. De enige hut , goed bereikbaar te voet in de sneeuw, zongericht en open. De knieen en rug, maar voor de laatste dag was het eventjes afzien en NIE PLEUE en uiteindelijk was het C die een slippertje maakte en kennis maakte met de harde ondergrond. Zonder erg en we hadden boven ruim de tijd om de genieten van al het moois, de zon en stevige goulashsoep

-12 Zondag is tradioneel een kalme reisdag zonder vrachtwagens op Duitse aotowegen. Het was koud en droog de zon scheen en we hadden geen zin om terug te keren, want het was leuk geweest

We leerden ook dat na het nuttigen van een paar glaasjes rode wijn kan leiden tot de ontwikkeling van nieuwe diersoorten. Zo onstond een nieuw hondenras tijdens onze vakantie. De KURT RUSSELL

6 december

2008-12-08T09:40:00.001-08:00

italiaanse Polpette

2008-11-24T11:09:00.001-08:00

op algemene aanvraag dan toch op mijne blog

polpette of gehaktballetjes op zijn Italiaans (gepikt uit het meest sexy damesblad van 't moment met Goedele steeds op de cover)

voor 4 personen

500gr gemengd gehakt ,1/2 ui,2 teentjes look, peterselie, 100 gr paneermeel, 3 eieren,100 gr parmezaan, peper .

voor de saus 1kg gepelde tomaten, 1/2 ui (de andere helft), peper, zout en een flinke scheut olijfolie

ui, peterselie en look worden fijn gehakt en gemengd met de eieren, parmezaan, het paneermeel en het vlees. Alles goed kneden met de handen (very sexy) en dan balletjes maken van ongeveer 3 a 4 cm doorsnede. Balletjes lichtjes bakken met olijfolie

gepelde tomaten door zeef halen, een scheutje water toevoegen, peper en wat zout. 10 minuten zacht laten koken en dan de balletjes toevoegen. 1/2 uur zachtjes laten pruttelen.

een heerlijk italiaaans volksgerecht, zo uit de cocinna van La Mamma

blog a strip

2008-11-24T10:31:00.001-08:00

sneeuwpret

2008-11-24T08:11:00.001-08:00

Koning winter deed wel heel vroeg zijn intrede dit jaar. Nog voor St Niklaas en Kerstman hun ronde deden strooide hij al heel gul zijn dekentje uit en dwarrelden de vlokjes naar beneden. Ik genoot ervan , lekker gezellig vanuit de warme woonkamer naar het steeds maar witter wordende landschap kijkend. Die neerdwarrelende vlokjes legden in korte tijd het verkeer lam en zorgden voor kilometerslange files. Opieuw werd de kwetsbaarheid van onze maatschappij weer eens benadrukt.

Wie ook de Kerstman ver voor is dit jaar is de brouwerij Leffe. Welbekend van de blonde en de bruine. Het is altijd even twijfelen wat het wordt. Sinds kort is de keuze gemakkelijker want er is nu ook een Kerstbier. Een rood bruine herfstige amber kleur met bovenop een kleverige dikke schuimkraag. Niet te zoet, niet te bitter, perfect van smaak, beetje fruitig, beetje caramel, beetje kaneel, kruidig. De ideale mix, een streling op de tong.

Dit was de perfecte kerstsfeer, eind november. Het grote Leffeglas binnen handbereik, terwijl buiten de sneeuwvlokjes neerdwarrelden zn de files maar langer werden besefte ik hoeveel geluk en gezelligheid er in een Leffeglas kan

blog a strip

2008-11-06T12:22:00.001-08:00

Obama wint verkiezingen in Amerika

twee biertje

2008-09-26T09:34:00.001-07:00

Oktober is traditioneel een wijnmaand. De druiven zijn of worden geplukt en in alle supermarkten zijn wel koopjes te doen. Vier kopen en een of twee gratis, of iets in die zin.

Toeval of niet verscheen er onlangs een artikel in de krant. "Veel chemie, weinig druiven" over diverse toevoegingen in vooral wereldwijnen. Niet dat die zoveel slechter zijn want dit jaar hebben de Italiaanse wijnen al flink de schandaalpers gehaald.

Om kleur en smaak beter te maken worden toegevoegd: eikenkrullen, gist, ei, gelatine, klei, wijsteenzuur, zoutzuur en diverse kunstmatige aromas....lekker allemaal

Heel lang geleden was het niet beter gesteld met de bierbrouwerij. Duitse brouwers manipuleerden hun brouwsel met klei, pek, roet,kalk, erwten, bonen en zelfs dierenbloed. Het werd ene Hertog Willem de vierde van Beieren in 1516 allemaal wat teveel. Hij wou een zuivere pint en zijn tijd ver vooruit vaardigde hij het Reinheidsgebod uit. Van dan af mocht het Duitse bier enkel gebrouwen worden met gerst, tarwe, hop en water. Zoveel eeuwen later bestaat deze wet nog steeds en ondanks vele tegenkanting uit het buitenldand (men treft weinig buitenlandse bieren in Duitsland omdat ze niet voldoen aan dit Reinheidsgebod) staat het Duitse bier nog steeds aan de top wat betreft zuiverheid en smaak.

Niet te verwonderen dat ik op onze reisjes in Zuid Duitsland, Oostenrijk en Italie een halve liter Fransiskaner of Weihenstephaner verkies boven een glaasje wijn. Het zijn stevige dorstlessers die er na een bergwandeling wel goed ingaan. Weihenstephaner, ook wel gerstenwijn genoemd wordt nog steeds gebrouwen in de oorspronkelijke brouwerij uit 1040. Het is een koninklijk blond tarwebier (weissbier) dat ook in een donkere versie bestaat. Weissbier Dunkel dus of een donker witte

Breda bij P en T

2008-09-21T03:02:00.001-07:00

't Was al een tijdje geleden dat onze wegen nog eens kruisten. Herinner me nog de laatste keer op weg naar Leidschendam toen we urenlang in de file stonden. Veel tijd voor de uitgestippelde fietstocht was er niet meer, maar een wandeling in de omgeving was ook prima. Mooie streek daar, die polders en weiden met koeien die stonden te grazen onder de zeespiegel. Blijkbaar wordt Nederland al eeuwen drooggehouden door windenergie. We moeten nog niet wanhopen als de olie opgeraakt. De contrasten waren uniek. soms midden een natuurgebied had je een vergezicht als een prentkaart. Een typisch Hollands landschap met weiden, rietkragen, molens en een kanaal waarvan de waterspiegel hoger was dan de plaats waar je stond. Om de bootjes te zien moest je omhoogkijken en dat zijn we niet gewoon. In de andere richting zag je de de hoogbouw van Den Haag. We bezochten deze stad, Scheveningen, Delft, Leiden met hun eigen karakter, geschiedenis en hun vele terrassen en bruine cafeetjes

Nu zijn jullie dus versast, boven zeeniveau, toch maar het zekere voor het onzekere genomen en een mooi appartement ingericht 5 hoog in een toren die zeker een merkpunt in de stad zal blijven. Ook op gebied van urbanisatie hebben we nog veel te leren van jullie. Breda viel best mee, al stonden we weer in de file. Veel terrasjes bruine cafeetjes en Leffe van 't vat (die komt toch van bij ons he). Met mate, gelukkig maar want op terugweg was er alcoholcontrole. Ik zag er nogal beneveld uit, niet van de alcohol, wel van mijn snotvalling en die flik dacht zeker, die heeft er eentje op. Niet dus. Een leuke dag gehad en nog een BOB sleutelhanger cadeau ook

zelfportret

2008-09-21T01:57:00.001-07:00

gezien

2008-09-13T03:47:00.001-07:00

Eerst was er Romain De Coninck, dan Nie Neuten en Biezebeize (en nog zovele anderen). Plat Gents is humor op zichzelf.

Het volkse Ledeberg met zijn hoge appartemnetsblokken, zijn kerkplein, zijn markt, doorsneden met drukke toegangswegen naar Gent. Daar leven de echte Genteneirs hun gewone dagelijkse leven. Hun liefdes hun verdriet

Aanrijding in Moskou een mooie tragikomedie die een goed gevoel nalaat.

Gezien en genoten in de vernieuwde gezellige Capitole in A, een dagje later gehuurd in videotheek en opnieuw genoten

een: biertje

2008-09-07T02:46:00.001-07:00

Smaken kunnen veranderen. Steeds een fervent wijndrinker geweest, maar de laatste maanden kan ik al evengoed genieten van een stevig biertje. Sinds een vriend me er op attent maakte dat een trappist een ideaal tussendoortje is op een lange wandeling omdat het suikers en veel energie bevat, ben ik een echte fan geworden van dit vloeibaar voedsel. Misschien lag het opvolgen van deze wijze raad ook wel aan de basis van de 50km die ik enkele weken gedelen afstapte. Grote voorwaarde is wel dat men het verbruik beperkt tot een portie (wat soms er moelijk is) en daarna weer op stap gaat.

Op onze tochten proefde ik vele streekbiertjes en geleidelijke leerde ik ook genieten van een goed glas en dronk niet enkel uit grote dorst. Toen een collega zo vriendelijk was mij te voorzien van een bak West Vleteren was ik echt verkocht. Uitgeroepen tot The best beer in the world. Een echte ontdekking. Drink hem met mate(n)en spoedig zat ik met een lege bak en het leek niet zo evident om hem te vervangen door een volle. West Vleteren is enkel te verkrijgen in de abdij zelf op afspraak en te proeven in de bekende cafe recht over de abdij "In de Vrede". De Paters zijn ook niet van plan om de produktie op te drijven

Ondertussen had ik de smaak te pakken en besloot ik op ontdekkingstocht te gaan in de bierwereld. Zo leerde ik spoedig dat trappist geen biertype is, maar verwijst naar de afkomst. Het bier moet gebrouwen worden binnen de abdij, door de monniken zelf en kwaliteit is belangrijker dan winst. Er bestaan nog vele andere pater, klooster en abdijbieren die eveneens gebrouwen worden volgens een oud recept, maar buiten de muren van de abdij. Meestal onder licentie door een brouwerij. Misschien even lekker, maar geen trappist.

Van de echte trappistenbieren zijn er slechts 6. West Vleteren (geproefd en heel lekker bevonden), Westmalle, Rochefort, Chimay, Oraval en Achel.

Drink met mate en geniet

Orval

Geen keuze tussen donker of blond. Slechts een soort. Bleek, droog en sterk. Deed me als amateur een beetje denken aan Duvel. Vloeibaar brood genoemd om zijn voedzaamheid en ook best te drinken als aperitief (droog)

Flesje en etiket zijn al tientallen jaren ongewijzigd. Op het etiket een forel met gouden ring. De legende: Prinses verliest trouwring in bron. Paniek en bidt tot God. Forel brengt ring terug. Prinses is dankbaar , roept uit gouden vallei (=Val d Or= Orval) en laal een klooster bouwen. Nu nog kunnen wanhopige meisjes een geldstuk in de bron werpen en hopen op een huwelijk binnen het jaar. De forellen hebben minder geluk en worden gretig bereid in de regionale keuken met een Orval...

Donkere Chimay

7% koperkleurig en volle schuimkraag. Beetje zoet en fruitig. Doet beetje denken aan West Vleteren. Geen legende maar heel lekker. Ga er zeker een voorraadje van aanleggen. Werd al gecommercialiseerd in 1860 en bestaat ook als blondje 8% en Tripel 9%

wordt vervolgd......

Alto Aldigo Süd Tirol vakantiedagboek

2008-08-11T11:52:00.001-07:00

1. Zondag, rustige rijdag op Duitse autowegen. We hoefden ons niet te haasten, want hoe dichter bij ons doel hoe natter. Reutte in de regen op zondagnamiddag doet gewoon aan alles denken, behalve vakantie

2. De wolkenmassa boven de Brenner was al even dreigend en onrustig als de politieke toestand in het vaderland. De ruitenwissers op hoogste snelheid hadden alle moeite om het water op de voorruit af te voeren. Een gezellig appartementje in Nauders 'San Benedetto' bood een droog onderkomen en in de late namiddag straalde de zon haar warmte over de vallei. Toch nog een beetje vakantiegevoel.

3. Er zijn zo van die plaatsjes waar je direct verliefd op wordt. Dat gevoel had ik een paar jaar geleden toen ik het dorpje Rodenech voor het eerst bezocht. Een oude kerk, nog een ouder kasteel en een hotel met een zalig terras. Meer moet dat niet zijn. Kerkje en kasteel waren een bezoekje waard, het terras des te meer. Witte wijn, mineraal water en een gigantisch bord plaatselijke lekkernijen (hesp, bergkaas enz) Dit is pas vakantie. In ons landje bood de premier zijn ontslag aan. Misschien waren de onderhandelingen al lang tot een goed einde gekomen als ze gevoerd werden op dit terrasje

4. We logeerden op net geen 1000m hoog. Vroeg in de voormiddag reden we nog 750m hoger waar we de auto konden parkeren en dan te voet verder. Een uurtje door het bos naar het hoogplateau. Tientallen frisgroene almen, evenveel grote en kleine toppen. Rechts een zicht op de Dolomieten, links uitzicht op de Alpen met de hoogte toppen nog onder een sneeuwmuts. Alles verbonden met paden en padjes voor wekenlang wandelplezier. Dream on but don't imagine they all come true. Dit was een droom., die echt was.. De eerste en meteen hoogste top lonkte reeds. De Astjoch 2198m. Na drie uur stappen toch iets te hoog gegrepen wegens geen geschikt schoeisel op losliggende keien. Een pasta in de Rastnerhütte was een goed alternatief en tevreden over onze eerste tocht konden we er nog lang luieren in een ligzetel en hoe ik ook mijn best deed een wolkje aan de helblauwe hemel te vinden, er was er geen enkel.

5. Brixen , nog een van mijn lievelingen. Ik kan er niet in de buurt komen of ik moet er even heen. Zal wel niet aan mij liggen want wie kwam hier voor 14 dagen op vakantie. De Paus. De bevolking was al druk bezig met de voorbereidingen. Vlaggen , wimpels, foto's en vooral veel prullarie. Zelfs in de regen blijft Brixen gezellig. Vandaag werden we getrakteerd op een stevige bui en zagen vele devote nonnekens met kleurreijke paraplus

6. De Rode Badkuip van Paul Jacobs. Een schitterend boek a la Da Vinci Code, maar persoonlijk vond ik hem stukken beter. De vondst van de titel, fantastisch, maar die verklap ik niet. Zelf lezen. Elke vakantie moet immers een leesdag hebben. Vandaag dus.

7. Had mijn stevige wandelschoenen niet vergeten, dus geen excuuxs om te Astjoch niet te beklimmen. Alle moeite beloond met een uitzicht van 360° Alpen en Dolomieten met als middelpunt een gigantisch houten kruis. Na lang genieten daalden we af naar de Kreuzewiesen Alm "Sonne, unendich viel Sonne" Had vandaag zijn naam niet gestolen

8. Die bergwandeling van gisteren hing tooch nog een beetje in onze benen. Aan het reustaurantje in Rodenech hadden we goede herinneringen, dus.... Juist op tijd thuis toen een gigantisch onweer losbarstte. Voor donder en bliksem moet je in de bergen zijn, zelfs al schrik je soms zo erg dat je er eventjes de billen van toeknijpt. Even snel als het tempest opkwam verdween het ook. De hemel nog pikdonker, één kleine opening die de laatste zonnestralen doorliet en een dorpje in een hel licht liet baden, midden in de duisternis. Wat later boven de bergen 2 ernorme regenbogen. De natuur kan mooi zijn, sprookjes achttig mooi zelfs. Begrijpelijk dat vroeger sommige natuurverschijnselen als een teken werden aanzien. De kolmst van de Paus ?

9. Brixen in de zon. Italie op zijn best

10. Na de rust een stevige Almenwandeling van 25km op 1800m hoogte. Een ware kuur.

11. Lag daar geen tweede top naast de Astjoch?? Een doel voor vandaag De Campill 2190m 25km

12. Een echte topdag. Vier op een rij. De Astjoch, Campill, St Jacobsjoch en een iets lager gelegen topje zonder naam. t Was de moeite. Daarna zalig bekomen op de Kreuzewiesen Alm. De kondie was prima. Op de terugweg hielpen we nog 2 uur een boer hooien op zijn alm. De mens was er doogelukkig mee ook al dacht hij dat we Russen waren..

13. Geraakte na die dag van gistern moeilijk op gang. Doorstappen maar en het boertje verrassen. Twee extra werkers. De wijn nadien uit de plastiek limonadefles smaakte als de beste chateau en deed de pijn in de benen van het werk op de steile alm vlug vergeten Net toen we s" avonds beslist hadden om het hier nog enkele dagen langer te rekken werden we uitgenodigd door JP en M om een paar dagen bij hem te verblijven in de streek van Wilde Kaiser Oostenrijk. Namen we graag aan

14; Time flies. laatste dag in italie. We hadden het hier naar onze zin. Nog wat shoppen in Mulbach en daarna nog een paar uurtjes genieten op ons favariete terras. Sastre zal nu wel de Tour winnen zeker en dat zal gevierd worden in ons dorp (sorry stad )waar hij een goed bevolkte fanclub heeft

15. Via Brenner en Insbruck, going to Going. Dorpje aan de voet van Wilde Kaiser. JP en M verwelkomden ons in hun mooie appartement. Ruimte, antieke meubelen, beneden schapenstal. Back in time. Na het aperitief was er al een verkenningstochje naar het Hollenauer Kreuz. Dit tochtje werd "s avonds uitbundig gevierd met geroosterde ribbetjes, roden, witte wijn en schnaps.

16 Ontwaken was een beetje moeilijk maar straffe koffie en een koude douche deden hun werk. Na een busrit bracht een tandradtreintje ons langs een steile helling omhoog. We vingen er een tocht aan van 30km Tanzbodenalm, Rodenalm, Jochstubsee en Hogenongen Alm waren geen overbodige rustplaatsen. De zon was ongenadig en elke druppel wijn en schnaps van de vorige avond werd ongenadig uitgezweet. De wandeling was lang, sommige paadjes smal en modderig en telkens weer was er de laatste klim, en kwam er nog een andere.

Die avond was het mijn beurt om te koken. Heerlijk in die oude boerenkeuken. Iedereen was tevreden over het resultaat en..we hadden weer een reden om te vieren.

17. Een als rustige aangekondigde wandeling rond de Hintersteinersee werd opnieuw een stevige trip die eindigde met een nogal steile niet geprogrammerde klim en dito afdaling. Net op tijd haalden we de laatste bus richting Going

18 Danke JP en M. "t was erg aangenaam en we leerden een ander stuke Oostenrijk kennen. Mooi, maar beetje ontsierd door de overdadige accomodatie voor het winterseizoen.

Wij richting Reutte waar we ditmaal logeerden in Haus Muller wegen hotel Fredy vol

19. Shopping in Reutte. We kennern er ondertussen wel de weg. Het terrasje aan het vliegveldje waar we al vaker onze laatse vakantienamiddag doorbrachten en ons zaten beklagen dat het weeral voorbij was, lag ook nie op onze route

20. Ook thuis leek de zomer al voorbij. Het deed ons aan alles denken, behalve vakantie

Vaderdag

2008-06-08T03:14:00.001-07:00

t' Is Vaderdag, 't is Vaderdag

als vader maar gelukkig is

als hij maar niet te nukkig is

want morgen is't weer maandag

uit DE MORGEN (Polly De wit)

Herinnering aan Noord Italie

2008-06-07T05:32:00.001-07:00

Noord Italie. De zonnige kant van de Alpen. 200km rustig toeren door het prachtige berglandschap van Tyrol. Overal bloemen en de toppen van de bergen nog een wintermuts van sneeuw. Een verkeersboete van 120€ was even schrikken. We spoelden ze door met een wijntje op een terrasje in de zon...

De parking van ons hotel leek een showroom van Duitse luxewagens. Begroeting voor het avondmaal met champagne. Beetje onwennig in wandelbroek en pole tussen heren in kostuum en geboetseerde dames in avondjurk.Gelukkig duurde het niet te lanng en konden we aan tafel voor een 4 gangenmenu met een fles van de Kuchelberg. Een echt huiswijntje want de wijngaard lag 20m verder te blaken in de avondzon. 300m lager Meran, waar de verlichting voor de nacht al aanging.

Dorf Tirol of Tirolo, want de geschiedenis schiep hier een tweetalig gebied. Streng Duits en frivool Italiaans, een pittige coctail en dat maakt het aantrekkelijk, gelegen tussen wijngaarden en duizende appelbomen. De hellingen supersteil, wat van elk wandelingetje een sportprestatie maakt. Prachtige natuur, maar de invloed van de mens nadrukkelijk aanwezig. Prachtig ingeplante buitenhuizen en villa's, boerenhoven waarbij men zich afvraagt, hoe verloopt het leven onder een hoek van 40 graden met een uitzicht van 700m naar beneden. Van de 1000 km Waalwegen blijven nog 250 km over. Een eeuwenoud, goed onderhouden waterleidingssysteem op de bergflanken, met kanaaltjes en sluisjes, dat alle boerderijen voorziet van bergwater. Een prachtig net voor de wandelaar, want voor het onderhoud is er steeds een pad voorzien. We volgden deze kabbelende waterwegjes tot in Parschings. Op het eind een bruisende waterval van 80m. De steile klim 25 % , een dik uur, er- naartoe zullen we niet snel vergeten, er kwam gewoon geen einde aan...

De dag erna zouden we het wat kalmer doen. Shoppen in Meran. Romantisch stad met heel veel groen, geschiedenis en kultuur. Een stadspark als een tropische tuin waar Sissi ooit in kuierde. Hier staat zelfs poezie op de zitbanken gegraveerd. Genieten op terras met expresso en capucino is hiet een must.. Als C op zoek wil naar een rood lederen tas met schoentjes van exact dezelde kleur wordt het opeens stukken drukker. Bruisende winkelsteegjes, lawaaierige vespa's, veel design en prachtige etalages. Dit is Italie.

Een zetellift gaat rechtstreeks van het centrum van Meran naar Tirolo. Een ritje van 2€. Overmoedig als we waren namen we de wandelweg. Niet echt aan te raden na een dagje shoppen, ware er niet een klein cafeetje met een terrasje onder de druivelaars. Een koel glaasje Spumente met vlierbessensiroop leek me een hemelse mix

Het weekje vloog voorbij. Gelukkig hadden we nog een dagje voor een tussenstop in Reutte. We hadden er immers een nieuwe vriendin met we we nog eens de wiessen inwilden. Romy de prachtige Duitse herder van de hoteleigenaar. Ziet er uit als een wolf, maar lief als een konijn. Weet niet wie er nu echt het meest genoot van deze laatste vakantiewandeling

vaarwel

2008-05-25T08:02:00.001-07:00

voor ik mijn ogen heb gesloten

heb ik een avontuurlijk leven genoten

veel heb ik gezien, veel mocht ik beleven

ik heb de berg beklommen

die jullie nog moeten gaan

huil daarom niet vrienden

ik ben nu voor het laatst op reis gegaan

Robrecht

2008-05-24T02:31:00.001-07:00

onze laatste Picon samen

net voor je vertrok

plots en voor altijd

beste vriend

je bent nu ver weg

op reis in de andere wereld

vertrokken maar niet dood

dat ben je pas

als iedereen je vergeten is

en jij zult nog jaren blijven voortleven

in onze herinneringen

rudy

druk week end

2008-05-02T06:45:00.001-07:00

Ik werd wakker met een houten kop. Een hamer sloeg ritmisch tegen de binnekant van mijn schedel. De avond was uitbundig gevierd. Scampis a volonté bij M in R juist over de provinciegrens. Picon vooraf,rode wijn en Irish Coffee erna. Het laatste pintje was verdwenen uit mijn geheugen. Het is goed voor het geestelijk welzijn om af en toe eens door te gaan. De kelder met de dagelijks kleine zorgen en stressjes eens uit te mesten. De prijs voor deze uitbundigheid wordt meestal de volgende ochtend al gepresenteerd

Een dagje later schrok ik wakker. Zweet parelde op mijn voorhoofd. Een nare droom. Ik stond op een groot podium, helemaal alleen, de spots op mij gericht. Honderden paar ogen op mij gericht. Ik animeerde mijn publiek met grove, platte, racistische grappen. Plots was ik alles vergeten. Ik begon te zweten en te panikeren. Het werd muisstil in de zaal..en toen schok ik wakker.

De vorige avond in zaal C te G naar Morimos solamente gaan kijken. Alex Agnew, grof, groffer, grofst, plat, platter, platst. En toch heeft die "geluidjesman" iets te vertellen. Diep in ons onderbewustzijn zijn we niet allemaal zo'n propere brave mensen. 'k zie me nog niet door de straat lopen met een jachtkarabijn, maar de luguberste schietspelletjes op pc lijken ons toch te kuunnen bekoren en het blijft niet altijd bij aapjes uit de boom schieten.

Nog een dagje later was ik wel bij de pinken. De zon scheen en we aten op terras tussen Hortagevels in Antwerpen. Ons echte doel was een wijnproeverij. Wijn van donkere Shiras druiven. Stevig, donker, krachtig met veel tannines en een rijk gamma aan smaken. Oorspronkelijk uit de de Rhonevallei, maar uitgedeind over de ganse wereld. Californie, Argentinie, Spanje,Zuid Afrika, Chili, Portugal. Een wereldreis met teugjes, slokje water, stukje brood om de vorige smaken weg te spoelen en langzaam op te klimmen tot het beste wat deze kleine druif te bieden heeft. Met de hand geplukt en 18 maanden gerijpt in houten vaten van 1 jaar oud. Cornas Terre Brul'ees op de rechteroever van de Rhone. Wat kan het leven toch mooi zijn.....

westenwind en blauwe lucht

2008-04-14T08:00:00.001-07:00

Een lekkerder weertje kon ik me niet voorstellen. Een strakke wind die de populieren landinwaards deed buigen , de witte cumuluswolken als een kudde schapen voor zich uit blies en de hemel intens blauw kleurde. Dan moet je bij de zee zijn. Wandelen in de polders en over de dijken tussen Sluis en Cadzand. De monding van het Zwin en het nog verlaten strand, schoongeveegd door de zeewind. Alle zorgen en muizenissen worden zo uit je hoofd geblazen en je voelt de energie door je aders stromen. De grote dorst lessen achter de glazen wand van een strandpaviljoen of op een zonnig terras op het dorpspleintje van Retrancement. Een pure brok natuur, de stervormige dijken en grachten van het fort Nassau, of hoe alles weer terugkeert naar zijn oorsprong. De laatste 4 km in recordtempo richting Sluis., op weg naar het vertrouwde Italiaanse restaurantje. Uitblazen bij een goed glas wijn en genieten van een (h)eelijke keuken. Nog even een straatje (dijkje) om bij de invallende duisternis als kan je moelijk afscheid nemen van de dag. Ooievaars hoog op hun nest en in een verlaten weide een prachtige echte knuffel, een baby yak gefacineerd door de opkomende maan.

Deze unieke dag met JP en M pakken ze ons ook niet meer af

de ronde van vlaanderen

2008-04-05T05:27:00.001-07:00

Je verwacht het niet echt in wat ooit werd bezongen in Le Plat Pays. Zet ze maar eens op een rij. Kluisberg,Nokerberg,Molenberg,Wolvenberg, Oude Kwaremont, Patersberg, Koppenberg, Taaienberg, Bosberg, De muur. Echte bergen zijn het niet , maar kuitenbijters zeker. Sommige met een stijgingspercentage van 20%, dat vindt je zelfs in de Alpen niet. Ik herinner me nog altijd hoe lastig de Koppenwerg was, en we deden hem tevoet

De meteo, regen, wind, kou en zelfs natte sneeuw

U heeft het al begrepen. Morgen is het feest in Vlaanderen. 270km over smalle wegen, kasseien en de Vlaamse heuvels in een typisch Vlaams wisselwallig weertje.

Ik heb mijn zetel al klaargezet en zal er geen minuut van missen

Een echte promostiek heb ik niet, maar het zal in elk geval een flinke kerel moeten zijn. Dit is geen koerske van niemendal Ik zie hem al over de meet rijden, morgen laat in de namiddag. Die enige gelukkige Uitgeput, gekromde rug, vol modder, na al die miserie het ultieme genot, weggelegd voor maar één van de velen.Als die winnaar er een van ons is dan is het feest compleet, want een echte Flandrien staat mooi op de erelijst van de Ronde

pasen

2008-03-24T10:47:00.001-07:00

de eitjes lagen onder een laagje sneeuw. Groene Kerst, witte Pasen. Wie geraakt er nog wijs uit Slaat het weer helemaal op hol of is het alleen te wijten omdat de feestdag dit jaar zo vroeg komt. De lente pas begonnen, de volgende dag volle maan en het week end daarop Pasen. Vroeger kan bijna niet 100 jaar geleden en het duurt zeker weer 100 jaar tot de volgende keer.

Het sneeuwde heel hard, maar gelukkig ligt de plaatselijke cultuurtempel om de hoek. Icoon van Freddy De Vadder. Zal hem niet vlug vergeten. Hoe hij met zijn brommertje het podium opracet, sigaret na sigaret rookt, pinten drinkt en met zijn humor steeds op het randje balanceert. Pure rock en roll, 2 uur amusement in plat westvloams, over drank , sigaretten, Evi van tv , zijn relatrie met zijn brommer en zijn buurvrouw die hij zo graag eens zo willen....

Zelfs mijn schoonouders hadden geen spijt dat ze de sneeuw getrotseerd hadden

Claus

2008-03-19T11:21:00.001-07:00

Claus is dood. Totaal onverwacht, deze avond op het nieuws van 6. Ik schrok er wel van. Niet dat ik al zoveel gelezen heb van Hugo Claus, maar die man straalde iets uit met zijn romeinse kop. Elke keer hij op tv of in de krant kwam wist hij me te boeien

Toeval of niet.Zaterdag kocht ik in Fnack Antwerpen ,,Het verdriet van Belgie,, Vastbesloten ben ik dat meesterwerk van 700 bladzijden te lezen. Ik zal er mijn best voor doen al staat het dikke boekwerk nu op de plank naast datgene dat ik 25 jaar geleden kocht. Toen wou ik het ook zeker lezen...

wat hebben we toch geluk

2008-03-17T12:32:00.001-07:00

Als je ergens in New York trein of metro neemt, dan kun je gemakkelijk twee uur reizen om van het ene uiteinde van de stad naar het andere te gaan. Je bent gewoon de stad niet uit geweest.

Daaraan zat ik te denken toen we vrijdag richting Antwerpen spoorden. Je vertrekt met een frisse neus in een station dat bijna grenst aan de zee en anderhalf uur later haal je weer in frisse neus in de scheldestad. Ondertussen aanschouwde je in de verte de torens van twee van Europas mooiste steden, Gent en Brugge.

Hoe klein en hoe bekrompen toch. Verleden week lagen de plaatselijke edities van kranten niet in de winkel. Ernaast wel de nationale edities van Limburg en Antwerpen. De stapels bleven onaangeroerd. Geen interesse, alsof ze geschreven waren in Latijn en Chinees. Liever niets dan iets van naast de deur

Daaraan zat ik te denken toen we vrijdag richting Antwerpen spoorden. Gelukkig werden we afgehaald want hoe bekrompen toch, de scheldestad leek me op de avondspits een wereldstad. In ons dorp worden tien autos na elkaar al een file genoemd. Van het rustige dorp naar de drukke stad en toch kijk ik er elke keer naar uit. Het kleine wijnrestaurantje in de buurt van 't vroegere slachthuis opent de poort van een culinaire hemel. Fijne sint jacobsschelpen, tarbot, gerijpte kazen erna met aangepaste wijnen. Heerlijk al betaalt men in een wereldstad voor kwaliteit.

De volgende morgen , tussen een stapeltje kranten , met zijn allen aan een lange tafel voor een uitgebreid ontbijt. Prettig om de straten van een wereldstad te zien ontwaken op een vroege lentemorgen.

Lekker om van verse thee te genieten in de tempel van een gekend meesterchocolatier. Op de kaart blue mountainkoffie en voor 14€ zelfs een koffie van die boontjes, die voor ze gebrand werden al een reisje maakten in het darmkanaal van katten. Uit de kaka van de poes geplukt, zorgvuldig gespoeld en gebrand om geschonken te worden in de scheldestad. Blijkbaar hier geen liever niets dan iets van ver van mijn deur........

Stekene

2008-02-25T07:44:00.001-08:00

Back to my roots. Zondag nationale wandeldag. Dit keer geen rustige paadjes, maar een meute van 10.000 wandelliefhebbers. We deden dan ook onze 20km in recordtempo (stuk minder dan 4 uur) and that was it.

Trouwens van de jeugdherinneringen aan mijn geboortedorp blijven er ook niet veel meer overeind. Times are changing. Weiden werden verkaveld, bossen gekapt en door wat er overbleef is er een 4 baans expresweg aangelegd. Mijn geboortehuis werd gedeeltelijk gesloopt en op een afschuwelijke wijze onherkenbaar herbouwd

De grote verandering, Wim Sonneveld wist het zo mooi te bezingen in zijn lied, Mijn Dorp, maar dat is ook al zo lang geleden.....

UZUMA TAIKO

2008-02-23T03:33:00.001-08:00

Dreigend Afrikaans tromgeroffel (je ver wacht iedere moment een dampende ketel met de resten van een oude pater als middagmaal van een groep kanibalen). Zacht geroffel met de belletjes uit een boedistische tempel. Panfluit uit de Andes met percussie op de achtergrond of de weemoed van de banjo van Ry Cooder die langzaam overgaat naar een slagwerk dat het ergste onweer uit de Midwest evenaart, een finale om nooit te vergeten

Ik wist niet goed waar ik het moest plaatsen, maar uiteindelijk hoeft het niet. twee uur lang blijft het je beroeren. Een combinatie van drums met wat er ook maar bij kan horen. Zelfs een vleugje humor ontbrak niet.

Uzume Taiko Ensemble met Oozoomay, een schitterend optreden dat nog lang blijft nazinderen

wandelen in Zomergem en Aalter

2008-02-18T09:51:00.001-08:00

Is het dit een vroege lente, of gewoon een zonnige winter.. Lekker wandelweer is het zeker. De laatste twee week ends waren we weer op stap. Vorige week 20 km in Zomergem, Ronsele en Oostwinkel. Rustige dorpen in het meetjesland met een afwisselend landschap van lichtgolvende velden, bossen (kleine sportvliegertjes stegen op uit de bossen van Ursel als waren het zoemende insecten) en een prachtige kanaaloever met riet. Zo dichtbij en toch zo mooi. Noch dichterbij de biezemveldwandeling in Aalter. We konden er te voet naartoe, slechts 3km ver om….. 20km te wandelen. (dat waren er dus 26 samen). Het vroor nog toen we om 8.30 vertrokken, maar de zon kroop al langzaam omhoog en verspreidde een deugddoende warmte en strooide een prachtig licht over de velden en bossen van Ruiselede.

Wie nog durft beweren dat we geen prachtige stukken natuur hebben moet maar eens mee gaan stappen .

der Untergang

2008-02-18T09:39:00.001-08:00

April 1945. De opmars door het Russische leger richting Berlijn is niet meer te stoppen. De laatste Duitse tegenaanval is mislukt en de troepen van maarschalk Zjukov omsingelen de stad. Van het eens zo immense Duitse rijk blijft nog een strook over van 12 op 3km over waar hardnekkig om gevochten wordt. Dagenlang van man tot man, van gebouw tot gebouw, zelfs van verdieping tot verdieping. Ten kosten van 300.000 mensenlevens wordt de stad uiteindelijk bezet.

Hitler en Eva Von Braun pleegden zelfmoord nadat ze hun laatste dagen hadden doorgebracht in de Fuhrerbunker, samen met Himmler, Goebbles, Speer en enkele generaals.

Het zijn deze laatste dagen van Hitler die in 2004 verfilmd werden. Der Untergang deed in Duitsland heel wat stof opwaaien, omdat hij ook de menselijke kant van Hitler aan bod liet komen, maar werd uiteindelijk toch bekroond met een Oscar van beste buitenlandse productie. Toneelgroep Colisse &Co deed het nog eens over met een eenvoudige doch schitterende productie. Heel boeiend zeker als je petekind een rolletje heeft als een der kinderen van Goebbels en zijn vrouw Magda.

Mooi Sara, ik hoop dat je in leven zal gespaard blijven van de wreedheden van de wereld en je nog vele kansen krijgt om creatief te uiten

Van je pepe

OPA JARIG

2008-02-16T07:39:00.001-08:00

JA HET IS WAAR

OPA WORDT 88 JAAR

EN OOK AL KLINKT HET RAAR

ZIJN DAGELIJKSE GEDICHTJES ZIJN NOG BEST

LEESBAAR

een stranjutter in Cadzand

vond een grote koffer op het strand

hij docht nu ben ik rijk

maar in de koffer stak een lijk

met slechts één gouden tand

een voetbalspeler bij Anderlecht

speelde eens zodanig slecht

dat hij geen enkel goal kon maken

en als hij dan een s een bal kon raken

dan kwam die in eigen doel terecht

op het strand in De Haan

stond een struise vrouw met een monokini aan

twee vissers stonden haar aan te staren

ze dachten aan woeste baren

en zijn toch weer naar zee gegaan

2008-02-03T05:15:00.000-08:00

Loker

2008-02-03T05:13:00.001-08:00

Tijdens WO 1 geraakte William Redmond gewond in de buurt van Loker. Hij was katholiek en werd weggebracht een een politieke rivaal. De politieke strijd tussen de twee Ierse divisies, de 16 Irish Division en de Ulster Division was al heel groot op de vooravond van de Ierse burgeroorlog en het gebeurde regelmatig dat men gewonde tegenstanders gewoon liet liggen

Naast de kerk in Loker wordt de naam van Redmond herinnerd In de Irish Redmond's Pub. We waren er na een stevige wandeling over de Rode Berg en de Zwarte berg, een picon (opnieuw over de schreve) uitgenodigd door JP en M

Gezellig en lekker. Picon als aperitief. 13 Galway oesters met Guiness van 't vat. Heerlijk met een romige schuimkraag. Heerlijk verse zalm en natuurlijk een stevige Irish Coffee .

De beklimming van de Kemmelberg achteraf verliep nogal moeilijk, maar wij hadden er niet minder plezier om

adinkerke

2008-01-28T10:09:00.001-08:00

Zodagmorgen 8.30h. Ritje met de nieuwe Megane richting Adinkerke. Een wandeling over de schreve (Franse grens). Verwachtte duinen met af en toe een strook strand en zeezicht. Niets daarvan. Eindeloze weggetjes door uitgestrekte polders. Wijds en eentonig met de felle wind op kop. Na 10 km begonnen rug en spieren al te protesteren. Gelukkig kwam de zon even piepen en trokken we de duinen in. 10.000 jaar oud, de oudste van de Atlantisch kust. Hier en daar minuskule huisjes,beetje slordig op zijn frans maar stukken gezelliger dan de betonnen dozen aan onze kust. Les dunes de fosilles, mooi natuurgebied met paarden en schapen. Ooit verwachte het duitse leger hier een invasie want de betonnen bunkers zijn ontelbaar. Gelukkig zijn ze na al die jaren ingenomen door....de natuur en zijn ze er deel van gaan uitmaken.

Terug bij ons. Adinkerke. Druk, file met vooral Fransen. Ook enkele Poolse en andere vrachtwagens. Een straatje met magazijnen en winkels die hun waren aanprijzen in engelse ponden. Enkel rookgerief en drank. Een andere zaak gespecialiseerd in sexartikelen.

Onze dag zat erop . 30klm in het wandelboekje. Een schuimende Duvel hadden we wel verdiend

aan de pot 4

2008-01-26T05:03:00.001-08:00

Boerenkeuken.

Een grote ronde savooikool gekocht in de GB. Een prachtige bol. De buitenste bladeren eraf en in stukken gesneden. 5 aardappelen ontdaan van hun schil en alles in de snelkookpan...

Een kleine 20 minuten later

Worst gebakken en een bruin sausje gemaakt ( ja dit laatste uit een Knorr pakje)

Savooi en aardappelen tot puree gestampt met een scheutje room, peper, muskaatnoot en een lepel mosterd

Opgediend op een groot bord. Heuvel savooipuree met in het midden een kuiltje voor de saus, ernaast de bruingebakken boerenworst

en of het lekker was, goedkoop en vlug klaar......

2008-01-19T07:33:00.000-08:00

mijn achterkant is zeker even tof

2008-01-19T07:29:00.000-08:00

Ik hoef zeker geen dagje vrij te nemen of file te trotseren om een bezoekje te brengen aan het salon en weg te dromen bij glimmende kofferdeksels,aluminium wieldoppen en andere moois, meestal nog aangeprezen door vrouwelijk schoon.
Even wat kranten en tijdschriften openslaan en de ronkende titels slaan je om de oren alsof het aards paradijs zelf zijn deuren heeft geopend.

WORLD ON WHEELS,
Of de poëzie van het vlammende monster

Qashqai urban proof
Om alle obstakels van de stad te overwinnen

Laguna coupe
Femme fatale

Citroen c- cactus
Vetverbrander

Fiat 500
Mijn achterkant
Is zeker even tof

Skoda
Het managen van uw paradoxen
In 6 lessen

Chrysler ecovoyager
Eco romantiek

Alfa esclusiva

Het leven is veiliger met een polo

Lacia
Het eerste wat ik in de garage vond
Heb ik aangetrokken

Opel
Flex fix
Explore the city limits

Nearly new car
Niet nieuw maar wel slim

Laat ons maar even wegdromen. Iedereen klaagt over de levensduurte, maar de glimmende wagens rijden in colonne de salonpoort uit. Laven zich in tankstations a 1 € de liter en blazen hun gassen in de toch al bezoedelde lucht. Ach slecht 10% van de CO2 vervuiling komt van personenwagens….

En wij. Renault respecteert uw budget. Voor de tweede maal een Megane Grandtour. Glimmend donkergrijs onder de spots van de toonzaal. Je durfde hem bijna niet aanraken uit schrik vingerafdrukken achter te laten op de lak.

Na 15 km stond hij thuis in de garage. Regen wind en vuil hadden hem gedoopt en opeens was de glinsterende megane uit de toonzaal gewoon een auto om mee te rijden

aalter beernem aalter 12/01/2008

2008-01-13T03:45:00.000-08:00

Na de kleine en minder kleine zonden van de feestdagen komen de goede voornemens, die dan al even vlug weer in de kast verdwijnen.
Wij hadden ons voorgenomen om van 2008 opnieuw een wandeljaar te maken. Het lukte de laatste tijd niet zo goed meer om er echt veel tijd voor vrij te maken en buiten onze trips naar Oostenrijk stond er niet veel meer op het programma
Dus, de wandeltocht van onze club was een ideale start.
30km van Aalter Naar Beernem en terug. t Zou wel lukken, t moest wel lukken, al lag de lat nogal hoog.
Om negen uur waren we al op stap. Beetje frisjes, amper 5 graden, wind, maar gelukkig geen regen. De Hooggoedbossen lagen er echt modderig bij. Dit was geen wandelen meer maar ploeteren. De eerste rustpost was dan ook erg welkom. Onze vrienden P en M zaten daar
al te genieten van hun boterhammetje met warme soep, maar het duurde niet lang voor er trappist op tafel stond. Lekker en energierijk. Het volgende traject verliep dan ook heel vlot en de rustpost van Beernem lieten we links liggen. We hadden ondertussen al wel opgevangen dat de wandeling geen 30, maar 34.5km was.
Het traject tussen Beernem en Maria Aalter is wel het mooist. Vlaanderen op zijn best. Velden, bossen, vergezichten met een straaltje zon, vele kleine boerderijtjes . Je zou er poëtisch van worden. Wat moet het hier 100 jaar geleden mooi geweest zijn om te leven. Geen E40 in de verte geen drukke spoorlijn met 200 treinen per dag. Waarschijnlijk hadden die kleine arme boeren niet de middelen om te genieten, nu hebben we die wel en wordt alles naar de duivel geholpen. Op nog geen km traject telde ik 36 lege bierblikken, zonder dan nog te spreken van andere rotzooi.
De spiertjes waren ondertussen al wat aan het protesteren en de volgende rustpost was heel welkom . Het half uurtje rust deed wonderen. Nog 9 km en we hadden het zonder teveel problemen gehaald. Met dank een mijn nieuwe wandelschoenen die me geen enkel probleem gaven. Ze passen als sloefkes en geven me vleugels.

2008-01-09T09:15:00.000-08:00

bedankt voor de pareltjes

2008-01-09T08:56:00.000-08:00

Liefste Pepe

Bij het begin van ‘t nieuwe jaar
Wens ik jou heel speciaal
Een schatkist vol pareltjes
En elk heeft zijn verhaal

De eerste parel
Is er één van licht en zonneschijn
De tweede
Wil voor jou graag een bron van liefde zijn

De derde parel
Strooit de mooiste dromen in het rond
De vierde
Schenkt een stralend jaar: gelukkig en gezond

Zo zijn er nog miljoenen parels el met hun geheim
Je zal ze vinden, allemaal
Al zijn ze nog zo klein

Ik wil jou helpen zoeken, iedere dag
Heb maar geen schrik

Want weet je wat zo grappig is
Die schatkist, dat ben ik

Je lieve kapoen

Sara

Sint Amandsberg 1 januari 2008

2008-01-09T08:41:00.000-08:00

2008-01-05T13:29:00.000-08:00

2008-01-05T13:25:00.000-08:00

meer fotos op
http://picasaweb.google.nl/rdvonnet/Winter2007?authkey=AO2whGApuf0

2008-01-05T13:22:00.000-08:00

impressies uit de sneeuw

2008-01-05T12:32:00.000-08:00

De kerst was dit jaar sfeervol, ver weg van de blauw flikkerende feestverlichting van bij ons.

Een flink uitputtende wandeling, hoog boven het dorp, wegzakkend in een 30cm maagdelijk sneeuwtapijt. We deden ons een set ijscrampons cadeau, nuttig, al zouden echte sneeuwschoenen nog een stuk comfortabeler geweest zijn (ook een stuk duurder).

We voelden ons welkom in het kleine pension. Eenvoud siert en een xxxx hotel zou geen gezelliger kerstavond garanderen. Hoe simpel en licht, de Grenzen Etschtaler Epelvernasch ( Oostenrijkse rode wijn) smaakte en maakte me slaperig, de schnaps na de eerlijk, heerlijke kerstmaaltijd, deed me omvallen van de slaap. Even denken aan familie, vrienden en dierbaren, hopend dat zij even intens genieten van deze kerstnacht.

Terug op de kamer. Nog even op terras. IJzig koud, een heldere hemel, met duizenden fonkelende sterren (blauwflikkerend als de feestverlichting van bij ons).
Tegenover me, een dennenboom, zijn takken bedekt met een dik pak sneeuw. Wat verder een verlicht kerkje, schril afstekend tegen bergen.

De nachtmis haalden we net niet, maar uit het kerkje hoorden we het koor van het dorp. De kerstliederen klonken heel ver weg en toch zo helder, al waren het de engelen zelf die zongen….

4 broodjes, echte boerenboter, een spiegeleitje, ham, kaas, confituur, doorgespoeld met een kan koffie.

Klimmen, surfen, zwemmen, klauteren, glijden, hijgen, kreunen, vloeken op de steile helling in de dikke sneeuw. Een unieke belevenis beloond met een uitzicht over het besneeuwde dorp en….. een absolute stilte, de sneeuw dempt elk geluid. Door een halve meter ongerept
Wit tapijt een spoor van een hert of ree. In dit spoor is het gemakkelijker vooruitkomen. Een eenzame skiër kruist onze weg. Ver van de pistes zoekt hij zijn weg naar beneden. Achter hem een kleine hond die keffend en blaffend zijn baasje volgt, (zonder ski’s ) , soms helemaal verdwijnend in de sneeuw, springend, hollend en dollend

Een ijzige koude wind blaast ons in het gezicht. Beekjes en watervalletjes zijn bevroren en lijken wel kristal. Het anders zo drukke vliegveldje van Reutte Hofen ligt er verlaten bij. Ondergesneeuwd. We wandelen over de startbaan. De lucht is blauw, het zonlicht weerkaatst op de witte vlakte. Een zonnebril is hier een must. We stappen stevig door om ons te verwarmen.
Ik denk al aan de hete soep van deze avond of de schnaps die me weer in slaap zal wiegen.

2007-12-20T09:52:00.000-08:00

de ladder naar lust

2007-12-20T09:38:00.000-08:00

Taal heeft me altijd geboeid, al wordt het de laatste jaren wat moeilijk. De steeds maar wijzigende spellingregels, die ons geen enkele houvast meer geven van wat we ooit in de schoolboeken leerden . Het taaltje dat vooral jongeren gebruiken in hun sms of e mail verkeer. Wie ontcijfert volgende binnenkomende berichtjes . Ben effen weg, BBL. (niet naar de bank, maar gewoon Been Back Later). YW 4EVR betekent dat je welkom bent voor altijd. Een grappig bericht beantwoord je tegenwoordig met ROTFL (rolling on the floor laughing//lig op de grond van het lachten. Is dat de toekomst van onze taal ????

Woensdagavond, heel toevallig, beetje Canvas gekeken. Groot Dictee op TV. Doen we even mee, Leen. ? Proberen voor samen minder dan 50 fouten?
Daar gingen we dan, het beste van onze grammatica bovenhalend

Het lukte vrij aardig. Gemiddelde score van schrijvers, journalisten en andere taalkundigen 19 fouten. Wij samen net geen vijftig, eerlijk verdeeld, elk 25. (zonder te spieken ) Hoofdletters ,al dan niet , hadden onze score stukken beter gemaakt., We are not perfect

Volgend jaar weer he Leen

Uit het dictee

Na het verorberen van de laatste schep hete bliksem - een brijige stamppot, in den beginne gecreëerd door een chef-kok die ten eeuwigen dage het ovenvuur na aan de schenen moet worden gelegd - nam mijn vader zijn bijbel ter hand."Jakobs droom te Betel, Genesis 28 vers 12. De jakobsladder. Jakob gaat slapen met zijn hoofd op een steen en ziet in zijn droom een ladder waarover engelen op en neer gaan", zei hij onderwijzend tegen de kleintjes."God staat boven aan de ladder en belooft hem het land waarop hij ligt. Daarna wordt de steen door Jakob geolied." Mijn oudste broer fluisterde: "Die zevenslaper heeft zo dadelijk geen brillantine meer nodig."Ik stelde me intussen voor dat ik neergevlijd, doezelend in de exquise, zurige sfeer van winterkost, met mijn hoofd boven op de grote kei lag die in onze schuur het vat afdekte waarin melkzuurbacteriën tekeergingen in fijngesneden wittekool.Jaren later, toen mijn vaders Schriftlezing allang was verstomd, zag ik de oudtestamentische scène luchthartig geïnterpreteerd terug in een plafondschildering in het bisschoppelijk paleis van Udine.In Tiepolo’s Bijbelse werk "De droom van Jakob" ontwaarde ik wat ik van jongs af aan al vermoedde: dat deze gedweeë wezens allerminst onzijdig zijn, maar beschikken over mollige vrouwenkuiten.Bij een enkele vieve engel zag je zelfs, klip-en-klaar in de roze schemer van de opwaaiende gewaden, dat het soigneren van het schaamhaar nog niet tot het koninkrijk der hemelen was doorgedrongen.Het waren geen Godsgezanten, maar bacchanten, ladderzat op weg naar de furieuze, in het uitdeinend heelal weerkaatsende geluidsorgie van Jimi Hendrix, de meester van de gitaarriff, die zijn ziel en zaligheid uit zijn schrepele lichaam perste.

Enkele commentaren De tekst "De ladder naar lust" stond bol van verwijzingen naar Bijbelse termen. Weduwe Karina Wolkers (foto) las de tekst voor.De kandidaten struikelden massaal over woorden als "brijige stamppot" en de onvoltooid verleden tijd van ontwaren. Ook de aartsengel Jakob werd dikwijls fout gespeld.De secretaresse Mady Van Goethem uit Sinaai schreef slechts 5 fouten in haar dictee en mocht de hoofdprijs, een zilveren pen, in ontvangst nemen."Ik doe al enkele jaren mee aan dictees. Ik ben niet voortdurend met spelling bezig, maar heb me de voorbije weken wel wat voorbereid", aldus Van Goethe

from new york

2007-12-20T09:16:00.000-08:00

groetjes van een vriend....

2007-12-13T08:36:00.000-08:00

Dag Rudy,
het was een koude, maar stralende dag vandaag. New York city schittert in de kerstsfeer! Ik ben de dag begonnen aan Rockefeller Plaza & Christmass three en heb de dag afgesloten vlakbij aan de Radio City Music Hall met de Christmass special van de famous Rockettes! The christmass spirit is in New York city al neergedaald dit jaar! Daar heb ik op verschillende plaatsen van mogen genieten. Die spirit overweldigt je en raakt je tot diep in het hart. Je kan deze stad dan ook niet anders dan in je hart sluiten. Naast de kerstsfeer, heeft een bezoek aan Ground Zero ook een diepe indruk achtergelaten. Nabestaanden van 09/11 en de stad New York, hebben een WTC tribute center opgericht. Niets kan voor ons Europeanen bevatten, welke impact de aanslagen op de WTC-torens op de Amerikanen hebben nagelaten! Tot op de dag van vandaag is de invloed van die aanslagen op het dagelijkse leven hier nog steeds voelbaar. Toch bruist deze stad van het leven, you just want to be a part of it!
Groetjes vanuit New York
Tot heel binnenkort!
Timo

2007-12-03T11:34:00.000-08:00

lotto

2007-12-03T11:14:00.000-08:00

Het land in politieke crisis. Regen en stormwinden teisteren de Vrijdagsmarkt en de rest van Europa. Politiek en weer zullen morgen de krantenkoppen halen.
Gent lijkt een uitgestorven stad op deze zondagmiddag. Een enkele voorbijganger worstelt met een overgewaaide paraplu. Enkel het stoere beeld van Jacob Van Artevelde trotseert de storm, en waarschijnlijk heeft het ook al ettelijke politieke crisissen meegemaakt.

Wij bekijken het schouwspel van achter het venster van het Spaanse restaurant Casa S. De winst van de voorbije maanden lottospel wordt hier opgesoupeerd. Specialiteiten uit Galicia. Weinig fantasie maar puur. Gegrilde gambas, aangeprezen door operazanger, kok en bv, Koen Crucke. Zarzuella, overdadig, grote stukken vis , schelpen en schaaldieren in een door saffraan geel gekleurde pittige saus. De crème Catalane, fris binnenin, de warme gegrilde suiker bovenop, een heerlijkheid die drie dagen extra regime vraagt, maar echt onweerstaanbaar is. Zelfs een carajillo (spaanse koffie met cognac en enkele hele koffiebonen) pasten in ons budget. Meer nog, we hielden nog een dertigtal euro over. De eerste hap van een volgende culinaire uitstap. Er was dus toch nog een straaltje zonneschijn op deze winderige zondagnamiddag, alhoewel, een klein rekensommetje leerde ons dat als we de voorbije maanden geen lotto gespeeld hadden en het geld opzij gelegd, we op stap konden voor een kleine vakantie…….met zijn vieren

aan de pot 3

2007-11-30T09:56:00.000-08:00

Aan de pot 3

Vrijdagavond is altijd een beetje feest en elk feest moet gevierd worden met lekker eten. Niet ingewikkeld, duur of uitgebreid maar lekker. Deze avond was het supereenvoudig. Pasta a la mamma. Hiermee maakt la mamma de familie gelukkig in heel Italie.

Flink wat ui, look en olijfolie in de pan. Look kan nooit teveel, tenzij je s’anderendaags een afspraak of vergadering hebt. Ondertussen enkele rijpe tomaten pellen en in grove stukken snijden. Alles samenvoegen , goed peperen, tijm, orgeno, laurier en een kop water met een scheutje wijn toevoegen en….het grote geheim volgens onze zuiderse mammas… langzaam laten sudderen tot men een heerlijke geurende coulis bekomt. Kan opgediend worden met pasta of gestoomde aardapppelen.
De rode Bacaia Sangiovese smaakte er heerlijk bij en gaf deze eenvoudige pasta een feestelijk tintje terwijl Eros Ramazooto op de achtergrond zijn deuntjes zong. Vrijdagavond is altijd een beetje feest

herfst

2007-11-26T09:19:00.000-08:00

boven geploegde akkers
en natte weiden
flauwe zon
vallende bladeren in de ochtendnevel
goud geel
nat en kil
het begin van een nieuwe dag

2007-11-26T09:13:00.000-08:00

2007-11-11T08:17:00.000-08:00

merci

2007-11-11T07:14:00.000-08:00

Back to my roots. Zelfs al ligt die echt niet zover af, het is altijd prettig terugkeren naar de stad waar je ooit studeerde, woonde, op stap ging met je eerste lief, waar de straten je vertrouwd zijn en waar je vele herinneringen hebt aan cafeetjes en restaurantjes In die stad, Gent, gingen we gisteren weer op stap. Een jaarlijkse traditie begin november.
We waren uitgenodigd en het verrassingseffect zou zeker spelen.
Dat begon al rond tien uur. Niets gezelliger dan een ontwakende stad. De grote drukte van zaterdag moet nog komen, dus was er rustig de tijd voor een heel uitgebreid ontbijt. Warme broodjes, spiegeleitjes, zwarte dampende koffie. Toen al kon de dag niet meer stuk en hij moest nog beginnen.

Een gezoek aan de opera; Wie had dat kunnen denken. Hoeveel honderden malen liep ik er voorbij. Het indrukwekkende neo klassieke gebouw, waar ik ooit wel eens een voorstelling volgde, hoog boven in de pluchen zetels. Een vrouwelijke gids leidde ons rond in die prachtige cultuurtempel. Als sympathieke en vlotte vertelster wijdde ze ons in, in wat ooit Le Grand Theater de la ville de Gand was. Na vele uitbreidingen en restauraties een pracht van een theater opgericht door architect Louis Roeland. Veel goud, rood, pluche en barok. De eenvoud van de buitengevels in schril contrast met de weelde binnenin. Ooit was dit de pleisterplaats van de Gentse bougeoisie. De inrijpoort voor de koetsen is nog steeds aanwezig. Les petistes histoires konden mij wel boeien. De cote jardin en de cote court, de opera repetities van Louis 14, de parijse decorateurs Philastre en Cambon of de door Honda gesponsorde restauratie van het plafond. Het vuil werd er geduldig afgehaald door tientallen vrijwilligers met blaadjes rijstpapier.
T Was de moeite

Na de koffie in café de theatre gingen we op stap. Boot en wandelzoektocht georganiseerd door rederij de Gentenaer.; Hoeveel Gentse Pisserkes staan er aan het Belfort, Hoe heet het bekendste snoepwinkeltje van Gent, wanneer is het Gravensteen gesloten, wat was de functie van de omgekeerde toeter aan het huis De Grote Sikkel en het leukste van alles. Loop de Brasserie Het Stropke in en bestel een Keizer Karelbiertje…

We waren net op tijd voor het boottochtje (net een autobus met zwemvliezen) We kenden Gent te goed om er nog veel van op te steken,maar gelachen hebben we wel en het kleine cafeetje van De Onvrije Schippers wisten we nu ook liggen. We lieten de laatste vragen van onze zoektocht maar voor wat ze waren (met als excuus dat het begon te regenen) en doken in de kelders van wat ooit een toch niet echt deftige taverne moet geweest zijn.

Na die erg drukke dag klopten we aan in de brasserie t Klokhuis in het Patershol. De garnalen en kaaskroketjes waren heerlijk en de Gentse waterzooi mocht er wel zijn. Hoe konden we beter de dag afsluiten dan met een typisch Gents gerecht
Een pluimpje voor de organisatie van L en G. t Was leuk bedacht en ondanks de sombere voorspellingen waren zelfs de weergoden ons nog welgezind.

2007-11-08T10:23:00.000-08:00

a room with a view

gezelle

2007-11-05T10:36:00.000-08:00

T was weer eens tijd om wat berglucht te gaan opsnuiven. Heel, heel vroeg in de morgen, eigenlijk nog nacht, vertrokken om de ochtendfiles voor te blijven. Met keelpijn en hoest was ik liever in bed gebleven, toch maar in één ruk naar de Alpen
Grijs, mist, motregen waren ons reisdecor door Moezel, en Duitse bossen. De bergen bleven lang verscholen in hun deken van mist…. Tot opeens 10km voor onze bestemming we getrakteerd werden op een staalblauwe hemel en sneeuwbedekte bergtoppen. Het kon niet mooier, het kon niet vlugger. Het was nog vroeg na de middag, dus zouden we nog eens flink stappen, zouden we nog genieten op een terrasje van al dat moois.

Ik had beter moeten weten. Een dagje later geraakte ik met moeite uit bed. Lag te rillen onder mijn donzen dekbed. Keek met tranende ogen naar de blauwe lucht, de stralende zon, de besneeuwde toppen. Daar ging een stuk van mijn vakantie. Mijn I pod zou mij nog even verstrooiing brengen, niet voor lang want de batterij lader was ik vergeten. Uit mijn tas haalde ik een beduimeld boekje. Een week geleden gekocht voor 50cent op een plaatselijke rommelmarkt Guido Gezelle, gedichten. Ijlde ik toen reeds?? Ik kende hem wel, weet zijn beeld staan in op het pleintje in Brugge. Het pasterke met de kale kop.

Vierde studiejaar. Een strenge meester vooraan in de klas. Het schrijverke, klak (die strenge meester met zijn regel op zijn houten bureau) O krinklende winklende waterding klak met t zwarte kabotseken aan klak . Nooit geweten wat Kabotseken betekende, maar
T werd er klak klak ingeklopt om nooit meer te vergeten

Een jaar later, een andere strenge meester vooraan in de klas met zijn regel op zijn houten bureau O ’t ruisen van het ranke riet klak o wist ik toch uw droevig lied klak wanneer de wind voorbij U voert klak
Opnieuw ingeklopt voor de rest van mijn leven. Zou ik ooit nog vergeten, zou ik ooit nog van poezie kunnen houden, zonder tussen elke regel klak te horen
Gezelle, in de Alpen. Onder mijn dekbed met zicht op besneeuwde toppen, blauwe lucht, stralende herfstzon, schurende keel, lopende neus, tranende ogen. 150 gedichten heb ik van hem gelezen, zonder klak, vond ik ze wel mooi. Ooit groet ik hem in Brugge……

aan de pot (2)

2007-10-08T09:30:00.000-07:00

Dierbaren werden weer verwacht en onder het motto van “Een handvol kruiden, een glas wijn en een lepel fantasie zijn meer waard dan duizend kookboeken (W Born) stond ik weer aan de pot. Ditmaal voor een supereenvoudig 3 gangenmenu

Pompoenensoep

De herfst is begonnen, bladeren verkleuren en de pompoenen gerijpt, dus…. Eenvoudiger kan het niet. Verse pompoen in grote stukken, een zelfde hoeveelheid wortels en 2 grote ajuinen. Flink onder water laten gaar worden. De mixer erin en peperen. Bij het opdienen een klein scheutje room mag.

Gebakken mosselen in looksaus

Op het boodschappenlijstje stonden 2kilo grote mosselen. Dat waren er ongeveer een tiental per persoon (4 pers). Terwijl ze gaar kookten bereidde ik mijn sausje. Een flinke geut olijfolie, driemaal meer witte wijn, peper, peterselie en de fijngesnipperde look niet vergeten. Flink mengen.
De gare mosselen uit hun schelp halen en een hoeveelheid halve schelpen bewaren. Mosselen en saus mengen en voor het opdienen een tiental minuutjes in de oven.
Ondertussen de mosselschelpen op borden schikken, afwerken met wat frisse gemengde salade en dan in elke schelp een mossel. Voor sterke darmen overgieten met nog wat extra saus.
Een koele witte wijn smaakte hier heerlijk bij

Kipfilet in arrabiata

Een viertal kipfilets werden in blokjes gesneden, gebakken, gemengd met een paar soeplepels arrabiata en met room overgoten. Eenvoudiger kon het bijna niet
Opgediend met gegrilde pijnboompitten, lichtjes gebakken rucolasalade en wilde rijst een exotisch gerechtje waar ik een fris wit of een zuiders rood wijntje bij schonk….

aan de pot (1)

2007-10-06T03:03:00.000-07:00

Dierbaren worden verwacht. De keuken geurt naar look en verse kruiden. Ik heb zin in om te stoven, te bakken te koken. Nigella Lawson. Jaimie Olivier, Larissa Bertonasco zijn mijn idolen, al komt mijn receptje van blz 170 van Plus Magazine….

Stoofpotje van konijn met tomaat en dragon

Het arme beestje in stukken gesneden en zorgvuldig ingewreven met een mengeling van olijfolie, peper, knoflookpasta en gehakte verse dragon…

Een grote gietijzeren pan wordt verhit en de stukken vlees gefruit ino olijfolie en ajuin. Alles wordt overgoten met een flesje witte wijn. Het laatste glas houd ik voor mezelf. Le bonheur de la bouteille….

40 minuten lang suddert mijn stoofpotje. Het klinkt mij als muziek in de oren. De rest van de verse dragon en een 20 tal kerstomaten (tot voor kort dacht ik altijd aan kersttomaten) worden toegevoegd. Een kwartiertje later is de schotel klaar. Terwijl de gasten nog aperitieven snijd ik grote stukken ciabattabrood, bestrooi gerecht met peterselie en ontkurk een fles bourgogne

2007-09-17T11:19:00.000-07:00

zurenborg berchem

2007-09-17T10:49:00.000-07:00

Indian Summer in the city. Met een goedkoop treinticket(trein tram bus) naar Antwerpen of liever naar Berchem.

Een groot modern stationsplein met heel veel gestalde fietsen. Wachtend op de komst van B (gids van de dag) en S konden we al genieten van dat lekkere herfstzonnetje. We waren nog niet veel verwend de laatste weken, maar nu was het genieten.

Een oude spoorwegbrug, 5 ronde bakstenen bogen (op zomeravonden wordt hier de tango gedanst), een bus en tramstation, 2 verroeste watertanks. Een filmdecor wachtend op een verhaal. Dit was vroeger een station van de boerentram naar de Kempen. Hij voerde pendelaars aan en bevoorraadde de melkboeren van de stad. Op zijn terugweg sleepte hij een mestkar meer naar het platteland .

Het gedicht van Herman de Coninck op de brug ‘’thuis’’ Ik kijk naar buiten,naar het uitzichtloze, dat nu stilaan mijn uitzicht is geworden....een tuin vol mist, vastgevroren verleden

Heel dichtbij De Cogels-Osylei en omliggende straten. Rond de eeuwwisseling keurde de Antwerpse gemeenteraad een plan goed voor de aanleg van een wijk voor de betere burgerij. Zij bezaten het geld voor weelderige huizen, versierd met smeedwerk en beeldhouwwerken,mozaiken en ander versieringen. Einde jaren 60 van vorige eeuw waren er plannen om de ganse wijk met de grond gelijk te maken en plaats te maken voor nieuwbouw. Op de valreep werd de buurt en 170 huizen als monument geklasseerd

Onze gids had het goed voorbereid. Bijna elke woning had zijn verhaal. Het horen en vooral het bekijken waard. De meeste huizen hebben ook hun eigen fantasierijke naam. Jan Breydel en Pieter De Coninck, de Overvloed en de Ooievaar (dat beest is ondertussen van zijn sokkel op de eerste verdieping getuimeld, maar de naam is gebleven); op een hoek, de vier jaargetijden, waarvan er maar een is overgebleven, Wat verder De zonnebloem, de waterlelies, Iris de Lischbloem en de roos. Kleurrijke mozaïeken doen denken aan Victor Horta met zijn Art Nouveau. We wisten niet waar eerst kijken. De huizen zijn prachtig, sommige details uniek, zoals een terras gedragen door twee vissen.

We kregen er niet genoeg van. Het geheel leverde een collectie architectuurfotos om van na te genieten, maar zoals steeds had onze gids ook de lege magen niet vergeten. Een heerlijk terrasje in de zon aan het begin van de Cogels-Osylaan. Het uitzicht prachtig en het eten lekker en als afsluiter wat verder op het Dageraadplein koffie en een armagnac om nooit te vergeten

en weg waren we

2007-08-25T01:31:00.000-07:00

En weg waren we. Een bijna eindeloze vakantie van 3 weken (viel achteraf wel flink tegen wegens te vlug voorbij !)
Thuis wind en regen, na 850km Autobahn , 9 uur later en 50 liter minder diesel in te de tank, de ons vertrouwde Alpentoppen tegen een helblauwe hemel. De Tor zu Tirol (Reutte ) stond weer helemaal voor ons open.. Een grote Weissbier met gratis schnaps (bij Fredy) maakte mijn geluk compleet.

We hadden al wat plannetjes, maar die eerste dag bleven we na wat shoppen genieten op het zonnige balkon . In het plaatselijke toeristenbureau kregen we een kaartje met 12 berghutten in de omgeving. Zouden we ze niet allemaal een bezoekje brengen ? Onze conditie zou er wel bij varen.

De volgende dag op stap. Aanvankelijk langs een goed begaanbare bosweg , die uiteindelijk overging in een smal, steil koeienpad. Een uitschuiver in de met modder vermengde stront zou hier zeker fataal zijn. Heelhuids bereikten we de Lechaschauer Hutte, bezweet en bemodderd ( de stront hadden we ondertussen wel van onze schoenen gespoeld) tussen netjes uitgedoste toeristen die de klim van 800 m met de plaatselijke kabelbaan hadden overbrugd..Na een royale verfrissing zetten we onze weg verder over een (voor mij dan toch) smal pad; de alpenrosenweg die op 1800 uitzicht biedt over de vallei .De Gehrenalpe Hutte was opnieuw een welkom rustpunt. Hier in de buurt logeerde een paar jaar geleden (tijdens de winter) een bruine beer . Hij kwam oorspronkelijk uit Italië, dwaalde rond in het grensgebied tussen Oostenrijk en Duitsland, maar werd uiteindelijk toch neergeschoten om veiligheidsredenen. De omgeving van de hut leek nu wel veilig en we konden uitblazen voor we de tocht naar beneden aanvingen.

Leven is het meervoud van lef (gelezen op vakantie)

Ludwig 2 was nog zo gek niet. Hij hield van alleen zijn (liet daarom in zijn kasteel een systeem bouwen om een gedekte tafel vanuit de keuken door een luik naar zijn kantoor op te tillen zodat hij zijn maaltijden in alle rust kon verorberen), maar besteedde zijn geld liever aan de bouw van kastelen ( Neuschwanstein, Linderhof) dan aan oorlogje voeren. Dat werd hem niet in dank afgenomen en op een vroege morgen vond men Ludwig verdronken in een nabijgelegen Beiers meer. De zaak werd nooit opgelost. We bezochten Linderhof al tijdens de herfst en de winter, maar het was echt de moeite om er nog eens terug te keren op een prachtige zomerdag. Het witte kasteel , de gouden koepel van het Turkse huis, het veelkleurige Marokkaanse verblijf steken prachtig af tegen de azuurblauwe lucht. Een park omgeven door de Beierse Alpen (we zijn in Duitsland), prachtige beelden (vooral van de welgevormde Venus) beelden konden me wel bekoren

geluk: heel intens bezig zijn met onbenullige zaken (gelezen op vakantie)

Het vlotte wel met onze uitdaging. Op één dag deden we opnieuw 3 hutten. 800 meter vlot stijgen, gedeeltelijk langs een riviertje dat evenveel meter naar beneden dondert; indrukwekkend . We haalden een stempel in de Musauer , de Otto Mayer en de Fussener Hutte. Enkele dagen later deden we deze tocht opnieuw met onze vrienden JP en M. Het werd de enige regendag van onze vakantie. We sloten hem af met een flesje schnaps op terras (overdekt). Het werd laat, maar we maakten het goed door “s anderendaags heel vroeg op te staan. De zon te zien opkomen boven de bergen , heel wat reeën te observeren en een flinke ochtendwandeling te maken.

Er volgden een paar dagen van genieten van het zomerse Oostenrijk, en af en toe een lekker
etentje op een zonnig terras. Boven ons een ballet van zweefvliegers sierlijk op zoek naar thermiek of rustig dalend naar het plaatselijke vliegveldje. Een boeiend schouwspel.

We hadden nog een paar hutten te bezoeken.. De Raaz Alpe en Ehenbilcher Hutte liggen prachtig op 1700m hoogte. Misschien wel het mooiste bergpanorama van de vakantie. Mocht wel ook, de tocht er naartoe was lastig en de opgave was nabij, zeker toen we op eigen risico door een Spergebied moesten, waar het pad werd vrijgemaakt met springstoffen. Tijdens de korte middagpauze moesten we het gebied doorkruisen, maar uiteindelijk werden we beloond met een prachtig uitzicht. Rondom ons talrijke grazende Haflingerpaarden met lange blonde manen. Er volgde nog een lange afdaling, maar toen kon ook deze dag kon niet meer stuk.

Drop into the silence
Drop into the moment
Drop into your body
Drop into your heart
Drop into your life
People are not seeking the meaning of life, they are seeking the experience of being alive
(Mindfulness op vakantie)

In mei waren we al in Saulinghaus op 1720m , we wisten wat ons te wachten stond. Een vrij rustige klim langs een bosweg met een heel steil laatste stuk. Een echt stukje klimmen.. Het
uitzicht over de Lechvallei is indrukwekkend.. Naar links een bergpanorama, naar rechts de Duitse vlakte, wat een contrast. Het pad liep nog een heel stuk verder, maar dat liet ik aan de echte klimmers

Een dagje later kwam de Durrenberger Hutte in ons boekje. 300meter lager dan Saulinghaus.
Het ging erg vlot en boven genoten we lang van de zon, en wat een berghut gastronomisch te bieden heeft.

We investeerden in de aankoop van stevige stapschoenen , maar ik liet ze toch nog even in de doos. Onze laatste klim naar de Schneetal Alm liep gedeeltelijk over het fameuze koeienvlaaienpad van onze eerste klim. Dat konden we onze dure investering niet aandoen.
De Schneetal Alm is de enige hut in de omgeving die niet kan bevoorraad worden langs een pad of via een goederenlift. Alles gebeurt met de helikopter. De ligging is uniek met uitzicht op het Tanheimmertall Langs een mooi hooggelegen pad bereikten we na de middag de Hoferner Alm. Hier wordt ’s winters geskied en staat alles volgeplakt met sneeuwkanonnen , pylonen, liften enz ; Hier heeft het toerisme heel nadrukkelijk zijn stempel nagelaten. Aan de Chilihutte hetzelfde uitzicht. We lieten de commercie maar achter ons en daalden af via het bos, steil, steil, steil……en erg glibberig. Drie dagen later deden mijn knieën nog pijn. Gelukkig hadden we onze laatste stempel gehaald. Een klein onnozele medaille was de prijs, maar de echte beloning was het gevoel dat we onze uitdaging hadden waargemaakt

Alsof de weergoden met ons meeleefden zakte de temperatuur en dreven regenwolken door de vallei. Heel vroeg in de ochtend, in de gutsende regen reden we naar huis

Freedom, nothing left to loose (gelezen op vakantie)

Fotos te bekijken op www.picasaweb.google.nl/rdvonnet

2007-08-11T06:31:00.000-07:00

oostenrijk

2007-08-11T06:24:00.000-07:00

Anton en Heidi. Ze behoren tot ons collectief geheugen en je wordt nog steeds wat meewarig bekeken als je op vakantie gaat naar Oostenrijk. Nog voor je vertrek droom je van Lederhosen, wienerschnitzel en enorme hoeveelheden bier met schnaps, met op de achtergrond de zingende bende van de familie Trapp uit The Sound of Music. Ergens twijfel je nog of je niet beter thuis zou blijven……..

Gelukkig bestaat er een modern Oostenrijk, een land waar we misschien nog een voorbeeld aan kunnen nemen. Een land waar mensen hoffelijk en vriendelijk zijn. Een vriendelijke Gruss Gott is nog altijd stukken beter dan een norse Belgisch blik. Een land dat koploper is op gebied van biolandbouw en dat het doet zonder kerncentrales. Onze eigen Limburgse Steve Stevaert valt het als volgt samen “Men houdt er van de natuur, de dieren, en zo uiteindelijk van de mens”

Ooit werden ze beschreven als gifmengers. De antivrieszaak was een dieptepunt, maar sindsdien maakte de Oostenrijkse wijn een echte comeback en sinds 2004 is er zelfs een Oostenrijkse editie van de Michelingids.

We hoeven ons echt niet te schamen voor onze vakantiebestemming.
Tijl en Nele behoren hier ook al lang tot de folklore

intro

2007-07-04T08:50:00.000-07:00

Intro

Het is weeral een heel tijdje geleden dat ondergetekende achter zijn klaviertje klom op www.rudyisblogging.blogspot.com om een stukje van zijn dagdagelijkse belevenissen , gedachten of ideetjes toe te vertrouwen aan het net. Oude liefde roest niet en dat hij opnieuw de draad zou opnemen was bijna een zekerheid.

De zomer 2007 wordt niet wat hij 2 maanden geleden leek te worden. De grote hitte en droogte kwamen er niet en we hebben onze pulls en paraplus maar weer uit de kast gehaald. Streepjes zon en pletsende regenbuien volgen elkaar op. En toch heeft dit weertype ook zijn mooie kantjes, kijk maar eens naar boven……

cumulus

rond als borsten
en billen
cumuluswolken aan de blauwe hemel
wit witter witst
rond en vol als schapenwol
vluchtend aan de blauwe hemel
voor westenwind en regen