2009 is like a box of cholcolates, you never know what you're gonna get

We zijn er bijna door, de eindeloze rijen aperitiefhapjes, de fluitjes en coupkes champagne, cava en spumante. Voorgerechtjes, soepjes, hoofgerechten en gigantische desserts. Oef er is weer een michelinbandje bij

Veertien lang  leek de crisis veraf

Gelukkig konden we een weekje ontsnappen aan het  feestgedruis in het verre Tyrol.  We zouden er ons verstoppen voor het overdadige feestgedruis in dikke pakken sneeuw.

Met  2 volgeladen personenwagens, voorzien van winterbanden en sneeuwkettingen binnen handbereik vertrokken we dus richting Reutte. Het regende en het was 8 graden. Geen echt wintergevoel dus. Het bleef regenen en toen we aankwamen  bleef van de dikke sneeuwlaag nog een velletje van enkele centimeters over. Gelukkig werden we getrakteerd op schnapps en Weissbier en voorspelde de weerman koude en een beetje sneeuw voor de komende dagen. Dus toch....

De eerste dag gingen we winkelen in Reutte, want er waren al solden en daar konden de dames niet aan weerstaan. Een dagje later  was het al een stuk kouder en trok iK met mijn schoonzoon Gaetan de bergen in. Met 20kilo meer en 20 jaar ouder moest ik het jonge geweld weerstaan, maar het lukte nog aardig. Eindelijk was er sneeuw, ongerept en enkele tientallen centimeters dik. We volgenden de sporen van een ree en  beloofden elkaar dat we zouden verdergaan tot het einde en dat kwam er uiteindelijk  aan een kleine jagershut. Veel was er niet te zien want een dikke mist beperkte het uitzicht tot een vijftal meter en  de rest van de familie  had al drie keer de gsm laten rinkelen en zat ons op te wachten in een taverne ver beneden aan de andere kant van het stadje. Er wachtte ons nog een flinke afdaling, maar de coditie was goed al begonnen mijn knieen wat te kraken. Flink wezen maar.

Een dagje later scheen de zon , het was koud en het had zelfs wat gesneeuwd. Opnieuw klimmen, met zijn allen nu (zonder schoonmama die veilig achterbleef in het pension). De hut op de Durenberger Alm. We waren er al een paar keer, maar nog niet  in de winter. Naast mijn knieen voelde ik nu ook al een pijnlijke rug.  Bleef dus maar in de achterhoede met Leen die ook niet zo'n straffe klimster is, maar de sfeer boven zeker niet wou missen. En het uizicht was de moeite. Zicht op tientallen besneeuwde toppen rondom ons. Een stralende zon die zowel innerlijke en uiterlijke  warmte bracht. Echt genieten was dat daar boven met zijn allen op de bank tegen de hut met een warme kop koffie of soep. Is er een mooiere manier om de dag voor Kerstmis door te brengen? Het Kerstmaal "s avonds smaakte heerlijk. We waren allen een beetje moe, maar de kerst mis in het kleine romantiosche kerkje van Wangle wilden we zeker niet missen. Pure authetieke kerstsfeer,  de houten zitbanken waren zelfs lichtjes verwarmd.  Warm aan de poep maar koud aan de oren. De dienst duurde  lang, de zwarte priester nam ruim de tiid. Het slotmoment was heel intens. Alle lichten werden gedoofd en het koor zette Stille Nacht in.  De  prachtige dag werd besloten met een stevige schnapps en we spraken af de volgende morgen niet te vroeg aan de ontbijttafel te verschijnen.

Kerstmis 2008 verliep rustig. Het had weer gesneeuwd en we  genoten van de natuur in witte pak met een lange wandeling in de vallei

2* kerstdag . zonneschijn en koud. Met zijn allen reden we naar het buitenverblijf van Ludwig. Het kasteel Linderhof. tegen 40 kmp/h want erg  gladde besneeuwde weg langs de plansee richting Duitsland. Het prachtige kasteel met bovenop de stoere Atlas die de wereld torst en het besneeuwde park er rond nodigde uit  voor een echte fotoshoot. Iedereen werd dus digitaal ingekaderd in deze mooie omgeving.

De culinaire genieters kozern voor  Apfelstrudel, maar we waren toch nog met zijn vieren voor de laatste klim naar de Durenberger Alm. De enige hut , goed bereikbaar te voet in de sneeuw, zongericht en open. De knieen en rug, maar voor de laatste dag was het  eventjes afzien en NIE PLEUE en uiteindelijk was het C die een slippertje maakte en kennis maakte met de harde ondergrond. Zonder erg en we hadden boven ruim de tijd om de genieten van al het moois, de zon en stevige goulashsoep

-12 Zondag is tradioneel een kalme reisdag zonder  vrachtwagens op Duitse aotowegen. Het was koud en droog de zon scheen en we hadden geen zin om terug te keren, want het was leuk geweest

We leerden ook dat na het nuttigen van een paar glaasjes rode wijn kan leiden tot de ontwikkeling van nieuwe diersoorten. Zo onstond een nieuw hondenras tijdens onze vakantie. De KURT RUSSELL