De kerst was dit jaar sfeervol, ver weg van de blauw flikkerende feestverlichting van bij ons.
Een flink uitputtende wandeling, hoog boven het dorp, wegzakkend in een 30cm maagdelijk sneeuwtapijt. We deden ons een set ijscrampons cadeau, nuttig, al zouden echte sneeuwschoenen nog een stuk comfortabeler geweest zijn (ook een stuk duurder).
We voelden ons welkom in het kleine pension. Eenvoud siert en een xxxx hotel zou geen gezelliger kerstavond garanderen. Hoe simpel en licht, de Grenzen Etschtaler Epelvernasch ( Oostenrijkse rode wijn) smaakte en maakte me slaperig, de schnaps na de eerlijk, heerlijke kerstmaaltijd, deed me omvallen van de slaap. Even denken aan familie, vrienden en dierbaren, hopend dat zij even intens genieten van deze kerstnacht.
Terug op de kamer. Nog even op terras. IJzig koud, een heldere hemel, met duizenden fonkelende sterren (blauwflikkerend als de feestverlichting van bij ons).
Tegenover me, een dennenboom, zijn takken bedekt met een dik pak sneeuw. Wat verder een verlicht kerkje, schril afstekend tegen bergen.
De nachtmis haalden we net niet, maar uit het kerkje hoorden we het koor van het dorp. De kerstliederen klonken heel ver weg en toch zo helder, al waren het de engelen zelf die zongen….
4 broodjes, echte boerenboter, een spiegeleitje, ham, kaas, confituur, doorgespoeld met een kan koffie.
Klimmen, surfen, zwemmen, klauteren, glijden, hijgen, kreunen, vloeken op de steile helling in de dikke sneeuw. Een unieke belevenis beloond met een uitzicht over het besneeuwde dorp en….. een absolute stilte, de sneeuw dempt elk geluid. Door een halve meter ongerept
Wit tapijt een spoor van een hert of ree. In dit spoor is het gemakkelijker vooruitkomen. Een eenzame skiër kruist onze weg. Ver van de pistes zoekt hij zijn weg naar beneden. Achter hem een kleine hond die keffend en blaffend zijn baasje volgt, (zonder ski’s ) , soms helemaal verdwijnend in de sneeuw, springend, hollend en dollend
Een ijzige koude wind blaast ons in het gezicht. Beekjes en watervalletjes zijn bevroren en lijken wel kristal. Het anders zo drukke vliegveldje van Reutte Hofen ligt er verlaten bij. Ondergesneeuwd. We wandelen over de startbaan. De lucht is blauw, het zonlicht weerkaatst op de witte vlakte. Een zonnebril is hier een must. We stappen stevig door om ons te verwarmen.
Ik denk al aan de hete soep van deze avond of de schnaps die me weer in slaap zal wiegen.
