en weg waren we

En weg waren we. Een bijna eindeloze vakantie van 3 weken (viel achteraf wel flink tegen wegens te vlug voorbij !)
Thuis wind en regen, na 850km Autobahn , 9 uur later en 50 liter minder diesel in te de tank, de ons vertrouwde Alpentoppen tegen een helblauwe hemel. De Tor zu Tirol (Reutte ) stond weer helemaal voor ons open.. Een grote Weissbier met gratis schnaps (bij Fredy) maakte mijn geluk compleet.

We hadden al wat plannetjes, maar die eerste dag bleven we na wat shoppen genieten op het zonnige balkon . In het plaatselijke toeristenbureau kregen we een kaartje met 12 berghutten in de omgeving. Zouden we ze niet allemaal een bezoekje brengen ? Onze conditie zou er wel bij varen.

De volgende dag op stap. Aanvankelijk langs een goed begaanbare bosweg , die uiteindelijk overging in een smal, steil koeienpad. Een uitschuiver in de met modder vermengde stront zou hier zeker fataal zijn. Heelhuids bereikten we de Lechaschauer Hutte, bezweet en bemodderd ( de stront hadden we ondertussen wel van onze schoenen gespoeld) tussen netjes uitgedoste toeristen die de klim van 800 m met de plaatselijke kabelbaan hadden overbrugd..Na een royale verfrissing zetten we onze weg verder over een (voor mij dan toch) smal pad; de alpenrosenweg die op 1800 uitzicht biedt over de vallei .De Gehrenalpe Hutte was opnieuw een welkom rustpunt. Hier in de buurt logeerde een paar jaar geleden (tijdens de winter) een bruine beer . Hij kwam oorspronkelijk uit Italië, dwaalde rond in het grensgebied tussen Oostenrijk en Duitsland, maar werd uiteindelijk toch neergeschoten om veiligheidsredenen. De omgeving van de hut leek nu wel veilig en we konden uitblazen voor we de tocht naar beneden aanvingen.

Leven is het meervoud van lef (gelezen op vakantie)

Ludwig 2 was nog zo gek niet. Hij hield van alleen zijn (liet daarom in zijn kasteel een systeem bouwen om een gedekte tafel vanuit de keuken door een luik naar zijn kantoor op te tillen zodat hij zijn maaltijden in alle rust kon verorberen), maar besteedde zijn geld liever aan de bouw van kastelen ( Neuschwanstein, Linderhof) dan aan oorlogje voeren. Dat werd hem niet in dank afgenomen en op een vroege morgen vond men Ludwig verdronken in een nabijgelegen Beiers meer. De zaak werd nooit opgelost. We bezochten Linderhof al tijdens de herfst en de winter, maar het was echt de moeite om er nog eens terug te keren op een prachtige zomerdag. Het witte kasteel , de gouden koepel van het Turkse huis, het veelkleurige Marokkaanse verblijf steken prachtig af tegen de azuurblauwe lucht. Een park omgeven door de Beierse Alpen (we zijn in Duitsland), prachtige beelden (vooral van de welgevormde Venus) beelden konden me wel bekoren

geluk: heel intens bezig zijn met onbenullige zaken (gelezen op vakantie)

Het vlotte wel met onze uitdaging. Op één dag deden we opnieuw 3 hutten. 800 meter vlot stijgen, gedeeltelijk langs een riviertje dat evenveel meter naar beneden dondert; indrukwekkend . We haalden een stempel in de Musauer , de Otto Mayer en de Fussener Hutte. Enkele dagen later deden we deze tocht opnieuw met onze vrienden JP en M. Het werd de enige regendag van onze vakantie. We sloten hem af met een flesje schnaps op terras (overdekt). Het werd laat, maar we maakten het goed door “s anderendaags heel vroeg op te staan. De zon te zien opkomen boven de bergen , heel wat reeën te observeren en een flinke ochtendwandeling te maken.

Er volgden een paar dagen van genieten van het zomerse Oostenrijk, en af en toe een lekker
etentje op een zonnig terras. Boven ons een ballet van zweefvliegers sierlijk op zoek naar thermiek of rustig dalend naar het plaatselijke vliegveldje. Een boeiend schouwspel.

We hadden nog een paar hutten te bezoeken.. De Raaz Alpe en Ehenbilcher Hutte liggen prachtig op 1700m hoogte. Misschien wel het mooiste bergpanorama van de vakantie. Mocht wel ook, de tocht er naartoe was lastig en de opgave was nabij, zeker toen we op eigen risico door een Spergebied moesten, waar het pad werd vrijgemaakt met springstoffen. Tijdens de korte middagpauze moesten we het gebied doorkruisen, maar uiteindelijk werden we beloond met een prachtig uitzicht. Rondom ons talrijke grazende Haflingerpaarden met lange blonde manen. Er volgde nog een lange afdaling, maar toen kon ook deze dag kon niet meer stuk.

Drop into the silence
Drop into the moment
Drop into your body
Drop into your heart
Drop into your life
People are not seeking the meaning of life, they are seeking the experience of being alive
(Mindfulness op vakantie)


In mei waren we al in Saulinghaus op 1720m , we wisten wat ons te wachten stond. Een vrij rustige klim langs een bosweg met een heel steil laatste stuk. Een echt stukje klimmen.. Het
uitzicht over de Lechvallei is indrukwekkend.. Naar links een bergpanorama, naar rechts de Duitse vlakte, wat een contrast. Het pad liep nog een heel stuk verder, maar dat liet ik aan de echte klimmers

Een dagje later kwam de Durrenberger Hutte in ons boekje. 300meter lager dan Saulinghaus.
Het ging erg vlot en boven genoten we lang van de zon, en wat een berghut gastronomisch te bieden heeft.

We investeerden in de aankoop van stevige stapschoenen , maar ik liet ze toch nog even in de doos. Onze laatste klim naar de Schneetal Alm liep gedeeltelijk over het fameuze koeienvlaaienpad van onze eerste klim. Dat konden we onze dure investering niet aandoen.
De Schneetal Alm is de enige hut in de omgeving die niet kan bevoorraad worden langs een pad of via een goederenlift. Alles gebeurt met de helikopter. De ligging is uniek met uitzicht op het Tanheimmertall Langs een mooi hooggelegen pad bereikten we na de middag de Hoferner Alm. Hier wordt ’s winters geskied en staat alles volgeplakt met sneeuwkanonnen , pylonen, liften enz ; Hier heeft het toerisme heel nadrukkelijk zijn stempel nagelaten. Aan de Chilihutte hetzelfde uitzicht. We lieten de commercie maar achter ons en daalden af via het bos, steil, steil, steil……en erg glibberig. Drie dagen later deden mijn knieën nog pijn. Gelukkig hadden we onze laatste stempel gehaald. Een klein onnozele medaille was de prijs, maar de echte beloning was het gevoel dat we onze uitdaging hadden waargemaakt

Alsof de weergoden met ons meeleefden zakte de temperatuur en dreven regenwolken door de vallei. Heel vroeg in de ochtend, in de gutsende regen reden we naar huis

Freedom, nothing left to loose (gelezen op vakantie)

Fotos te bekijken op www.picasaweb.google.nl/rdvonnet

oostenrijk

Anton en Heidi. Ze behoren tot ons collectief geheugen en je wordt nog steeds wat meewarig bekeken als je op vakantie gaat naar Oostenrijk. Nog voor je vertrek droom je van Lederhosen, wienerschnitzel en enorme hoeveelheden bier met schnaps, met op de achtergrond de zingende bende van de familie Trapp uit The Sound of Music. Ergens twijfel je nog of je niet beter thuis zou blijven……..

Gelukkig bestaat er een modern Oostenrijk, een land waar we misschien nog een voorbeeld aan kunnen nemen. Een land waar mensen hoffelijk en vriendelijk zijn. Een vriendelijke Gruss Gott is nog altijd stukken beter dan een norse Belgisch blik. Een land dat koploper is op gebied van biolandbouw en dat het doet zonder kerncentrales. Onze eigen Limburgse Steve Stevaert valt het als volgt samen “Men houdt er van de natuur, de dieren, en zo uiteindelijk van de mens”

Ooit werden ze beschreven als gifmengers. De antivrieszaak was een dieptepunt, maar sindsdien maakte de Oostenrijkse wijn een echte comeback en sinds 2004 is er zelfs een Oostenrijkse editie van de Michelingids.

We hoeven ons echt niet te schamen voor onze vakantiebestemming.
Tijl en Nele behoren hier ook al lang tot de folklore