aan de pot 3

Aan de pot 3

Vrijdagavond is altijd een beetje feest en elk feest moet gevierd worden met lekker eten. Niet ingewikkeld, duur of uitgebreid maar lekker. Deze avond was het supereenvoudig. Pasta a la mamma. Hiermee maakt la mamma de familie gelukkig in heel Italie.

Flink wat ui, look en olijfolie in de pan. Look kan nooit teveel, tenzij je s’anderendaags een afspraak of vergadering hebt. Ondertussen enkele rijpe tomaten pellen en in grove stukken snijden. Alles samenvoegen , goed peperen, tijm, orgeno, laurier en een kop water met een scheutje wijn toevoegen en….het grote geheim volgens onze zuiderse mammas… langzaam laten sudderen tot men een heerlijke geurende coulis bekomt. Kan opgediend worden met pasta of gestoomde aardapppelen.
De rode Bacaia Sangiovese smaakte er heerlijk bij en gaf deze eenvoudige pasta een feestelijk tintje terwijl Eros Ramazooto op de achtergrond zijn deuntjes zong. Vrijdagavond is altijd een beetje feest

herfst

boven geploegde akkers
en natte weiden
flauwe zon
vallende bladeren in de ochtendnevel
goud geel
nat en kil
het begin van een nieuwe dag

merci

Back to my roots. Zelfs al ligt die echt niet zover af, het is altijd prettig terugkeren naar de stad waar je ooit studeerde, woonde, op stap ging met je eerste lief, waar de straten je vertrouwd zijn en waar je vele herinneringen hebt aan cafeetjes en restaurantjes In die stad, Gent, gingen we gisteren weer op stap. Een jaarlijkse traditie begin november.
We waren uitgenodigd en het verrassingseffect zou zeker spelen.
Dat begon al rond tien uur. Niets gezelliger dan een ontwakende stad. De grote drukte van zaterdag moet nog komen, dus was er rustig de tijd voor een heel uitgebreid ontbijt. Warme broodjes, spiegeleitjes, zwarte dampende koffie. Toen al kon de dag niet meer stuk en hij moest nog beginnen.

Een gezoek aan de opera; Wie had dat kunnen denken. Hoeveel honderden malen liep ik er voorbij. Het indrukwekkende neo klassieke gebouw, waar ik ooit wel eens een voorstelling volgde, hoog boven in de pluchen zetels. Een vrouwelijke gids leidde ons rond in die prachtige cultuurtempel. Als sympathieke en vlotte vertelster wijdde ze ons in, in wat ooit Le Grand Theater de la ville de Gand was. Na vele uitbreidingen en restauraties een pracht van een theater opgericht door architect Louis Roeland. Veel goud, rood, pluche en barok. De eenvoud van de buitengevels in schril contrast met de weelde binnenin. Ooit was dit de pleisterplaats van de Gentse bougeoisie. De inrijpoort voor de koetsen is nog steeds aanwezig. Les petistes histoires konden mij wel boeien. De cote jardin en de cote court, de opera repetities van Louis 14, de parijse decorateurs Philastre en Cambon of de door Honda gesponsorde restauratie van het plafond. Het vuil werd er geduldig afgehaald door tientallen vrijwilligers met blaadjes rijstpapier.
T Was de moeite

Na de koffie in café de theatre gingen we op stap. Boot en wandelzoektocht georganiseerd door rederij de Gentenaer.; Hoeveel Gentse Pisserkes staan er aan het Belfort, Hoe heet het bekendste snoepwinkeltje van Gent, wanneer is het Gravensteen gesloten, wat was de functie van de omgekeerde toeter aan het huis De Grote Sikkel en het leukste van alles. Loop de Brasserie Het Stropke in en bestel een Keizer Karelbiertje…

We waren net op tijd voor het boottochtje (net een autobus met zwemvliezen) We kenden Gent te goed om er nog veel van op te steken,maar gelachen hebben we wel en het kleine cafeetje van De Onvrije Schippers wisten we nu ook liggen. We lieten de laatste vragen van onze zoektocht maar voor wat ze waren (met als excuus dat het begon te regenen) en doken in de kelders van wat ooit een toch niet echt deftige taverne moet geweest zijn.

Na die erg drukke dag klopten we aan in de brasserie t Klokhuis in het Patershol. De garnalen en kaaskroketjes waren heerlijk en de Gentse waterzooi mocht er wel zijn. Hoe konden we beter de dag afsluiten dan met een typisch Gents gerecht
Een pluimpje voor de organisatie van L en G. t Was leuk bedacht en ondanks de sombere voorspellingen waren zelfs de weergoden ons nog welgezind.

a room with a view

gezelle

T was weer eens tijd om wat berglucht te gaan opsnuiven. Heel, heel vroeg in de morgen, eigenlijk nog nacht, vertrokken om de ochtendfiles voor te blijven. Met keelpijn en hoest was ik liever in bed gebleven, toch maar in één ruk naar de Alpen
Grijs, mist, motregen waren ons reisdecor door Moezel, en Duitse bossen. De bergen bleven lang verscholen in hun deken van mist…. Tot opeens 10km voor onze bestemming we getrakteerd werden op een staalblauwe hemel en sneeuwbedekte bergtoppen. Het kon niet mooier, het kon niet vlugger. Het was nog vroeg na de middag, dus zouden we nog eens flink stappen, zouden we nog genieten op een terrasje van al dat moois.

Ik had beter moeten weten. Een dagje later geraakte ik met moeite uit bed. Lag te rillen onder mijn donzen dekbed. Keek met tranende ogen naar de blauwe lucht, de stralende zon, de besneeuwde toppen. Daar ging een stuk van mijn vakantie. Mijn I pod zou mij nog even verstrooiing brengen, niet voor lang want de batterij lader was ik vergeten. Uit mijn tas haalde ik een beduimeld boekje. Een week geleden gekocht voor 50cent op een plaatselijke rommelmarkt Guido Gezelle, gedichten. Ijlde ik toen reeds?? Ik kende hem wel, weet zijn beeld staan in op het pleintje in Brugge. Het pasterke met de kale kop.

Vierde studiejaar. Een strenge meester vooraan in de klas. Het schrijverke, klak (die strenge meester met zijn regel op zijn houten bureau) O krinklende winklende waterding klak met t zwarte kabotseken aan klak . Nooit geweten wat Kabotseken betekende, maar
T werd er klak klak ingeklopt om nooit meer te vergeten

Een jaar later, een andere strenge meester vooraan in de klas met zijn regel op zijn houten bureau O ’t ruisen van het ranke riet klak o wist ik toch uw droevig lied klak wanneer de wind voorbij U voert klak
Opnieuw ingeklopt voor de rest van mijn leven. Zou ik ooit nog vergeten, zou ik ooit nog van poezie kunnen houden, zonder tussen elke regel klak te horen
Gezelle, in de Alpen. Onder mijn dekbed met zicht op besneeuwde toppen, blauwe lucht, stralende herfstzon, schurende keel, lopende neus, tranende ogen. 150 gedichten heb ik van hem gelezen, zonder klak, vond ik ze wel mooi. Ooit groet ik hem in Brugge……