Als je ergens in New York trein of metro neemt, dan kun je gemakkelijk twee uur reizen om van het ene uiteinde van de stad naar het andere te gaan. Je bent gewoon de stad niet uit geweest.
Daaraan zat ik te denken toen we vrijdag richting Antwerpen spoorden. Je vertrekt met een frisse neus in een station dat bijna grenst aan de zee en anderhalf uur later haal je weer in frisse neus in de scheldestad. Ondertussen aanschouwde je in de verte de torens van twee van Europas mooiste steden, Gent en Brugge.
Hoe klein en hoe bekrompen toch. Verleden week lagen de plaatselijke edities van kranten niet in de winkel. Ernaast wel de nationale edities van Limburg en Antwerpen. De stapels bleven onaangeroerd. Geen interesse, alsof ze geschreven waren in Latijn en Chinees. Liever niets dan iets van naast de deur
Daaraan zat ik te denken toen we vrijdag richting Antwerpen spoorden. Gelukkig werden we afgehaald want hoe bekrompen toch, de scheldestad leek me op de avondspits een wereldstad. In ons dorp worden tien autos na elkaar al een file genoemd. Van het rustige dorp naar de drukke stad en toch kijk ik er elke keer naar uit. Het kleine wijnrestaurantje in de buurt van 't vroegere slachthuis opent de poort van een culinaire hemel. Fijne sint jacobsschelpen, tarbot, gerijpte kazen erna met aangepaste wijnen. Heerlijk al betaalt men in een wereldstad voor kwaliteit.
De volgende morgen , tussen een stapeltje kranten , met zijn allen aan een lange tafel voor een uitgebreid ontbijt. Prettig om de straten van een wereldstad te zien ontwaken op een vroege lentemorgen.
Lekker om van verse thee te genieten in de tempel van een gekend meesterchocolatier. Op de kaart blue mountainkoffie en voor 14€ zelfs een koffie van die boontjes, die voor ze gebrand werden al een reisje maakten in het darmkanaal van katten. Uit de kaka van de poes geplukt, zorgvuldig gespoeld en gebrand om geschonken te worden in de scheldestad. Blijkbaar hier geen liever niets dan iets van ver van mijn deur........
