zurenborg berchem

Indian Summer in the city. Met een goedkoop treinticket(trein tram bus) naar Antwerpen of liever naar Berchem.

Een groot modern stationsplein met heel veel gestalde fietsen. Wachtend op de komst van B (gids van de dag) en S konden we al genieten van dat lekkere herfstzonnetje. We waren nog niet veel verwend de laatste weken, maar nu was het genieten.

Een oude spoorwegbrug, 5 ronde bakstenen bogen (op zomeravonden wordt hier de tango gedanst), een bus en tramstation, 2 verroeste watertanks. Een filmdecor wachtend op een verhaal. Dit was vroeger een station van de boerentram naar de Kempen. Hij voerde pendelaars aan en bevoorraadde de melkboeren van de stad. Op zijn terugweg sleepte hij een mestkar meer naar het platteland .

Het gedicht van Herman de Coninck op de brug ‘’thuis’’ Ik kijk naar buiten,naar het uitzichtloze, dat nu stilaan mijn uitzicht is geworden....een tuin vol mist, vastgevroren verleden

Heel dichtbij De Cogels-Osylei en omliggende straten. Rond de eeuwwisseling keurde de Antwerpse gemeenteraad een plan goed voor de aanleg van een wijk voor de betere burgerij. Zij bezaten het geld voor weelderige huizen, versierd met smeedwerk en beeldhouwwerken,mozaiken en ander versieringen. Einde jaren 60 van vorige eeuw waren er plannen om de ganse wijk met de grond gelijk te maken en plaats te maken voor nieuwbouw. Op de valreep werd de buurt en 170 huizen als monument geklasseerd

Onze gids had het goed voorbereid. Bijna elke woning had zijn verhaal. Het horen en vooral het bekijken waard. De meeste huizen hebben ook hun eigen fantasierijke naam. Jan Breydel en Pieter De Coninck, de Overvloed en de Ooievaar (dat beest is ondertussen van zijn sokkel op de eerste verdieping getuimeld, maar de naam is gebleven); op een hoek, de vier jaargetijden, waarvan er maar een is overgebleven, Wat verder De zonnebloem, de waterlelies, Iris de Lischbloem en de roos. Kleurrijke mozaïeken doen denken aan Victor Horta met zijn Art Nouveau. We wisten niet waar eerst kijken. De huizen zijn prachtig, sommige details uniek, zoals een terras gedragen door twee vissen.

We kregen er niet genoeg van. Het geheel leverde een collectie architectuurfotos om van na te genieten, maar zoals steeds had onze gids ook de lege magen niet vergeten. Een heerlijk terrasje in de zon aan het begin van de Cogels-Osylaan. Het uitzicht prachtig en het eten lekker en als afsluiter wat verder op het Dageraadplein koffie en een armagnac om nooit te vergeten