1. Zondag, rustige rijdag op Duitse autowegen. We hoefden ons niet te haasten, want hoe dichter bij ons doel hoe natter. Reutte in de regen op zondagnamiddag doet gewoon aan alles denken, behalve vakantie
2. De wolkenmassa boven de Brenner was al even dreigend en onrustig als de politieke toestand in het vaderland. De ruitenwissers op hoogste snelheid hadden alle moeite om het water op de voorruit af te voeren. Een gezellig appartementje in Nauders 'San Benedetto' bood een droog onderkomen en in de late namiddag straalde de zon haar warmte over de vallei. Toch nog een beetje vakantiegevoel.
3. Er zijn zo van die plaatsjes waar je direct verliefd op wordt. Dat gevoel had ik een paar jaar geleden toen ik het dorpje Rodenech voor het eerst bezocht. Een oude kerk, nog een ouder kasteel en een hotel met een zalig terras. Meer moet dat niet zijn. Kerkje en kasteel waren een bezoekje waard, het terras des te meer. Witte wijn, mineraal water en een gigantisch bord plaatselijke lekkernijen (hesp, bergkaas enz) Dit is pas vakantie. In ons landje bood de premier zijn ontslag aan. Misschien waren de onderhandelingen al lang tot een goed einde gekomen als ze gevoerd werden op dit terrasje
4. We logeerden op net geen 1000m hoog. Vroeg in de voormiddag reden we nog 750m hoger waar we de auto konden parkeren en dan te voet verder. Een uurtje door het bos naar het hoogplateau. Tientallen frisgroene almen, evenveel grote en kleine toppen. Rechts een zicht op de Dolomieten, links uitzicht op de Alpen met de hoogte toppen nog onder een sneeuwmuts. Alles verbonden met paden en padjes voor wekenlang wandelplezier. Dream on but don't imagine they all come true. Dit was een droom., die echt was.. De eerste en meteen hoogste top lonkte reeds. De Astjoch 2198m. Na drie uur stappen toch iets te hoog gegrepen wegens geen geschikt schoeisel op losliggende keien. Een pasta in de Rastnerhütte was een goed alternatief en tevreden over onze eerste tocht konden we er nog lang luieren in een ligzetel en hoe ik ook mijn best deed een wolkje aan de helblauwe hemel te vinden, er was er geen enkel.
5. Brixen , nog een van mijn lievelingen. Ik kan er niet in de buurt komen of ik moet er even heen. Zal wel niet aan mij liggen want wie kwam hier voor 14 dagen op vakantie. De Paus. De bevolking was al druk bezig met de voorbereidingen. Vlaggen , wimpels, foto's en vooral veel prullarie. Zelfs in de regen blijft Brixen gezellig. Vandaag werden we getrakteerd op een stevige bui en zagen vele devote nonnekens met kleurreijke paraplus
6. De Rode Badkuip van Paul Jacobs. Een schitterend boek a la Da Vinci Code, maar persoonlijk vond ik hem stukken beter. De vondst van de titel, fantastisch, maar die verklap ik niet. Zelf lezen. Elke vakantie moet immers een leesdag hebben. Vandaag dus.
7. Had mijn stevige wandelschoenen niet vergeten, dus geen excuuxs om te Astjoch niet te beklimmen. Alle moeite beloond met een uitzicht van 360° Alpen en Dolomieten met als middelpunt een gigantisch houten kruis. Na lang genieten daalden we af naar de Kreuzewiesen Alm "Sonne, unendich viel Sonne" Had vandaag zijn naam niet gestolen
8. Die bergwandeling van gisteren hing tooch nog een beetje in onze benen. Aan het reustaurantje in Rodenech hadden we goede herinneringen, dus.... Juist op tijd thuis toen een gigantisch onweer losbarstte. Voor donder en bliksem moet je in de bergen zijn, zelfs al schrik je soms zo erg dat je er eventjes de billen van toeknijpt. Even snel als het tempest opkwam verdween het ook. De hemel nog pikdonker, één kleine opening die de laatste zonnestralen doorliet en een dorpje in een hel licht liet baden, midden in de duisternis. Wat later boven de bergen 2 ernorme regenbogen. De natuur kan mooi zijn, sprookjes achttig mooi zelfs. Begrijpelijk dat vroeger sommige natuurverschijnselen als een teken werden aanzien. De kolmst van de Paus ?
9. Brixen in de zon. Italie op zijn best
10. Na de rust een stevige Almenwandeling van 25km op 1800m hoogte. Een ware kuur.
11. Lag daar geen tweede top naast de Astjoch?? Een doel voor vandaag De Campill 2190m 25km
12. Een echte topdag. Vier op een rij. De Astjoch, Campill, St Jacobsjoch en een iets lager gelegen topje zonder naam. t Was de moeite. Daarna zalig bekomen op de Kreuzewiesen Alm. De kondie was prima. Op de terugweg hielpen we nog 2 uur een boer hooien op zijn alm. De mens was er doogelukkig mee ook al dacht hij dat we Russen waren..
13. Geraakte na die dag van gistern moeilijk op gang. Doorstappen maar en het boertje verrassen. Twee extra werkers. De wijn nadien uit de plastiek limonadefles smaakte als de beste chateau en deed de pijn in de benen van het werk op de steile alm vlug vergeten Net toen we s" avonds beslist hadden om het hier nog enkele dagen langer te rekken werden we uitgenodigd door JP en M om een paar dagen bij hem te verblijven in de streek van Wilde Kaiser Oostenrijk. Namen we graag aan
14; Time flies. laatste dag in italie. We hadden het hier naar onze zin. Nog wat shoppen in Mulbach en daarna nog een paar uurtjes genieten op ons favariete terras. Sastre zal nu wel de Tour winnen zeker en dat zal gevierd worden in ons dorp (sorry stad )waar hij een goed bevolkte fanclub heeft
15. Via Brenner en Insbruck, going to Going. Dorpje aan de voet van Wilde Kaiser. JP en M verwelkomden ons in hun mooie appartement. Ruimte, antieke meubelen, beneden schapenstal. Back in time. Na het aperitief was er al een verkenningstochje naar het Hollenauer Kreuz. Dit tochtje werd "s avonds uitbundig gevierd met geroosterde ribbetjes, roden, witte wijn en schnaps.
16 Ontwaken was een beetje moeilijk maar straffe koffie en een koude douche deden hun werk. Na een busrit bracht een tandradtreintje ons langs een steile helling omhoog. We vingen er een tocht aan van 30km Tanzbodenalm, Rodenalm, Jochstubsee en Hogenongen Alm waren geen overbodige rustplaatsen. De zon was ongenadig en elke druppel wijn en schnaps van de vorige avond werd ongenadig uitgezweet. De wandeling was lang, sommige paadjes smal en modderig en telkens weer was er de laatste klim, en kwam er nog een andere.
Die avond was het mijn beurt om te koken. Heerlijk in die oude boerenkeuken. Iedereen was tevreden over het resultaat en..we hadden weer een reden om te vieren.
17. Een als rustige aangekondigde wandeling rond de Hintersteinersee werd opnieuw een stevige trip die eindigde met een nogal steile niet geprogrammerde klim en dito afdaling. Net op tijd haalden we de laatste bus richting Going
18 Danke JP en M. "t was erg aangenaam en we leerden een ander stuke Oostenrijk kennen. Mooi, maar beetje ontsierd door de overdadige accomodatie voor het winterseizoen.
Wij richting Reutte waar we ditmaal logeerden in Haus Muller wegen hotel Fredy vol
19. Shopping in Reutte. We kennern er ondertussen wel de weg. Het terrasje aan het vliegveldje waar we al vaker onze laatse vakantienamiddag doorbrachten en ons zaten beklagen dat het weeral voorbij was, lag ook nie op onze route
20. Ook thuis leek de zomer al voorbij. Het deed ons aan alles denken, behalve vakantie
