6 december

 

 

 

italiaanse Polpette

 

 

 

 

op algemene aanvraag dan toch op mijne blog

polpette of gehaktballetjes op zijn Italiaans (gepikt uit het meest sexy damesblad van 't moment met Goedele steeds op de cover)

voor 4 personen

500gr gemengd gehakt ,1/2 ui,2 teentjes look, peterselie, 100 gr paneermeel, 3 eieren,100 gr parmezaan, peper .

voor de saus 1kg gepelde tomaten, 1/2 ui (de andere helft), peper, zout en een flinke scheut olijfolie

ui, peterselie en look worden fijn gehakt en gemengd met de eieren, parmezaan, het paneermeel en het vlees. Alles goed kneden met de handen (very sexy) en dan balletjes maken  van ongeveer 3 a 4 cm doorsnede. Balletjes lichtjes bakken met olijfolie

gepelde tomaten door zeef halen, een scheutje water toevoegen, peper en wat zout. 10 minuten zacht laten koken en dan de balletjes toevoegen. 1/2 uur zachtjes laten pruttelen.

een heerlijk italiaaans volksgerecht, zo uit de cocinna van La Mamma

blog a strip

 

 

 

sneeuwpret

 

Koning winter deed wel heel vroeg zijn intrede dit jaar. Nog voor St Niklaas en Kerstman hun ronde deden strooide hij al heel gul zijn dekentje uit en dwarrelden de vlokjes naar beneden. Ik genoot ervan , lekker gezellig vanuit de warme woonkamer  naar het steeds maar witter wordende landschap kijkend. Die neerdwarrelende vlokjes legden in korte tijd het verkeer lam en zorgden voor kilometerslange files. Opieuw werd de kwetsbaarheid van onze maatschappij weer eens benadrukt.

Wie ook de Kerstman ver voor is  dit jaar is de brouwerij Leffe. Welbekend van de blonde en de bruine. Het is altijd even twijfelen wat het wordt. Sinds kort is de keuze gemakkelijker want er is nu ook een Kerstbier. Een rood bruine  herfstige amber kleur met bovenop een kleverige dikke schuimkraag. Niet te zoet, niet te bitter, perfect van smaak, beetje fruitig, beetje caramel,  beetje kaneel,  kruidig. De ideale mix, een streling op de tong.

Dit was de perfecte kerstsfeer, eind november.  Het grote Leffeglas binnen handbereik, terwijl buiten de sneeuwvlokjes neerdwarrelden zn de files maar langer werden besefte ik hoeveel geluk en gezelligheid er in een Leffeglas  kan

blog a strip

 

 

Obama wint verkiezingen in Amerika                             

twee biertje

 

 

 

Oktober is traditioneel een wijnmaand. De druiven zijn of worden geplukt en in alle supermarkten zijn wel koopjes te doen. Vier kopen en een of twee gratis, of iets in die zin.

Toeval of niet verscheen er onlangs een artikel in de krant. "Veel chemie, weinig druiven" over diverse toevoegingen in vooral wereldwijnen. Niet dat die zoveel slechter zijn want dit jaar hebben de Italiaanse wijnen al flink de schandaalpers gehaald.

Om kleur en smaak beter te maken worden toegevoegd: eikenkrullen, gist, ei, gelatine, klei, wijsteenzuur, zoutzuur en diverse kunstmatige aromas....lekker allemaal

Heel lang geleden was het niet beter gesteld met de bierbrouwerij. Duitse brouwers manipuleerden hun brouwsel met klei, pek, roet,kalk, erwten, bonen en zelfs dierenbloed. Het werd ene Hertog Willem de vierde van Beieren in 1516 allemaal wat teveel. Hij wou een zuivere pint en zijn tijd ver vooruit vaardigde hij het Reinheidsgebod uit. Van dan af mocht het Duitse bier enkel gebrouwen worden met gerst, tarwe, hop en water. Zoveel eeuwen later bestaat deze wet nog steeds en ondanks vele tegenkanting uit het buitenldand (men treft weinig buitenlandse bieren in Duitsland omdat ze niet voldoen aan dit Reinheidsgebod) staat het Duitse bier nog steeds aan de top wat betreft zuiverheid en smaak.

Niet te verwonderen dat ik op onze reisjes in Zuid Duitsland, Oostenrijk en Italie een halve liter Fransiskaner of Weihenstephaner verkies boven een glaasje wijn. Het zijn stevige dorstlessers die er na een bergwandeling wel goed ingaan. Weihenstephaner, ook wel gerstenwijn genoemd wordt nog steeds gebrouwen in de oorspronkelijke brouwerij uit 1040. Het is een koninklijk blond tarwebier (weissbier) dat ook in een donkere versie bestaat. Weissbier Dunkel dus of een donker witte

 

                                       

Breda bij P en T

 

't Was al een tijdje geleden dat onze wegen nog eens kruisten. Herinner me nog de laatste keer op weg naar Leidschendam toen we urenlang in de file stonden. Veel tijd voor de uitgestippelde fietstocht was er niet meer, maar een wandeling in de omgeving was ook prima. Mooie streek daar, die polders en weiden met koeien die stonden te grazen onder de zeespiegel. Blijkbaar wordt Nederland al eeuwen drooggehouden door windenergie. We moeten nog niet wanhopen als de olie opgeraakt. De contrasten waren uniek. soms  midden een natuurgebied had je een vergezicht als een prentkaart. Een typisch Hollands landschap met weiden, rietkragen, molens en een kanaal  waarvan de waterspiegel hoger was dan de plaats waar je stond. Om de bootjes te zien moest je omhoogkijken en dat zijn we niet gewoon. In de andere richting zag je de de hoogbouw van Den Haag. We bezochten deze stad, Scheveningen, Delft, Leiden met hun eigen karakter, geschiedenis en hun vele terrassen en bruine cafeetjes

Nu zijn jullie dus versast, boven zeeniveau, toch maar het zekere voor het onzekere genomen en een mooi appartement ingericht  5 hoog in een toren die zeker een merkpunt in de stad zal blijven. Ook op gebied van urbanisatie hebben we nog veel te leren van jullie.  Breda viel best mee, al stonden we weer in de file. Veel terrasjes bruine cafeetjes en Leffe van 't vat (die komt toch van bij ons he). Met mate,  gelukkig maar want op terugweg was er alcoholcontrole. Ik zag er nogal beneveld uit, niet van de alcohol, wel van mijn snotvalling en die flik dacht zeker, die heeft er eentje op. Niet dus. Een leuke dag gehad en nog een BOB sleutelhanger cadeau ook

zelfportret

gezien

Eerst was er Romain De Coninck, dan Nie Neuten en Biezebeize (en nog zovele anderen). Plat Gents is humor op zichzelf.

Het volkse Ledeberg met zijn hoge appartemnetsblokken, zijn kerkplein, zijn markt, doorsneden met drukke toegangswegen naar Gent.  Daar leven de echte Genteneirs hun gewone dagelijkse leven. Hun liefdes hun verdriet

Aanrijding in Moskou een mooie tragikomedie die een goed gevoel nalaat.

Gezien  en genoten in de vernieuwde gezellige Capitole in A, een dagje later gehuurd in videotheek en opnieuw genoten

een: biertje

 

Smaken kunnen veranderen. Steeds een fervent wijndrinker geweest, maar de laatste maanden kan ik al evengoed genieten van een stevig biertje. Sinds een vriend me er op attent maakte dat een trappist een ideaal tussendoortje is op een lange wandeling omdat het  suikers en veel energie bevat, ben ik een echte fan geworden van dit vloeibaar voedsel. Misschien lag het opvolgen van deze wijze raad ook wel aan de basis van de 50km die ik enkele weken gedelen afstapte. Grote voorwaarde is wel dat men het verbruik beperkt tot een portie (wat soms er moelijk is) en daarna weer op stap gaat.

Op onze tochten proefde ik vele streekbiertjes  en geleidelijke leerde ik ook genieten van een goed glas en dronk niet enkel uit  grote dorst. Toen een collega zo vriendelijk was mij te voorzien van een bak West Vleteren was ik echt verkocht. Uitgeroepen tot The best beer in the world. Een echte ontdekking. Drink hem met mate(n)en spoedig zat ik met een lege bak en het leek niet zo evident om hem te vervangen door een volle. West Vleteren is enkel te verkrijgen in de abdij zelf op afspraak en te proeven in de bekende cafe recht over de abdij "In de Vrede". De Paters zijn ook niet van plan om de produktie op te drijven

Ondertussen had ik de smaak te pakken en besloot ik op ontdekkingstocht te gaan in de bierwereld. Zo leerde ik spoedig dat trappist geen biertype is, maar verwijst naar de afkomst. Het bier moet gebrouwen worden binnen de abdij, door de monniken zelf en kwaliteit is belangrijker dan winst. Er bestaan nog vele andere pater, klooster en abdijbieren die eveneens gebrouwen worden volgens een oud recept, maar buiten de muren van de abdij. Meestal onder licentie door een brouwerij. Misschien even lekker, maar geen trappist.

Van de echte trappistenbieren zijn er slechts 6. West Vleteren (geproefd en heel lekker bevonden), Westmalle, Rochefort, Chimay, Oraval en Achel.

Drink met mate en geniet

Orval

Geen keuze tussen donker of blond. Slechts een soort. Bleek, droog en sterk. Deed me als amateur een beetje denken aan Duvel. Vloeibaar brood genoemd om zijn voedzaamheid en ook best te drinken als aperitief (droog)

Flesje en etiket zijn al tientallen jaren ongewijzigd. Op het etiket een forel met gouden ring. De legende: Prinses verliest trouwring in bron. Paniek en bidt tot God. Forel brengt ring terug. Prinses is dankbaar , roept uit gouden vallei (=Val d Or= Orval) en laal een klooster bouwen. Nu nog kunnen wanhopige meisjes een geldstuk in de bron werpen en hopen op een huwelijk binnen het jaar. De forellen hebben minder geluk en worden gretig bereid in de regionale keuken met een  Orval...

Donkere Chimay

7% koperkleurig en volle schuimkraag. Beetje zoet en fruitig. Doet beetje denken aan West Vleteren. Geen legende maar heel lekker. Ga er zeker een voorraadje van aanleggen. Werd al gecommercialiseerd in 1860 en bestaat ook als blondje 8% en Tripel 9%

wordt vervolgd......

Alto Aldigo Süd Tirol vakantiedagboek

1. Zondag, rustige rijdag op Duitse autowegen. We hoefden ons niet te haasten, want hoe dichter bij ons doel hoe natter. Reutte in de regen op zondagnamiddag doet gewoon aan alles denken, behalve vakantie

2. De wolkenmassa boven de Brenner was al even dreigend en onrustig als de politieke toestand in het vaderland. De ruitenwissers op hoogste snelheid hadden alle moeite om het water op de voorruit af te voeren. Een gezellig appartementje in Nauders 'San Benedetto' bood een droog onderkomen en in de late namiddag straalde de zon haar warmte over de vallei. Toch nog een beetje vakantiegevoel.

3. Er zijn zo van die plaatsjes waar je direct verliefd op wordt. Dat gevoel had ik een paar jaar geleden toen ik het dorpje Rodenech voor het eerst bezocht. Een oude kerk, nog een ouder kasteel en een hotel met een zalig terras. Meer moet dat niet zijn. Kerkje en kasteel waren een bezoekje waard, het terras des te meer. Witte wijn, mineraal water en een gigantisch bord plaatselijke lekkernijen (hesp, bergkaas enz) Dit is pas vakantie. In ons landje bood de premier zijn ontslag aan. Misschien waren de onderhandelingen al lang tot een goed einde gekomen als ze gevoerd werden op dit terrasje

4. We logeerden op net geen 1000m hoog. Vroeg in de voormiddag reden we nog 750m hoger waar we de auto konden parkeren en dan te voet verder. Een uurtje door het bos naar het hoogplateau. Tientallen frisgroene almen, evenveel grote en kleine toppen. Rechts een zicht op de Dolomieten, links uitzicht op de Alpen met de hoogte toppen nog onder een sneeuwmuts.  Alles verbonden met paden en padjes voor wekenlang wandelplezier. Dream on but don't imagine they all come true. Dit was een droom., die echt was.. De eerste en meteen  hoogste top lonkte reeds. De Astjoch 2198m. Na drie uur stappen toch iets te hoog gegrepen wegens geen geschikt schoeisel op losliggende keien. Een pasta in de Rastnerhütte was een goed alternatief en tevreden over onze eerste tocht konden we er nog lang luieren in een ligzetel en hoe ik ook mijn best deed een wolkje aan de helblauwe hemel te vinden, er was er geen enkel.

5. Brixen , nog een van mijn lievelingen. Ik kan er niet in de buurt komen of ik moet er even heen. Zal wel niet aan mij liggen want wie kwam hier voor 14 dagen op vakantie. De Paus. De bevolking was al druk bezig met de voorbereidingen. Vlaggen , wimpels, foto's en vooral veel prullarie. Zelfs in de regen blijft Brixen gezellig. Vandaag werden we getrakteerd op een stevige bui en zagen vele devote nonnekens met kleurreijke paraplus

6. De Rode Badkuip van Paul Jacobs. Een schitterend boek a la Da Vinci Code, maar persoonlijk vond ik hem stukken beter. De vondst van de titel, fantastisch, maar die verklap ik niet. Zelf lezen. Elke vakantie moet immers een leesdag hebben. Vandaag dus.

7. Had mijn stevige wandelschoenen niet vergeten, dus geen excuuxs om te Astjoch niet te beklimmen. Alle moeite beloond met een uitzicht van 360° Alpen en Dolomieten met als middelpunt een gigantisch houten kruis. Na lang genieten daalden we af naar de Kreuzewiesen Alm "Sonne, unendich viel Sonne" Had vandaag zijn naam niet gestolen

8. Die bergwandeling van gisteren hing tooch nog een beetje in onze benen. Aan het reustaurantje in Rodenech hadden we goede herinneringen, dus.... Juist op tijd thuis toen een gigantisch onweer losbarstte. Voor donder en bliksem moet je in de bergen zijn, zelfs al schrik je soms zo erg dat je er eventjes de billen van toeknijpt. Even snel als het tempest opkwam verdween het ook. De hemel nog pikdonker, één kleine opening die de laatste zonnestralen doorliet en een dorpje in een hel licht liet baden, midden in de duisternis. Wat later boven de bergen 2 ernorme regenbogen. De natuur kan mooi zijn, sprookjes achttig mooi zelfs. Begrijpelijk dat vroeger sommige natuurverschijnselen als een teken werden aanzien. De kolmst van de Paus ?

9. Brixen in de zon. Italie op zijn best

10. Na de rust een stevige Almenwandeling van 25km op 1800m hoogte. Een ware kuur.

11. Lag daar geen tweede top naast de Astjoch?? Een doel voor vandaag De Campill 2190m  25km

12. Een echte topdag. Vier op een rij. De Astjoch, Campill, St Jacobsjoch en een iets lager gelegen topje zonder naam. t Was de moeite. Daarna zalig bekomen op de Kreuzewiesen Alm. De kondie was prima. Op de terugweg hielpen we nog 2 uur een boer hooien op zijn  alm. De mens was er doogelukkig mee ook al dacht hij dat we Russen waren..

13. Geraakte na die dag van gistern moeilijk op gang. Doorstappen maar en het boertje verrassen. Twee extra werkers. De wijn nadien uit de plastiek limonadefles smaakte als de beste chateau en deed de pijn in de benen van het werk op de steile alm vlug vergeten  Net toen we s" avonds beslist hadden om het hier nog enkele dagen langer te rekken werden we uitgenodigd door JP en M om een paar dagen bij hem te verblijven in de streek van Wilde Kaiser  Oostenrijk. Namen we graag aan

14; Time flies. laatste dag in italie. We hadden het hier naar onze zin. Nog wat shoppen in Mulbach en daarna nog een paar uurtjes genieten op ons favariete terras. Sastre zal nu wel de Tour winnen zeker en dat zal gevierd worden in ons dorp (sorry stad )waar hij een goed bevolkte fanclub heeft

15. Via Brenner en Insbruck, going to Going. Dorpje aan de voet van Wilde Kaiser. JP en M verwelkomden ons in hun mooie appartement. Ruimte, antieke meubelen, beneden schapenstal. Back in time. Na het aperitief was er al een verkenningstochje naar het Hollenauer Kreuz. Dit tochtje werd "s avonds uitbundig gevierd met geroosterde ribbetjes, roden, witte wijn en schnaps.

16 Ontwaken was een beetje moeilijk maar straffe koffie en een koude douche deden hun werk. Na een busrit bracht een tandradtreintje ons langs een steile helling omhoog. We vingen er een tocht aan van 30km Tanzbodenalm, Rodenalm, Jochstubsee en Hogenongen Alm waren geen overbodige rustplaatsen. De zon was ongenadig en elke druppel wijn en schnaps van de  vorige avond werd ongenadig uitgezweet. De wandeling was lang, sommige paadjes smal en modderig en telkens weer was er de laatste klim, en kwam er nog een andere.

Die avond was het mijn beurt om te koken. Heerlijk in die oude boerenkeuken. Iedereen was tevreden over het resultaat en..we hadden weer een reden om te vieren.

17. Een als rustige aangekondigde wandeling rond de Hintersteinersee werd opnieuw een stevige trip die eindigde met een nogal steile niet geprogrammerde klim en dito afdaling. Net op tijd haalden we de laatste bus richting Going

18 Danke JP en M. "t was erg aangenaam en we leerden een ander stuke Oostenrijk kennen. Mooi, maar beetje ontsierd door de overdadige accomodatie voor het winterseizoen.

Wij richting Reutte waar we ditmaal logeerden in Haus Muller wegen hotel Fredy vol

19. Shopping in Reutte. We kennern er ondertussen wel de weg. Het terrasje aan het vliegveldje waar we al vaker onze laatse vakantienamiddag doorbrachten en ons zaten beklagen dat het weeral voorbij was, lag ook nie op onze route

20. Ook thuis leek de zomer al voorbij. Het deed ons aan alles denken, behalve vakantie

Vaderdag

 

 

t' Is Vaderdag, 't is Vaderdag

als vader maar gelukkig is

als hij maar niet te nukkig is

want morgen is't weer maandag

uit  DE MORGEN  (Polly De wit)

Herinnering aan Noord Italie

Noord Italie. De zonnige kant van de Alpen. 200km rustig toeren door het prachtige berglandschap van Tyrol. Overal bloemen en de toppen van de bergen nog een wintermuts van sneeuw. Een verkeersboete van 120€ was even schrikken. We spoelden ze door met een wijntje op een terrasje in de zon...

De parking van ons hotel leek een showroom van Duitse luxewagens. Begroeting voor het avondmaal met champagne. Beetje onwennig in wandelbroek en pole tussen heren in kostuum en geboetseerde dames in avondjurk.Gelukkig duurde het niet te lanng en konden we aan tafel voor een 4 gangenmenu met een fles van de Kuchelberg. Een echt huiswijntje want de wijngaard lag 20m verder te blaken in de avondzon. 300m lager Meran, waar de verlichting voor de nacht al aanging.

Dorf Tirol of Tirolo, want de geschiedenis schiep hier een tweetalig gebied. Streng Duits en frivool Italiaans, een pittige coctail en dat maakt het aantrekkelijk, gelegen tussen wijngaarden en duizende appelbomen. De hellingen supersteil, wat van elk wandelingetje een sportprestatie maakt. Prachtige natuur, maar de invloed van de mens nadrukkelijk aanwezig. Prachtig ingeplante buitenhuizen en villa's, boerenhoven waarbij men zich afvraagt, hoe verloopt het leven onder een hoek van 40 graden met een uitzicht van 700m naar beneden. Van de 1000 km Waalwegen blijven nog 250 km over. Een eeuwenoud, goed onderhouden waterleidingssysteem op de bergflanken, met kanaaltjes en sluisjes, dat alle boerderijen voorziet van bergwater. Een prachtig net voor de wandelaar, want voor het onderhoud is er steeds een pad voorzien. We volgden deze kabbelende waterwegjes tot in Parschings. Op het eind een bruisende waterval van 80m. De  steile klim 25 % , een dik uur, er- naartoe zullen we niet snel vergeten, er kwam gewoon geen einde aan...

De dag erna zouden we het wat kalmer doen. Shoppen in Meran. Romantisch stad met heel veel groen, geschiedenis en kultuur. Een stadspark als een tropische tuin waar Sissi ooit in kuierde. Hier staat zelfs poezie op de zitbanken gegraveerd. Genieten op terras met expresso en capucino is hiet een must.. Als C op zoek wil naar een rood lederen tas met schoentjes van exact dezelde kleur wordt het opeens stukken drukker. Bruisende winkelsteegjes, lawaaierige vespa's, veel design en prachtige etalages. Dit is Italie.

Een zetellift gaat rechtstreeks van het centrum van Meran naar Tirolo. Een ritje van 2€. Overmoedig als we waren namen we de wandelweg. Niet echt aan te raden na een dagje shoppen, ware er niet  een klein cafeetje met een terrasje onder de druivelaars. Een koel glaasje Spumente met vlierbessensiroop leek me een hemelse mix

Het weekje vloog voorbij. Gelukkig hadden we nog een dagje voor een tussenstop in Reutte. We hadden er immers een nieuwe vriendin met we we nog eens de wiessen inwilden. Romy de prachtige Duitse herder van de hoteleigenaar. Ziet er uit als een wolf, maar lief als een konijn. Weet niet wie er nu echt het meest genoot van deze laatste vakantiewandeling

vaarwel

voor ik mijn ogen heb gesloten

heb ik een avontuurlijk leven genoten

veel heb ik gezien, veel mocht ik beleven

ik heb de berg beklommen

die jullie nog moeten gaan

huil daarom niet vrienden

ik ben nu voor het laatst op reis gegaan

 

Robrecht

 

onze laatste Picon samen

net voor je vertrok

plots en voor altijd

beste vriend

je bent nu ver weg

op reis in de andere wereld

vertrokken maar niet dood

dat ben je pas

als iedereen je vergeten is

en jij zult nog jaren blijven voortleven

in onze  herinneringen

rudy

druk week end

 

 

Ik werd wakker met een houten kop. Een hamer sloeg ritmisch tegen de binnekant van mijn schedel. De avond was uitbundig gevierd. Scampis a volonté bij M in R juist over de provinciegrens. Picon vooraf,rode wijn en Irish Coffee erna. Het laatste pintje was verdwenen uit mijn geheugen. Het is goed voor het  geestelijk welzijn om af en toe eens door te gaan. De kelder met de dagelijks kleine zorgen en stressjes eens uit te mesten. De prijs voor deze uitbundigheid wordt meestal de volgende ochtend al gepresenteerd

 

Een dagje later schrok ik wakker. Zweet parelde op mijn voorhoofd. Een nare droom. Ik stond op een groot podium, helemaal alleen, de spots op mij gericht. Honderden paar ogen op mij gericht. Ik animeerde mijn publiek met grove, platte, racistische grappen. Plots was ik alles vergeten. Ik begon te zweten en te panikeren. Het werd muisstil in de zaal..en toen schok ik wakker.

De vorige avond in zaal C te G naar  Morimos solamente gaan kijken. Alex Agnew, grof, groffer, grofst, plat, platter, platst. En toch heeft die "geluidjesman" iets te vertellen. Diep in ons onderbewustzijn zijn we niet allemaal zo'n propere brave mensen. 'k zie me nog niet door de straat lopen met een jachtkarabijn, maar de luguberste schietspelletjes op pc lijken ons toch te kuunnen bekoren en het blijft niet altijd bij aapjes uit de boom schieten.

Nog een dagje later was ik wel bij de pinken. De zon scheen en we aten op terras tussen Hortagevels in Antwerpen. Ons echte doel was een wijnproeverij. Wijn van donkere Shiras druiven. Stevig, donker, krachtig met veel tannines en een rijk gamma aan smaken. Oorspronkelijk uit de  de Rhonevallei, maar uitgedeind over de ganse wereld.  Californie, Argentinie, Spanje,Zuid Afrika, Chili, Portugal. Een wereldreis met teugjes, slokje water, stukje brood om de vorige smaken weg te spoelen en langzaam op te klimmen tot het beste wat deze kleine druif te bieden heeft. Met de hand geplukt en 18 maanden gerijpt in houten vaten van 1 jaar oud. Cornas Terre Brul'ees op de rechteroever van de Rhone. Wat kan het leven toch mooi zijn.....

westenwind en blauwe lucht

 

 

 

 

Een lekkerder weertje kon ik me niet voorstellen. Een strakke wind die de populieren landinwaards deed buigen , de witte cumuluswolken als een kudde schapen voor zich uit blies en de hemel intens blauw kleurde. Dan moet je bij de zee zijn. Wandelen in de polders en over de dijken tussen Sluis en Cadzand. De monding van het Zwin en het nog verlaten strand, schoongeveegd door de zeewind. Alle zorgen en muizenissen worden zo uit je hoofd geblazen en je voelt de energie door je aders stromen. De grote dorst lessen achter de glazen wand van een strandpaviljoen of op een zonnig terras op het dorpspleintje van Retrancement. Een pure brok natuur, de stervormige dijken en grachten van het fort Nassau, of hoe alles weer terugkeert naar zijn oorsprong.  De laatste 4 km in recordtempo richting Sluis., op weg naar het vertrouwde Italiaanse restaurantje. Uitblazen bij een goed glas wijn en genieten van een (h)eelijke keuken. Nog even  een straatje (dijkje) om bij de invallende duisternis als kan je moelijk afscheid nemen van de dag. Ooievaars hoog op hun nest en in een verlaten weide een prachtige echte knuffel, een baby yak gefacineerd door de opkomende maan.

Deze unieke dag met JP en M pakken ze ons ook niet meer af

 

de ronde van vlaanderen

 

Je verwacht het niet echt in wat ooit werd bezongen in Le Plat Pays. Zet ze maar eens op een rij. Kluisberg,Nokerberg,Molenberg,Wolvenberg, Oude Kwaremont, Patersberg, Koppenberg, Taaienberg, Bosberg, De muur.  Echte bergen zijn het niet , maar kuitenbijters zeker.  Sommige met een stijgingspercentage van 20%, dat vindt je zelfs in de Alpen niet. Ik herinner me nog altijd hoe lastig de Koppenwerg was, en we deden hem tevoet

De meteo, regen, wind, kou en zelfs natte sneeuw

U heeft het al begrepen. Morgen is het feest in Vlaanderen. 270km over smalle wegen, kasseien en de Vlaamse heuvels in een typisch Vlaams wisselwallig weertje.

Ik heb mijn zetel al klaargezet en zal er geen minuut van missen

Een echte promostiek heb ik niet, maar het zal in elk geval een flinke kerel moeten zijn. Dit is geen koerske  van niemendal Ik zie hem al over de meet rijden, morgen  laat in de namiddag. Die enige gelukkige  Uitgeput, gekromde rug, vol modder, na al die miserie het ultieme genot, weggelegd voor maar één van de velen.Als die winnaar er een van ons is dan is het feest compleet, want een echte Flandrien staat mooi op de erelijst van de  Ronde

pasen

 

de eitjes lagen onder een laagje sneeuw. Groene Kerst, witte Pasen. Wie geraakt er nog wijs uit  Slaat het weer helemaal op hol of is het alleen te wijten omdat de feestdag dit jaar zo vroeg komt. De lente pas begonnen, de volgende dag volle maan  en het week end daarop Pasen. Vroeger kan bijna niet 100 jaar geleden en het duurt zeker weer 100  jaar tot de volgende keer.

Het sneeuwde heel hard, maar gelukkig ligt de plaatselijke cultuurtempel om de hoek. Icoon van Freddy De Vadder.  Zal hem niet vlug vergeten. Hoe hij met zijn brommertje het podium opracet, sigaret na sigaret rookt, pinten drinkt en met zijn humor steeds op het randje balanceert. Pure rock en roll, 2 uur amusement in plat westvloams, over drank , sigaretten, Evi  van tv , zijn relatrie met zijn brommer en zijn buurvrouw die hij zo graag eens zo willen....

Zelfs mijn schoonouders hadden geen spijt dat ze de sneeuw getrotseerd hadden

Claus

 

Claus is dood. Totaal onverwacht, deze avond op het nieuws van 6. Ik schrok er wel van. Niet dat ik al zoveel gelezen heb van Hugo Claus, maar die man straalde iets uit met zijn romeinse kop. Elke keer hij op tv of in de krant kwam wist hij me te boeien

Toeval of niet.Zaterdag kocht ik in Fnack Antwerpen ,,Het verdriet van Belgie,, Vastbesloten ben ik dat meesterwerk van 700 bladzijden te lezen. Ik zal er mijn best voor doen al staat het dikke boekwerk  nu  op de plank naast datgene dat ik 25 jaar geleden kocht. Toen wou ik het ook zeker lezen...

wat hebben we toch geluk

 

Als  je ergens in New York trein of metro neemt, dan kun je gemakkelijk twee uur reizen om van het ene uiteinde van de stad naar het andere te gaan. Je bent gewoon de stad niet uit geweest.

Daaraan zat ik te denken toen we vrijdag richting Antwerpen spoorden.  Je vertrekt met een frisse neus in een station dat bijna grenst aan de zee en  anderhalf uur later haal je weer in frisse neus in de scheldestad. Ondertussen aanschouwde je in de verte de torens van twee van Europas mooiste steden, Gent en Brugge.

Hoe klein en hoe bekrompen toch. Verleden week lagen de plaatselijke edities van kranten niet in de winkel. Ernaast wel de nationale edities van Limburg en Antwerpen. De stapels bleven onaangeroerd. Geen interesse, alsof ze geschreven waren in Latijn en Chinees. Liever niets dan iets van naast de deur

Daaraan zat ik te denken toen we vrijdag richting Antwerpen spoorden. Gelukkig werden we afgehaald want hoe bekrompen toch, de scheldestad leek me op de avondspits een wereldstad. In ons dorp worden tien autos na elkaar al een file genoemd.  Van het rustige dorp naar de drukke stad en toch kijk ik er elke keer naar uit. Het kleine wijnrestaurantje in de buurt van 't vroegere slachthuis opent  de poort van een culinaire hemel. Fijne sint jacobsschelpen, tarbot, gerijpte kazen erna met aangepaste wijnen. Heerlijk al  betaalt men in een wereldstad voor kwaliteit.

De volgende morgen , tussen een stapeltje kranten , met zijn allen aan een lange tafel  voor een uitgebreid ontbijt. Prettig om de straten van een wereldstad te zien ontwaken op een vroege lentemorgen.

Lekker om  van verse thee te genieten in de tempel van een gekend meesterchocolatier. Op de kaart blue mountainkoffie en voor 14€ zelfs een koffie van die boontjes, die voor ze gebrand werden al een reisje maakten in het darmkanaal van katten. Uit de kaka van de poes geplukt, zorgvuldig gespoeld en gebrand om geschonken te  worden in de scheldestad. Blijkbaar hier geen liever niets dan iets van ver van mijn deur........

Stekene

 

Back to my roots. Zondag nationale wandeldag. Dit keer geen rustige paadjes, maar een meute van 10.000 wandelliefhebbers. We deden dan ook onze 20km in recordtempo (stuk minder dan 4 uur) and that was it.

Trouwens van de jeugdherinneringen aan mijn geboortedorp blijven er ook niet veel meer overeind. Times are changing. Weiden werden verkaveld, bossen gekapt en door wat er overbleef  is er een 4 baans expresweg aangelegd. Mijn geboortehuis  werd gedeeltelijk gesloopt en op een afschuwelijke wijze onherkenbaar herbouwd

De grote verandering, Wim Sonneveld wist het zo mooi te bezingen in zijn lied, Mijn Dorp, maar dat is ook al zo lang geleden.....

UZUMA TAIKO

 

 

Dreigend Afrikaans tromgeroffel (je ver wacht iedere moment een dampende ketel met de resten van een oude pater als middagmaal van een groep kanibalen). Zacht geroffel met de belletjes uit een boedistische tempel. Panfluit  uit de Andes met  percussie op de achtergrond of de weemoed van de banjo van Ry Cooder die langzaam overgaat naar een slagwerk dat het ergste onweer uit  de Midwest evenaart, een finale om nooit te vergeten

Ik wist niet goed waar ik het  moest plaatsen, maar uiteindelijk hoeft het niet. twee uur lang blijft het je beroeren. Een combinatie van drums met wat er ook maar bij kan horen. Zelfs een vleugje humor ontbrak niet.

Uzume Taiko Ensemble met Oozoomay, een schitterend optreden dat nog lang blijft nazinderen

wandelen in Zomergem en Aalter

 

 

Is het dit een vroege lente, of gewoon een zonnige winter.. Lekker wandelweer is het zeker. De laatste twee week ends waren we weer op stap. Vorige week 20 km in Zomergem, Ronsele en Oostwinkel. Rustige dorpen in het meetjesland met een afwisselend landschap van lichtgolvende velden, bossen (kleine sportvliegertjes stegen op uit de bossen van Ursel als waren het zoemende insecten) en een prachtige kanaaloever met riet. Zo dichtbij en toch zo mooi. Noch dichterbij de biezemveldwandeling in Aalter. We konden er te voet naartoe, slechts 3km ver om….. 20km te wandelen. (dat waren er dus 26 samen). Het vroor nog toen we om 8.30 vertrokken, maar de zon kroop al langzaam omhoog en verspreidde een deugddoende warmte en strooide een prachtig licht over de velden en  bossen van Ruiselede.

Wie nog durft beweren dat we geen prachtige stukken natuur hebben moet maar eens mee gaan stappen .

der Untergang

 

 

 

April 1945. De opmars door het Russische leger richting Berlijn is niet meer te stoppen. De laatste Duitse tegenaanval is mislukt en de troepen van maarschalk Zjukov omsingelen de stad. Van het eens zo immense Duitse rijk blijft nog een strook over van 12 op 3km over waar hardnekkig om gevochten wordt. Dagenlang van man tot man, van gebouw tot gebouw, zelfs van verdieping tot verdieping. Ten kosten van 300.000 mensenlevens wordt de stad uiteindelijk bezet.

Hitler en Eva Von Braun pleegden zelfmoord nadat ze hun laatste dagen hadden doorgebracht in de Fuhrerbunker, samen met Himmler, Goebbles, Speer en enkele generaals.

Het zijn deze laatste dagen van Hitler die in 2004 verfilmd werden. Der Untergang deed in Duitsland heel wat stof opwaaien, omdat hij ook de menselijke kant van Hitler aan bod liet komen, maar werd uiteindelijk toch bekroond met een Oscar van beste buitenlandse productie. Toneelgroep Colisse &Co deed het nog eens over met een eenvoudige doch schitterende productie. Heel boeiend zeker als je petekind een rolletje heeft als een der kinderen van Goebbels en zijn vrouw Magda.

Mooi Sara, ik hoop dat je in leven zal gespaard blijven van de wreedheden van de wereld en je nog vele kansen krijgt om creatief te uiten

Van je pepe

OPA JARIG

 

JA HET IS WAAR

OPA WORDT 88 JAAR

EN OOK AL KLINKT HET RAAR

ZIJN DAGELIJKSE GEDICHTJES ZIJN NOG BEST

LEESBAAR

 

een stranjutter in Cadzand

vond een grote koffer op het strand

hij docht nu ben ik rijk

maar in de koffer stak een lijk

met slechts één gouden tand

 

een voetbalspeler bij Anderlecht

speelde eens zodanig slecht

dat hij geen enkel goal kon maken

en als hij dan een s een bal kon raken

dan kwam die in eigen doel terecht

op het strand in De Haan

stond een struise vrouw met een monokini aan

twee vissers stonden haar aan te staren

ze dachten aan woeste baren

en zijn toch weer naar zee gegaan

Loker

 

 

 

Tijdens WO 1 geraakte William Redmond gewond in de buurt van Loker. Hij was katholiek en werd weggebracht een een politieke rivaal. De politieke strijd tussen de twee Ierse divisies, de 16 Irish Division en de Ulster Division was al heel groot op de vooravond van de Ierse burgeroorlog en het gebeurde regelmatig dat men gewonde tegenstanders gewoon liet liggen

 

Naast de kerk in Loker wordt de naam van Redmond herinnerd In de Irish Redmond's Pub. We waren er na een  stevige wandeling over de Rode Berg en de Zwarte berg, een picon  (opnieuw over de schreve) uitgenodigd door JP en M

Gezellig en lekker. Picon als aperitief. 13 Galway oesters met Guiness van 't vat. Heerlijk met een romige schuimkraag.  Heerlijk verse zalm en natuurlijk een stevige Irish Coffee .

De beklimming van de Kemmelberg achteraf verliep nogal moeilijk, maar wij hadden er niet minder plezier om

adinkerke

 

 

 

Zodagmorgen 8.30h. Ritje met de nieuwe Megane richting Adinkerke. Een wandeling over de schreve (Franse grens). Verwachtte duinen met af en toe een strook strand en zeezicht. Niets daarvan. Eindeloze weggetjes door uitgestrekte polders. Wijds en eentonig met de felle wind op kop. Na 10 km begonnen rug en spieren al te protesteren. Gelukkig kwam de zon even piepen en trokken we de duinen in. 10.000 jaar oud, de oudste van de Atlantisch kust.  Hier en daar minuskule huisjes,beetje slordig op zijn frans maar stukken gezelliger dan de betonnen dozen aan onze kust. Les dunes de fosilles, mooi natuurgebied met paarden en schapen. Ooit verwachte het duitse leger  hier een invasie want de betonnen bunkers zijn ontelbaar. Gelukkig zijn ze na al die jaren ingenomen door....de natuur en zijn ze er deel van gaan uitmaken.

Terug bij ons. Adinkerke. Druk, file met vooral Fransen. Ook enkele Poolse en  andere vrachtwagens. Een straatje  met magazijnen en winkels die hun waren aanprijzen in engelse ponden. Enkel rookgerief en drank. Een andere zaak gespecialiseerd in sexartikelen.

Onze dag zat erop . 30klm in het wandelboekje. Een schuimende Duvel hadden we wel verdiend

 

aan de pot 4

 

 

Boerenkeuken.

Een grote ronde savooikool gekocht in de GB. Een prachtige bol. De buitenste bladeren eraf en in stukken gesneden. 5 aardappelen ontdaan van hun schil en alles in de snelkookpan...

 

Een kleine 20 minuten later

Worst gebakken en een bruin sausje gemaakt ( ja dit laatste uit een Knorr pakje)

Savooi en aardappelen tot puree gestampt met een scheutje room, peper, muskaatnoot en een lepel mosterd

 

Opgediend op een groot bord.  Heuvel savooipuree met in het midden een kuiltje voor de saus, ernaast de bruingebakken boerenworst

 

en of het lekker was, goedkoop en vlug klaar......

mijn achterkant is zeker even tof

Ik hoef zeker geen dagje vrij te nemen of file te trotseren om een bezoekje te brengen aan het salon en weg te dromen bij glimmende kofferdeksels,aluminium wieldoppen en andere moois, meestal nog aangeprezen door vrouwelijk schoon.
Even wat kranten en tijdschriften openslaan en de ronkende titels slaan je om de oren alsof het aards paradijs zelf zijn deuren heeft geopend.

WORLD ON WHEELS,
Of de poëzie van het vlammende monster


Qashqai urban proof
Om alle obstakels van de stad te overwinnen

Laguna coupe
Femme fatale

Citroen c- cactus
Vetverbrander

Fiat 500
Mijn achterkant
Is zeker even tof

Skoda
Het managen van uw paradoxen
In 6 lessen

Chrysler ecovoyager
Eco romantiek

Alfa esclusiva


Het leven is veiliger met een polo

Lacia
Het eerste wat ik in de garage vond
Heb ik aangetrokken

Opel
Flex fix
Explore the city limits

Nearly new car
Niet nieuw maar wel slim


Laat ons maar even wegdromen. Iedereen klaagt over de levensduurte, maar de glimmende wagens rijden in colonne de salonpoort uit. Laven zich in tankstations a 1 € de liter en blazen hun gassen in de toch al bezoedelde lucht. Ach slecht 10% van de CO2 vervuiling komt van personenwagens….

En wij. Renault respecteert uw budget. Voor de tweede maal een Megane Grandtour. Glimmend donkergrijs onder de spots van de toonzaal. Je durfde hem bijna niet aanraken uit schrik vingerafdrukken achter te laten op de lak.

Na 15 km stond hij thuis in de garage. Regen wind en vuil hadden hem gedoopt en opeens was de glinsterende megane uit de toonzaal gewoon een auto om mee te rijden

aalter beernem aalter 12/01/2008

Na de kleine en minder kleine zonden van de feestdagen komen de goede voornemens, die dan al even vlug weer in de kast verdwijnen.
Wij hadden ons voorgenomen om van 2008 opnieuw een wandeljaar te maken. Het lukte de laatste tijd niet zo goed meer om er echt veel tijd voor vrij te maken en buiten onze trips naar Oostenrijk stond er niet veel meer op het programma
Dus, de wandeltocht van onze club was een ideale start.
30km van Aalter Naar Beernem en terug. t Zou wel lukken, t moest wel lukken, al lag de lat nogal hoog.
Om negen uur waren we al op stap. Beetje frisjes, amper 5 graden, wind, maar gelukkig geen regen. De Hooggoedbossen lagen er echt modderig bij. Dit was geen wandelen meer maar ploeteren. De eerste rustpost was dan ook erg welkom. Onze vrienden P en M zaten daar
al te genieten van hun boterhammetje met warme soep, maar het duurde niet lang voor er trappist op tafel stond. Lekker en energierijk. Het volgende traject verliep dan ook heel vlot en de rustpost van Beernem lieten we links liggen. We hadden ondertussen al wel opgevangen dat de wandeling geen 30, maar 34.5km was.
Het traject tussen Beernem en Maria Aalter is wel het mooist. Vlaanderen op zijn best. Velden, bossen, vergezichten met een straaltje zon, vele kleine boerderijtjes . Je zou er poëtisch van worden. Wat moet het hier 100 jaar geleden mooi geweest zijn om te leven. Geen E40 in de verte geen drukke spoorlijn met 200 treinen per dag. Waarschijnlijk hadden die kleine arme boeren niet de middelen om te genieten, nu hebben we die wel en wordt alles naar de duivel geholpen. Op nog geen km traject telde ik 36 lege bierblikken, zonder dan nog te spreken van andere rotzooi.
De spiertjes waren ondertussen al wat aan het protesteren en de volgende rustpost was heel welkom . Het half uurtje rust deed wonderen. Nog 9 km en we hadden het zonder teveel problemen gehaald. Met dank een mijn nieuwe wandelschoenen die me geen enkel probleem gaven. Ze passen als sloefkes en geven me vleugels.

bedankt voor de pareltjes

Liefste Pepe

Bij het begin van ‘t nieuwe jaar
Wens ik jou heel speciaal
Een schatkist vol pareltjes
En elk heeft zijn verhaal

De eerste parel
Is er één van licht en zonneschijn
De tweede
Wil voor jou graag een bron van liefde zijn

De derde parel
Strooit de mooiste dromen in het rond
De vierde
Schenkt een stralend jaar: gelukkig en gezond

Zo zijn er nog miljoenen parels el met hun geheim
Je zal ze vinden, allemaal
Al zijn ze nog zo klein

Ik wil jou helpen zoeken, iedere dag
Heb maar geen schrik

Want weet je wat zo grappig is
Die schatkist, dat ben ik

Je lieve kapoen

Sara

Sint Amandsberg 1 januari 2008

meer fotos op
http://picasaweb.google.nl/rdvonnet/Winter2007?authkey=AO2whGApuf0

impressies uit de sneeuw

De kerst was dit jaar sfeervol, ver weg van de blauw flikkerende feestverlichting van bij ons.

Een flink uitputtende wandeling, hoog boven het dorp, wegzakkend in een 30cm maagdelijk sneeuwtapijt. We deden ons een set ijscrampons cadeau, nuttig, al zouden echte sneeuwschoenen nog een stuk comfortabeler geweest zijn (ook een stuk duurder).

We voelden ons welkom in het kleine pension. Eenvoud siert en een xxxx hotel zou geen gezelliger kerstavond garanderen. Hoe simpel en licht, de Grenzen Etschtaler Epelvernasch ( Oostenrijkse rode wijn) smaakte en maakte me slaperig, de schnaps na de eerlijk, heerlijke kerstmaaltijd, deed me omvallen van de slaap. Even denken aan familie, vrienden en dierbaren, hopend dat zij even intens genieten van deze kerstnacht.

Terug op de kamer. Nog even op terras. IJzig koud, een heldere hemel, met duizenden fonkelende sterren (blauwflikkerend als de feestverlichting van bij ons).
Tegenover me, een dennenboom, zijn takken bedekt met een dik pak sneeuw. Wat verder een verlicht kerkje, schril afstekend tegen bergen.

De nachtmis haalden we net niet, maar uit het kerkje hoorden we het koor van het dorp. De kerstliederen klonken heel ver weg en toch zo helder, al waren het de engelen zelf die zongen….


4 broodjes, echte boerenboter, een spiegeleitje, ham, kaas, confituur, doorgespoeld met een kan koffie.

Klimmen, surfen, zwemmen, klauteren, glijden, hijgen, kreunen, vloeken op de steile helling in de dikke sneeuw. Een unieke belevenis beloond met een uitzicht over het besneeuwde dorp en….. een absolute stilte, de sneeuw dempt elk geluid. Door een halve meter ongerept
Wit tapijt een spoor van een hert of ree. In dit spoor is het gemakkelijker vooruitkomen. Een eenzame skiër kruist onze weg. Ver van de pistes zoekt hij zijn weg naar beneden. Achter hem een kleine hond die keffend en blaffend zijn baasje volgt, (zonder ski’s ) , soms helemaal verdwijnend in de sneeuw, springend, hollend en dollend


Een ijzige koude wind blaast ons in het gezicht. Beekjes en watervalletjes zijn bevroren en lijken wel kristal. Het anders zo drukke vliegveldje van Reutte Hofen ligt er verlaten bij. Ondergesneeuwd. We wandelen over de startbaan. De lucht is blauw, het zonlicht weerkaatst op de witte vlakte. Een zonnebril is hier een must. We stappen stevig door om ons te verwarmen.
Ik denk al aan de hete soep van deze avond of de schnaps die me weer in slaap zal wiegen.