donderdag 20 december 2007
de ladder naar lust
Taal heeft me altijd geboeid, al wordt het de laatste jaren wat moeilijk. De steeds maar wijzigende spellingregels, die ons geen enkele houvast meer geven van wat we ooit in de schoolboeken leerden . Het taaltje dat vooral jongeren gebruiken in hun sms of e mail verkeer. Wie ontcijfert volgende binnenkomende berichtjes . Ben effen weg, BBL. (niet naar de bank, maar gewoon Been Back Later). YW 4EVR betekent dat je welkom bent voor altijd. Een grappig bericht beantwoord je tegenwoordig met ROTFL (rolling on the floor laughing//lig op de grond van het lachten. Is dat de toekomst van onze taal ????
Woensdagavond, heel toevallig, beetje Canvas gekeken. Groot Dictee op TV. Doen we even mee, Leen. ? Proberen voor samen minder dan 50 fouten?
Daar gingen we dan, het beste van onze grammatica bovenhalend
Het lukte vrij aardig. Gemiddelde score van schrijvers, journalisten en andere taalkundigen 19 fouten. Wij samen net geen vijftig, eerlijk verdeeld, elk 25. (zonder te spieken ) Hoofdletters ,al dan niet , hadden onze score stukken beter gemaakt., We are not perfect
Volgend jaar weer he Leen
Uit het dictee
Na het verorberen van de laatste schep hete bliksem - een brijige stamppot, in den beginne gecreëerd door een chef-kok die ten eeuwigen dage het ovenvuur na aan de schenen moet worden gelegd - nam mijn vader zijn bijbel ter hand."Jakobs droom te Betel, Genesis 28 vers 12. De jakobsladder. Jakob gaat slapen met zijn hoofd op een steen en ziet in zijn droom een ladder waarover engelen op en neer gaan", zei hij onderwijzend tegen de kleintjes."God staat boven aan de ladder en belooft hem het land waarop hij ligt. Daarna wordt de steen door Jakob geolied." Mijn oudste broer fluisterde: "Die zevenslaper heeft zo dadelijk geen brillantine meer nodig."Ik stelde me intussen voor dat ik neergevlijd, doezelend in de exquise, zurige sfeer van winterkost, met mijn hoofd boven op de grote kei lag die in onze schuur het vat afdekte waarin melkzuurbacteriën tekeergingen in fijngesneden wittekool.Jaren later, toen mijn vaders Schriftlezing allang was verstomd, zag ik de oudtestamentische scène luchthartig geïnterpreteerd terug in een plafondschildering in het bisschoppelijk paleis van Udine.In Tiepolo’s Bijbelse werk "De droom van Jakob" ontwaarde ik wat ik van jongs af aan al vermoedde: dat deze gedweeë wezens allerminst onzijdig zijn, maar beschikken over mollige vrouwenkuiten.Bij een enkele vieve engel zag je zelfs, klip-en-klaar in de roze schemer van de opwaaiende gewaden, dat het soigneren van het schaamhaar nog niet tot het koninkrijk der hemelen was doorgedrongen.Het waren geen Godsgezanten, maar bacchanten, ladderzat op weg naar de furieuze, in het uitdeinend heelal weerkaatsende geluidsorgie van Jimi Hendrix, de meester van de gitaarriff, die zijn ziel en zaligheid uit zijn schrepele lichaam perste.
Enkele commentaren De tekst "De ladder naar lust" stond bol van verwijzingen naar Bijbelse termen. Weduwe Karina Wolkers (foto) las de tekst voor.De kandidaten struikelden massaal over woorden als "brijige stamppot" en de onvoltooid verleden tijd van ontwaren. Ook de aartsengel Jakob werd dikwijls fout gespeld.De secretaresse Mady Van Goethem uit Sinaai schreef slechts 5 fouten in haar dictee en mocht de hoofdprijs, een zilveren pen, in ontvangst nemen."Ik doe al enkele jaren mee aan dictees. Ik ben niet voortdurend met spelling bezig, maar heb me de voorbije weken wel wat voorbereid", aldus Van Goethe
Woensdagavond, heel toevallig, beetje Canvas gekeken. Groot Dictee op TV. Doen we even mee, Leen. ? Proberen voor samen minder dan 50 fouten?
Daar gingen we dan, het beste van onze grammatica bovenhalend
Het lukte vrij aardig. Gemiddelde score van schrijvers, journalisten en andere taalkundigen 19 fouten. Wij samen net geen vijftig, eerlijk verdeeld, elk 25. (zonder te spieken ) Hoofdletters ,al dan niet , hadden onze score stukken beter gemaakt., We are not perfect
Volgend jaar weer he Leen
Uit het dictee
Na het verorberen van de laatste schep hete bliksem - een brijige stamppot, in den beginne gecreëerd door een chef-kok die ten eeuwigen dage het ovenvuur na aan de schenen moet worden gelegd - nam mijn vader zijn bijbel ter hand."Jakobs droom te Betel, Genesis 28 vers 12. De jakobsladder. Jakob gaat slapen met zijn hoofd op een steen en ziet in zijn droom een ladder waarover engelen op en neer gaan", zei hij onderwijzend tegen de kleintjes."God staat boven aan de ladder en belooft hem het land waarop hij ligt. Daarna wordt de steen door Jakob geolied." Mijn oudste broer fluisterde: "Die zevenslaper heeft zo dadelijk geen brillantine meer nodig."Ik stelde me intussen voor dat ik neergevlijd, doezelend in de exquise, zurige sfeer van winterkost, met mijn hoofd boven op de grote kei lag die in onze schuur het vat afdekte waarin melkzuurbacteriën tekeergingen in fijngesneden wittekool.Jaren later, toen mijn vaders Schriftlezing allang was verstomd, zag ik de oudtestamentische scène luchthartig geïnterpreteerd terug in een plafondschildering in het bisschoppelijk paleis van Udine.In Tiepolo’s Bijbelse werk "De droom van Jakob" ontwaarde ik wat ik van jongs af aan al vermoedde: dat deze gedweeë wezens allerminst onzijdig zijn, maar beschikken over mollige vrouwenkuiten.Bij een enkele vieve engel zag je zelfs, klip-en-klaar in de roze schemer van de opwaaiende gewaden, dat het soigneren van het schaamhaar nog niet tot het koninkrijk der hemelen was doorgedrongen.Het waren geen Godsgezanten, maar bacchanten, ladderzat op weg naar de furieuze, in het uitdeinend heelal weerkaatsende geluidsorgie van Jimi Hendrix, de meester van de gitaarriff, die zijn ziel en zaligheid uit zijn schrepele lichaam perste.
Enkele commentaren De tekst "De ladder naar lust" stond bol van verwijzingen naar Bijbelse termen. Weduwe Karina Wolkers (foto) las de tekst voor.De kandidaten struikelden massaal over woorden als "brijige stamppot" en de onvoltooid verleden tijd van ontwaren. Ook de aartsengel Jakob werd dikwijls fout gespeld.De secretaresse Mady Van Goethem uit Sinaai schreef slechts 5 fouten in haar dictee en mocht de hoofdprijs, een zilveren pen, in ontvangst nemen."Ik doe al enkele jaren mee aan dictees. Ik ben niet voortdurend met spelling bezig, maar heb me de voorbije weken wel wat voorbereid", aldus Van Goethe
donderdag 13 december 2007
groetjes van een vriend....
Dag Rudy,
het was een koude, maar stralende dag vandaag. New York city schittert in de kerstsfeer! Ik ben de dag begonnen aan Rockefeller Plaza & Christmass three en heb de dag afgesloten vlakbij aan de Radio City Music Hall met de Christmass special van de famous Rockettes! The christmass spirit is in New York city al neergedaald dit jaar! Daar heb ik op verschillende plaatsen van mogen genieten. Die spirit overweldigt je en raakt je tot diep in het hart. Je kan deze stad dan ook niet anders dan in je hart sluiten. Naast de kerstsfeer, heeft een bezoek aan Ground Zero ook een diepe indruk achtergelaten. Nabestaanden van 09/11 en de stad New York, hebben een WTC tribute center opgericht. Niets kan voor ons Europeanen bevatten, welke impact de aanslagen op de WTC-torens op de Amerikanen hebben nagelaten! Tot op de dag van vandaag is de invloed van die aanslagen op het dagelijkse leven hier nog steeds voelbaar. Toch bruist deze stad van het leven, you just want to be a part of it!
Groetjes vanuit New York
Tot heel binnenkort!
Timo
het was een koude, maar stralende dag vandaag. New York city schittert in de kerstsfeer! Ik ben de dag begonnen aan Rockefeller Plaza & Christmass three en heb de dag afgesloten vlakbij aan de Radio City Music Hall met de Christmass special van de famous Rockettes! The christmass spirit is in New York city al neergedaald dit jaar! Daar heb ik op verschillende plaatsen van mogen genieten. Die spirit overweldigt je en raakt je tot diep in het hart. Je kan deze stad dan ook niet anders dan in je hart sluiten. Naast de kerstsfeer, heeft een bezoek aan Ground Zero ook een diepe indruk achtergelaten. Nabestaanden van 09/11 en de stad New York, hebben een WTC tribute center opgericht. Niets kan voor ons Europeanen bevatten, welke impact de aanslagen op de WTC-torens op de Amerikanen hebben nagelaten! Tot op de dag van vandaag is de invloed van die aanslagen op het dagelijkse leven hier nog steeds voelbaar. Toch bruist deze stad van het leven, you just want to be a part of it!
Groetjes vanuit New York
Tot heel binnenkort!
Timo
maandag 3 december 2007
lotto
Het land in politieke crisis. Regen en stormwinden teisteren de Vrijdagsmarkt en de rest van Europa. Politiek en weer zullen morgen de krantenkoppen halen.
Gent lijkt een uitgestorven stad op deze zondagmiddag. Een enkele voorbijganger worstelt met een overgewaaide paraplu. Enkel het stoere beeld van Jacob Van Artevelde trotseert de storm, en waarschijnlijk heeft het ook al ettelijke politieke crisissen meegemaakt.
Wij bekijken het schouwspel van achter het venster van het Spaanse restaurant Casa S. De winst van de voorbije maanden lottospel wordt hier opgesoupeerd. Specialiteiten uit Galicia. Weinig fantasie maar puur. Gegrilde gambas, aangeprezen door operazanger, kok en bv, Koen Crucke. Zarzuella, overdadig, grote stukken vis , schelpen en schaaldieren in een door saffraan geel gekleurde pittige saus. De crème Catalane, fris binnenin, de warme gegrilde suiker bovenop, een heerlijkheid die drie dagen extra regime vraagt, maar echt onweerstaanbaar is. Zelfs een carajillo (spaanse koffie met cognac en enkele hele koffiebonen) pasten in ons budget. Meer nog, we hielden nog een dertigtal euro over. De eerste hap van een volgende culinaire uitstap. Er was dus toch nog een straaltje zonneschijn op deze winderige zondagnamiddag, alhoewel, een klein rekensommetje leerde ons dat als we de voorbije maanden geen lotto gespeeld hadden en het geld opzij gelegd, we op stap konden voor een kleine vakantie…….met zijn vieren
Gent lijkt een uitgestorven stad op deze zondagmiddag. Een enkele voorbijganger worstelt met een overgewaaide paraplu. Enkel het stoere beeld van Jacob Van Artevelde trotseert de storm, en waarschijnlijk heeft het ook al ettelijke politieke crisissen meegemaakt.
Wij bekijken het schouwspel van achter het venster van het Spaanse restaurant Casa S. De winst van de voorbije maanden lottospel wordt hier opgesoupeerd. Specialiteiten uit Galicia. Weinig fantasie maar puur. Gegrilde gambas, aangeprezen door operazanger, kok en bv, Koen Crucke. Zarzuella, overdadig, grote stukken vis , schelpen en schaaldieren in een door saffraan geel gekleurde pittige saus. De crème Catalane, fris binnenin, de warme gegrilde suiker bovenop, een heerlijkheid die drie dagen extra regime vraagt, maar echt onweerstaanbaar is. Zelfs een carajillo (spaanse koffie met cognac en enkele hele koffiebonen) pasten in ons budget. Meer nog, we hielden nog een dertigtal euro over. De eerste hap van een volgende culinaire uitstap. Er was dus toch nog een straaltje zonneschijn op deze winderige zondagnamiddag, alhoewel, een klein rekensommetje leerde ons dat als we de voorbije maanden geen lotto gespeeld hadden en het geld opzij gelegd, we op stap konden voor een kleine vakantie…….met zijn vieren
vrijdag 30 november 2007
aan de pot 3
Aan de pot 3
Vrijdagavond is altijd een beetje feest en elk feest moet gevierd worden met lekker eten. Niet ingewikkeld, duur of uitgebreid maar lekker. Deze avond was het supereenvoudig. Pasta a la mamma. Hiermee maakt la mamma de familie gelukkig in heel Italie.
Flink wat ui, look en olijfolie in de pan. Look kan nooit teveel, tenzij je s’anderendaags een afspraak of vergadering hebt. Ondertussen enkele rijpe tomaten pellen en in grove stukken snijden. Alles samenvoegen , goed peperen, tijm, orgeno, laurier en een kop water met een scheutje wijn toevoegen en….het grote geheim volgens onze zuiderse mammas… langzaam laten sudderen tot men een heerlijke geurende coulis bekomt. Kan opgediend worden met pasta of gestoomde aardapppelen.
De rode Bacaia Sangiovese smaakte er heerlijk bij en gaf deze eenvoudige pasta een feestelijk tintje terwijl Eros Ramazooto op de achtergrond zijn deuntjes zong. Vrijdagavond is altijd een beetje feest
Vrijdagavond is altijd een beetje feest en elk feest moet gevierd worden met lekker eten. Niet ingewikkeld, duur of uitgebreid maar lekker. Deze avond was het supereenvoudig. Pasta a la mamma. Hiermee maakt la mamma de familie gelukkig in heel Italie.
Flink wat ui, look en olijfolie in de pan. Look kan nooit teveel, tenzij je s’anderendaags een afspraak of vergadering hebt. Ondertussen enkele rijpe tomaten pellen en in grove stukken snijden. Alles samenvoegen , goed peperen, tijm, orgeno, laurier en een kop water met een scheutje wijn toevoegen en….het grote geheim volgens onze zuiderse mammas… langzaam laten sudderen tot men een heerlijke geurende coulis bekomt. Kan opgediend worden met pasta of gestoomde aardapppelen.
De rode Bacaia Sangiovese smaakte er heerlijk bij en gaf deze eenvoudige pasta een feestelijk tintje terwijl Eros Ramazooto op de achtergrond zijn deuntjes zong. Vrijdagavond is altijd een beetje feest
maandag 26 november 2007
herfst
boven geploegde akkers
en natte weiden
flauwe zon
vallende bladeren in de ochtendnevel
goud geel
nat en kil
het begin van een nieuwe dag
en natte weiden
flauwe zon
vallende bladeren in de ochtendnevel
goud geel
nat en kil
het begin van een nieuwe dag
zondag 11 november 2007
merci
Back to my roots. Zelfs al ligt die echt niet zover af, het is altijd prettig terugkeren naar de stad waar je ooit studeerde, woonde, op stap ging met je eerste lief, waar de straten je vertrouwd zijn en waar je vele herinneringen hebt aan cafeetjes en restaurantjes In die stad, Gent, gingen we gisteren weer op stap. Een jaarlijkse traditie begin november.
We waren uitgenodigd en het verrassingseffect zou zeker spelen.
Dat begon al rond tien uur. Niets gezelliger dan een ontwakende stad. De grote drukte van zaterdag moet nog komen, dus was er rustig de tijd voor een heel uitgebreid ontbijt. Warme broodjes, spiegeleitjes, zwarte dampende koffie. Toen al kon de dag niet meer stuk en hij moest nog beginnen.
Een gezoek aan de opera; Wie had dat kunnen denken. Hoeveel honderden malen liep ik er voorbij. Het indrukwekkende neo klassieke gebouw, waar ik ooit wel eens een voorstelling volgde, hoog boven in de pluchen zetels. Een vrouwelijke gids leidde ons rond in die prachtige cultuurtempel. Als sympathieke en vlotte vertelster wijdde ze ons in, in wat ooit Le Grand Theater de la ville de Gand was. Na vele uitbreidingen en restauraties een pracht van een theater opgericht door architect Louis Roeland. Veel goud, rood, pluche en barok. De eenvoud van de buitengevels in schril contrast met de weelde binnenin. Ooit was dit de pleisterplaats van de Gentse bougeoisie. De inrijpoort voor de koetsen is nog steeds aanwezig. Les petistes histoires konden mij wel boeien. De cote jardin en de cote court, de opera repetities van Louis 14, de parijse decorateurs Philastre en Cambon of de door Honda gesponsorde restauratie van het plafond. Het vuil werd er geduldig afgehaald door tientallen vrijwilligers met blaadjes rijstpapier.
T Was de moeite
Na de koffie in café de theatre gingen we op stap. Boot en wandelzoektocht georganiseerd door rederij de Gentenaer.; Hoeveel Gentse Pisserkes staan er aan het Belfort, Hoe heet het bekendste snoepwinkeltje van Gent, wanneer is het Gravensteen gesloten, wat was de functie van de omgekeerde toeter aan het huis De Grote Sikkel en het leukste van alles. Loop de Brasserie Het Stropke in en bestel een Keizer Karelbiertje…
We waren net op tijd voor het boottochtje (net een autobus met zwemvliezen) We kenden Gent te goed om er nog veel van op te steken,maar gelachen hebben we wel en het kleine cafeetje van De Onvrije Schippers wisten we nu ook liggen. We lieten de laatste vragen van onze zoektocht maar voor wat ze waren (met als excuus dat het begon te regenen) en doken in de kelders van wat ooit een toch niet echt deftige taverne moet geweest zijn.
Na die erg drukke dag klopten we aan in de brasserie t Klokhuis in het Patershol. De garnalen en kaaskroketjes waren heerlijk en de Gentse waterzooi mocht er wel zijn. Hoe konden we beter de dag afsluiten dan met een typisch Gents gerecht
Een pluimpje voor de organisatie van L en G. t Was leuk bedacht en ondanks de sombere voorspellingen waren zelfs de weergoden ons nog welgezind.
We waren uitgenodigd en het verrassingseffect zou zeker spelen.
Dat begon al rond tien uur. Niets gezelliger dan een ontwakende stad. De grote drukte van zaterdag moet nog komen, dus was er rustig de tijd voor een heel uitgebreid ontbijt. Warme broodjes, spiegeleitjes, zwarte dampende koffie. Toen al kon de dag niet meer stuk en hij moest nog beginnen.
Een gezoek aan de opera; Wie had dat kunnen denken. Hoeveel honderden malen liep ik er voorbij. Het indrukwekkende neo klassieke gebouw, waar ik ooit wel eens een voorstelling volgde, hoog boven in de pluchen zetels. Een vrouwelijke gids leidde ons rond in die prachtige cultuurtempel. Als sympathieke en vlotte vertelster wijdde ze ons in, in wat ooit Le Grand Theater de la ville de Gand was. Na vele uitbreidingen en restauraties een pracht van een theater opgericht door architect Louis Roeland. Veel goud, rood, pluche en barok. De eenvoud van de buitengevels in schril contrast met de weelde binnenin. Ooit was dit de pleisterplaats van de Gentse bougeoisie. De inrijpoort voor de koetsen is nog steeds aanwezig. Les petistes histoires konden mij wel boeien. De cote jardin en de cote court, de opera repetities van Louis 14, de parijse decorateurs Philastre en Cambon of de door Honda gesponsorde restauratie van het plafond. Het vuil werd er geduldig afgehaald door tientallen vrijwilligers met blaadjes rijstpapier.
T Was de moeite
Na de koffie in café de theatre gingen we op stap. Boot en wandelzoektocht georganiseerd door rederij de Gentenaer.; Hoeveel Gentse Pisserkes staan er aan het Belfort, Hoe heet het bekendste snoepwinkeltje van Gent, wanneer is het Gravensteen gesloten, wat was de functie van de omgekeerde toeter aan het huis De Grote Sikkel en het leukste van alles. Loop de Brasserie Het Stropke in en bestel een Keizer Karelbiertje…
We waren net op tijd voor het boottochtje (net een autobus met zwemvliezen) We kenden Gent te goed om er nog veel van op te steken,maar gelachen hebben we wel en het kleine cafeetje van De Onvrije Schippers wisten we nu ook liggen. We lieten de laatste vragen van onze zoektocht maar voor wat ze waren (met als excuus dat het begon te regenen) en doken in de kelders van wat ooit een toch niet echt deftige taverne moet geweest zijn.
Na die erg drukke dag klopten we aan in de brasserie t Klokhuis in het Patershol. De garnalen en kaaskroketjes waren heerlijk en de Gentse waterzooi mocht er wel zijn. Hoe konden we beter de dag afsluiten dan met een typisch Gents gerecht
Een pluimpje voor de organisatie van L en G. t Was leuk bedacht en ondanks de sombere voorspellingen waren zelfs de weergoden ons nog welgezind.
donderdag 8 november 2007
maandag 5 november 2007
gezelle
T was weer eens tijd om wat berglucht te gaan opsnuiven. Heel, heel vroeg in de morgen, eigenlijk nog nacht, vertrokken om de ochtendfiles voor te blijven. Met keelpijn en hoest was ik liever in bed gebleven, toch maar in één ruk naar de Alpen
Grijs, mist, motregen waren ons reisdecor door Moezel, en Duitse bossen. De bergen bleven lang verscholen in hun deken van mist…. Tot opeens 10km voor onze bestemming we getrakteerd werden op een staalblauwe hemel en sneeuwbedekte bergtoppen. Het kon niet mooier, het kon niet vlugger. Het was nog vroeg na de middag, dus zouden we nog eens flink stappen, zouden we nog genieten op een terrasje van al dat moois.
Ik had beter moeten weten. Een dagje later geraakte ik met moeite uit bed. Lag te rillen onder mijn donzen dekbed. Keek met tranende ogen naar de blauwe lucht, de stralende zon, de besneeuwde toppen. Daar ging een stuk van mijn vakantie. Mijn I pod zou mij nog even verstrooiing brengen, niet voor lang want de batterij lader was ik vergeten. Uit mijn tas haalde ik een beduimeld boekje. Een week geleden gekocht voor 50cent op een plaatselijke rommelmarkt Guido Gezelle, gedichten. Ijlde ik toen reeds?? Ik kende hem wel, weet zijn beeld staan in op het pleintje in Brugge. Het pasterke met de kale kop.
Vierde studiejaar. Een strenge meester vooraan in de klas. Het schrijverke, klak (die strenge meester met zijn regel op zijn houten bureau) O krinklende winklende waterding klak met t zwarte kabotseken aan klak . Nooit geweten wat Kabotseken betekende, maar
T werd er klak klak ingeklopt om nooit meer te vergeten
Een jaar later, een andere strenge meester vooraan in de klas met zijn regel op zijn houten bureau O ’t ruisen van het ranke riet klak o wist ik toch uw droevig lied klak wanneer de wind voorbij U voert klak
Opnieuw ingeklopt voor de rest van mijn leven. Zou ik ooit nog vergeten, zou ik ooit nog van poezie kunnen houden, zonder tussen elke regel klak te horen
Gezelle, in de Alpen. Onder mijn dekbed met zicht op besneeuwde toppen, blauwe lucht, stralende herfstzon, schurende keel, lopende neus, tranende ogen. 150 gedichten heb ik van hem gelezen, zonder klak, vond ik ze wel mooi. Ooit groet ik hem in Brugge……
Grijs, mist, motregen waren ons reisdecor door Moezel, en Duitse bossen. De bergen bleven lang verscholen in hun deken van mist…. Tot opeens 10km voor onze bestemming we getrakteerd werden op een staalblauwe hemel en sneeuwbedekte bergtoppen. Het kon niet mooier, het kon niet vlugger. Het was nog vroeg na de middag, dus zouden we nog eens flink stappen, zouden we nog genieten op een terrasje van al dat moois.
Ik had beter moeten weten. Een dagje later geraakte ik met moeite uit bed. Lag te rillen onder mijn donzen dekbed. Keek met tranende ogen naar de blauwe lucht, de stralende zon, de besneeuwde toppen. Daar ging een stuk van mijn vakantie. Mijn I pod zou mij nog even verstrooiing brengen, niet voor lang want de batterij lader was ik vergeten. Uit mijn tas haalde ik een beduimeld boekje. Een week geleden gekocht voor 50cent op een plaatselijke rommelmarkt Guido Gezelle, gedichten. Ijlde ik toen reeds?? Ik kende hem wel, weet zijn beeld staan in op het pleintje in Brugge. Het pasterke met de kale kop.
Vierde studiejaar. Een strenge meester vooraan in de klas. Het schrijverke, klak (die strenge meester met zijn regel op zijn houten bureau) O krinklende winklende waterding klak met t zwarte kabotseken aan klak . Nooit geweten wat Kabotseken betekende, maar
T werd er klak klak ingeklopt om nooit meer te vergeten
Een jaar later, een andere strenge meester vooraan in de klas met zijn regel op zijn houten bureau O ’t ruisen van het ranke riet klak o wist ik toch uw droevig lied klak wanneer de wind voorbij U voert klak
Opnieuw ingeklopt voor de rest van mijn leven. Zou ik ooit nog vergeten, zou ik ooit nog van poezie kunnen houden, zonder tussen elke regel klak te horen
Gezelle, in de Alpen. Onder mijn dekbed met zicht op besneeuwde toppen, blauwe lucht, stralende herfstzon, schurende keel, lopende neus, tranende ogen. 150 gedichten heb ik van hem gelezen, zonder klak, vond ik ze wel mooi. Ooit groet ik hem in Brugge……
maandag 8 oktober 2007
aan de pot (2)
Dierbaren werden weer verwacht en onder het motto van “Een handvol kruiden, een glas wijn en een lepel fantasie zijn meer waard dan duizend kookboeken (W Born) stond ik weer aan de pot. Ditmaal voor een supereenvoudig 3 gangenmenu
Pompoenensoep
De herfst is begonnen, bladeren verkleuren en de pompoenen gerijpt, dus…. Eenvoudiger kan het niet. Verse pompoen in grote stukken, een zelfde hoeveelheid wortels en 2 grote ajuinen. Flink onder water laten gaar worden. De mixer erin en peperen. Bij het opdienen een klein scheutje room mag.
Gebakken mosselen in looksaus
Op het boodschappenlijstje stonden 2kilo grote mosselen. Dat waren er ongeveer een tiental per persoon (4 pers). Terwijl ze gaar kookten bereidde ik mijn sausje. Een flinke geut olijfolie, driemaal meer witte wijn, peper, peterselie en de fijngesnipperde look niet vergeten. Flink mengen.
De gare mosselen uit hun schelp halen en een hoeveelheid halve schelpen bewaren. Mosselen en saus mengen en voor het opdienen een tiental minuutjes in de oven.
Ondertussen de mosselschelpen op borden schikken, afwerken met wat frisse gemengde salade en dan in elke schelp een mossel. Voor sterke darmen overgieten met nog wat extra saus.
Een koele witte wijn smaakte hier heerlijk bij
Kipfilet in arrabiata
Een viertal kipfilets werden in blokjes gesneden, gebakken, gemengd met een paar soeplepels arrabiata en met room overgoten. Eenvoudiger kon het bijna niet
Opgediend met gegrilde pijnboompitten, lichtjes gebakken rucolasalade en wilde rijst een exotisch gerechtje waar ik een fris wit of een zuiders rood wijntje bij schonk….
Pompoenensoep
De herfst is begonnen, bladeren verkleuren en de pompoenen gerijpt, dus…. Eenvoudiger kan het niet. Verse pompoen in grote stukken, een zelfde hoeveelheid wortels en 2 grote ajuinen. Flink onder water laten gaar worden. De mixer erin en peperen. Bij het opdienen een klein scheutje room mag.
Gebakken mosselen in looksaus
Op het boodschappenlijstje stonden 2kilo grote mosselen. Dat waren er ongeveer een tiental per persoon (4 pers). Terwijl ze gaar kookten bereidde ik mijn sausje. Een flinke geut olijfolie, driemaal meer witte wijn, peper, peterselie en de fijngesnipperde look niet vergeten. Flink mengen.
De gare mosselen uit hun schelp halen en een hoeveelheid halve schelpen bewaren. Mosselen en saus mengen en voor het opdienen een tiental minuutjes in de oven.
Ondertussen de mosselschelpen op borden schikken, afwerken met wat frisse gemengde salade en dan in elke schelp een mossel. Voor sterke darmen overgieten met nog wat extra saus.
Een koele witte wijn smaakte hier heerlijk bij
Kipfilet in arrabiata
Een viertal kipfilets werden in blokjes gesneden, gebakken, gemengd met een paar soeplepels arrabiata en met room overgoten. Eenvoudiger kon het bijna niet
Opgediend met gegrilde pijnboompitten, lichtjes gebakken rucolasalade en wilde rijst een exotisch gerechtje waar ik een fris wit of een zuiders rood wijntje bij schonk….
zaterdag 6 oktober 2007
aan de pot (1)
Dierbaren worden verwacht. De keuken geurt naar look en verse kruiden. Ik heb zin in om te stoven, te bakken te koken. Nigella Lawson. Jaimie Olivier, Larissa Bertonasco zijn mijn idolen, al komt mijn receptje van blz 170 van Plus Magazine….
Stoofpotje van konijn met tomaat en dragon
Het arme beestje in stukken gesneden en zorgvuldig ingewreven met een mengeling van olijfolie, peper, knoflookpasta en gehakte verse dragon…
Een grote gietijzeren pan wordt verhit en de stukken vlees gefruit ino olijfolie en ajuin. Alles wordt overgoten met een flesje witte wijn. Het laatste glas houd ik voor mezelf. Le bonheur de la bouteille….
40 minuten lang suddert mijn stoofpotje. Het klinkt mij als muziek in de oren. De rest van de verse dragon en een 20 tal kerstomaten (tot voor kort dacht ik altijd aan kersttomaten) worden toegevoegd. Een kwartiertje later is de schotel klaar. Terwijl de gasten nog aperitieven snijd ik grote stukken ciabattabrood, bestrooi gerecht met peterselie en ontkurk een fles bourgogne
Stoofpotje van konijn met tomaat en dragon
Het arme beestje in stukken gesneden en zorgvuldig ingewreven met een mengeling van olijfolie, peper, knoflookpasta en gehakte verse dragon…
Een grote gietijzeren pan wordt verhit en de stukken vlees gefruit ino olijfolie en ajuin. Alles wordt overgoten met een flesje witte wijn. Het laatste glas houd ik voor mezelf. Le bonheur de la bouteille….
40 minuten lang suddert mijn stoofpotje. Het klinkt mij als muziek in de oren. De rest van de verse dragon en een 20 tal kerstomaten (tot voor kort dacht ik altijd aan kersttomaten) worden toegevoegd. Een kwartiertje later is de schotel klaar. Terwijl de gasten nog aperitieven snijd ik grote stukken ciabattabrood, bestrooi gerecht met peterselie en ontkurk een fles bourgogne
maandag 17 september 2007
zurenborg berchem
Indian Summer in the city. Met een goedkoop treinticket(trein tram bus) naar Antwerpen of liever naar Berchem.
Een groot modern stationsplein met heel veel gestalde fietsen. Wachtend op de komst van B (gids van de dag) en S konden we al genieten van dat lekkere herfstzonnetje. We waren nog niet veel verwend de laatste weken, maar nu was het genieten.
Een oude spoorwegbrug, 5 ronde bakstenen bogen (op zomeravonden wordt hier de tango gedanst), een bus en tramstation, 2 verroeste watertanks. Een filmdecor wachtend op een verhaal. Dit was vroeger een station van de boerentram naar de Kempen. Hij voerde pendelaars aan en bevoorraadde de melkboeren van de stad. Op zijn terugweg sleepte hij een mestkar meer naar het platteland .
Het gedicht van Herman de Coninck op de brug ‘’thuis’’ Ik kijk naar buiten,naar het uitzichtloze, dat nu stilaan mijn uitzicht is geworden....een tuin vol mist, vastgevroren verleden
Heel dichtbij De Cogels-Osylei en omliggende straten. Rond de eeuwwisseling keurde de Antwerpse gemeenteraad een plan goed voor de aanleg van een wijk voor de betere burgerij. Zij bezaten het geld voor weelderige huizen, versierd met smeedwerk en beeldhouwwerken,mozaiken en ander versieringen. Einde jaren 60 van vorige eeuw waren er plannen om de ganse wijk met de grond gelijk te maken en plaats te maken voor nieuwbouw. Op de valreep werd de buurt en 170 huizen als monument geklasseerd
Onze gids had het goed voorbereid. Bijna elke woning had zijn verhaal. Het horen en vooral het bekijken waard. De meeste huizen hebben ook hun eigen fantasierijke naam. Jan Breydel en Pieter De Coninck, de Overvloed en de Ooievaar (dat beest is ondertussen van zijn sokkel op de eerste verdieping getuimeld, maar de naam is gebleven); op een hoek, de vier jaargetijden, waarvan er maar een is overgebleven, Wat verder De zonnebloem, de waterlelies, Iris de Lischbloem en de roos. Kleurrijke mozaïeken doen denken aan Victor Horta met zijn Art Nouveau. We wisten niet waar eerst kijken. De huizen zijn prachtig, sommige details uniek, zoals een terras gedragen door twee vissen.
We kregen er niet genoeg van. Het geheel leverde een collectie architectuurfotos om van na te genieten, maar zoals steeds had onze gids ook de lege magen niet vergeten. Een heerlijk terrasje in de zon aan het begin van de Cogels-Osylaan. Het uitzicht prachtig en het eten lekker en als afsluiter wat verder op het Dageraadplein koffie en een armagnac om nooit te vergeten
zaterdag 25 augustus 2007
en weg waren we
En weg waren we. Een bijna eindeloze vakantie van 3 weken (viel achteraf wel flink tegen wegens te vlug voorbij !)
Thuis wind en regen, na 850km Autobahn , 9 uur later en 50 liter minder diesel in te de tank, de ons vertrouwde Alpentoppen tegen een helblauwe hemel. De Tor zu Tirol (Reutte ) stond weer helemaal voor ons open.. Een grote Weissbier met gratis schnaps (bij Fredy) maakte mijn geluk compleet.
We hadden al wat plannetjes, maar die eerste dag bleven we na wat shoppen genieten op het zonnige balkon . In het plaatselijke toeristenbureau kregen we een kaartje met 12 berghutten in de omgeving. Zouden we ze niet allemaal een bezoekje brengen ? Onze conditie zou er wel bij varen.
De volgende dag op stap. Aanvankelijk langs een goed begaanbare bosweg , die uiteindelijk overging in een smal, steil koeienpad. Een uitschuiver in de met modder vermengde stront zou hier zeker fataal zijn. Heelhuids bereikten we de Lechaschauer Hutte, bezweet en bemodderd ( de stront hadden we ondertussen wel van onze schoenen gespoeld) tussen netjes uitgedoste toeristen die de klim van 800 m met de plaatselijke kabelbaan hadden overbrugd..Na een royale verfrissing zetten we onze weg verder over een (voor mij dan toch) smal pad; de alpenrosenweg die op 1800 uitzicht biedt over de vallei .De Gehrenalpe Hutte was opnieuw een welkom rustpunt. Hier in de buurt logeerde een paar jaar geleden (tijdens de winter) een bruine beer . Hij kwam oorspronkelijk uit Italië, dwaalde rond in het grensgebied tussen Oostenrijk en Duitsland, maar werd uiteindelijk toch neergeschoten om veiligheidsredenen. De omgeving van de hut leek nu wel veilig en we konden uitblazen voor we de tocht naar beneden aanvingen.
Leven is het meervoud van lef (gelezen op vakantie)
Ludwig 2 was nog zo gek niet. Hij hield van alleen zijn (liet daarom in zijn kasteel een systeem bouwen om een gedekte tafel vanuit de keuken door een luik naar zijn kantoor op te tillen zodat hij zijn maaltijden in alle rust kon verorberen), maar besteedde zijn geld liever aan de bouw van kastelen ( Neuschwanstein, Linderhof) dan aan oorlogje voeren. Dat werd hem niet in dank afgenomen en op een vroege morgen vond men Ludwig verdronken in een nabijgelegen Beiers meer. De zaak werd nooit opgelost. We bezochten Linderhof al tijdens de herfst en de winter, maar het was echt de moeite om er nog eens terug te keren op een prachtige zomerdag. Het witte kasteel , de gouden koepel van het Turkse huis, het veelkleurige Marokkaanse verblijf steken prachtig af tegen de azuurblauwe lucht. Een park omgeven door de Beierse Alpen (we zijn in Duitsland), prachtige beelden (vooral van de welgevormde Venus) beelden konden me wel bekoren
geluk: heel intens bezig zijn met onbenullige zaken (gelezen op vakantie)
Het vlotte wel met onze uitdaging. Op één dag deden we opnieuw 3 hutten. 800 meter vlot stijgen, gedeeltelijk langs een riviertje dat evenveel meter naar beneden dondert; indrukwekkend . We haalden een stempel in de Musauer , de Otto Mayer en de Fussener Hutte. Enkele dagen later deden we deze tocht opnieuw met onze vrienden JP en M. Het werd de enige regendag van onze vakantie. We sloten hem af met een flesje schnaps op terras (overdekt). Het werd laat, maar we maakten het goed door “s anderendaags heel vroeg op te staan. De zon te zien opkomen boven de bergen , heel wat reeën te observeren en een flinke ochtendwandeling te maken.
Er volgden een paar dagen van genieten van het zomerse Oostenrijk, en af en toe een lekker
etentje op een zonnig terras. Boven ons een ballet van zweefvliegers sierlijk op zoek naar thermiek of rustig dalend naar het plaatselijke vliegveldje. Een boeiend schouwspel.
We hadden nog een paar hutten te bezoeken.. De Raaz Alpe en Ehenbilcher Hutte liggen prachtig op 1700m hoogte. Misschien wel het mooiste bergpanorama van de vakantie. Mocht wel ook, de tocht er naartoe was lastig en de opgave was nabij, zeker toen we op eigen risico door een Spergebied moesten, waar het pad werd vrijgemaakt met springstoffen. Tijdens de korte middagpauze moesten we het gebied doorkruisen, maar uiteindelijk werden we beloond met een prachtig uitzicht. Rondom ons talrijke grazende Haflingerpaarden met lange blonde manen. Er volgde nog een lange afdaling, maar toen kon ook deze dag kon niet meer stuk.
Drop into the silence
Drop into the moment
Drop into your body
Drop into your heart
Drop into your life
People are not seeking the meaning of life, they are seeking the experience of being alive
(Mindfulness op vakantie)
In mei waren we al in Saulinghaus op 1720m , we wisten wat ons te wachten stond. Een vrij rustige klim langs een bosweg met een heel steil laatste stuk. Een echt stukje klimmen.. Het
uitzicht over de Lechvallei is indrukwekkend.. Naar links een bergpanorama, naar rechts de Duitse vlakte, wat een contrast. Het pad liep nog een heel stuk verder, maar dat liet ik aan de echte klimmers
Een dagje later kwam de Durrenberger Hutte in ons boekje. 300meter lager dan Saulinghaus.
Het ging erg vlot en boven genoten we lang van de zon, en wat een berghut gastronomisch te bieden heeft.
We investeerden in de aankoop van stevige stapschoenen , maar ik liet ze toch nog even in de doos. Onze laatste klim naar de Schneetal Alm liep gedeeltelijk over het fameuze koeienvlaaienpad van onze eerste klim. Dat konden we onze dure investering niet aandoen.
De Schneetal Alm is de enige hut in de omgeving die niet kan bevoorraad worden langs een pad of via een goederenlift. Alles gebeurt met de helikopter. De ligging is uniek met uitzicht op het Tanheimmertall Langs een mooi hooggelegen pad bereikten we na de middag de Hoferner Alm. Hier wordt ’s winters geskied en staat alles volgeplakt met sneeuwkanonnen , pylonen, liften enz ; Hier heeft het toerisme heel nadrukkelijk zijn stempel nagelaten. Aan de Chilihutte hetzelfde uitzicht. We lieten de commercie maar achter ons en daalden af via het bos, steil, steil, steil……en erg glibberig. Drie dagen later deden mijn knieën nog pijn. Gelukkig hadden we onze laatste stempel gehaald. Een klein onnozele medaille was de prijs, maar de echte beloning was het gevoel dat we onze uitdaging hadden waargemaakt
Alsof de weergoden met ons meeleefden zakte de temperatuur en dreven regenwolken door de vallei. Heel vroeg in de ochtend, in de gutsende regen reden we naar huis
Freedom, nothing left to loose (gelezen op vakantie)
Fotos te bekijken op www.picasaweb.google.nl/rdvonnet
Thuis wind en regen, na 850km Autobahn , 9 uur later en 50 liter minder diesel in te de tank, de ons vertrouwde Alpentoppen tegen een helblauwe hemel. De Tor zu Tirol (Reutte ) stond weer helemaal voor ons open.. Een grote Weissbier met gratis schnaps (bij Fredy) maakte mijn geluk compleet.
We hadden al wat plannetjes, maar die eerste dag bleven we na wat shoppen genieten op het zonnige balkon . In het plaatselijke toeristenbureau kregen we een kaartje met 12 berghutten in de omgeving. Zouden we ze niet allemaal een bezoekje brengen ? Onze conditie zou er wel bij varen.
De volgende dag op stap. Aanvankelijk langs een goed begaanbare bosweg , die uiteindelijk overging in een smal, steil koeienpad. Een uitschuiver in de met modder vermengde stront zou hier zeker fataal zijn. Heelhuids bereikten we de Lechaschauer Hutte, bezweet en bemodderd ( de stront hadden we ondertussen wel van onze schoenen gespoeld) tussen netjes uitgedoste toeristen die de klim van 800 m met de plaatselijke kabelbaan hadden overbrugd..Na een royale verfrissing zetten we onze weg verder over een (voor mij dan toch) smal pad; de alpenrosenweg die op 1800 uitzicht biedt over de vallei .De Gehrenalpe Hutte was opnieuw een welkom rustpunt. Hier in de buurt logeerde een paar jaar geleden (tijdens de winter) een bruine beer . Hij kwam oorspronkelijk uit Italië, dwaalde rond in het grensgebied tussen Oostenrijk en Duitsland, maar werd uiteindelijk toch neergeschoten om veiligheidsredenen. De omgeving van de hut leek nu wel veilig en we konden uitblazen voor we de tocht naar beneden aanvingen.
Leven is het meervoud van lef (gelezen op vakantie)
Ludwig 2 was nog zo gek niet. Hij hield van alleen zijn (liet daarom in zijn kasteel een systeem bouwen om een gedekte tafel vanuit de keuken door een luik naar zijn kantoor op te tillen zodat hij zijn maaltijden in alle rust kon verorberen), maar besteedde zijn geld liever aan de bouw van kastelen ( Neuschwanstein, Linderhof) dan aan oorlogje voeren. Dat werd hem niet in dank afgenomen en op een vroege morgen vond men Ludwig verdronken in een nabijgelegen Beiers meer. De zaak werd nooit opgelost. We bezochten Linderhof al tijdens de herfst en de winter, maar het was echt de moeite om er nog eens terug te keren op een prachtige zomerdag. Het witte kasteel , de gouden koepel van het Turkse huis, het veelkleurige Marokkaanse verblijf steken prachtig af tegen de azuurblauwe lucht. Een park omgeven door de Beierse Alpen (we zijn in Duitsland), prachtige beelden (vooral van de welgevormde Venus) beelden konden me wel bekoren
geluk: heel intens bezig zijn met onbenullige zaken (gelezen op vakantie)
Het vlotte wel met onze uitdaging. Op één dag deden we opnieuw 3 hutten. 800 meter vlot stijgen, gedeeltelijk langs een riviertje dat evenveel meter naar beneden dondert; indrukwekkend . We haalden een stempel in de Musauer , de Otto Mayer en de Fussener Hutte. Enkele dagen later deden we deze tocht opnieuw met onze vrienden JP en M. Het werd de enige regendag van onze vakantie. We sloten hem af met een flesje schnaps op terras (overdekt). Het werd laat, maar we maakten het goed door “s anderendaags heel vroeg op te staan. De zon te zien opkomen boven de bergen , heel wat reeën te observeren en een flinke ochtendwandeling te maken.
Er volgden een paar dagen van genieten van het zomerse Oostenrijk, en af en toe een lekker
etentje op een zonnig terras. Boven ons een ballet van zweefvliegers sierlijk op zoek naar thermiek of rustig dalend naar het plaatselijke vliegveldje. Een boeiend schouwspel.
We hadden nog een paar hutten te bezoeken.. De Raaz Alpe en Ehenbilcher Hutte liggen prachtig op 1700m hoogte. Misschien wel het mooiste bergpanorama van de vakantie. Mocht wel ook, de tocht er naartoe was lastig en de opgave was nabij, zeker toen we op eigen risico door een Spergebied moesten, waar het pad werd vrijgemaakt met springstoffen. Tijdens de korte middagpauze moesten we het gebied doorkruisen, maar uiteindelijk werden we beloond met een prachtig uitzicht. Rondom ons talrijke grazende Haflingerpaarden met lange blonde manen. Er volgde nog een lange afdaling, maar toen kon ook deze dag kon niet meer stuk.
Drop into the silence
Drop into the moment
Drop into your body
Drop into your heart
Drop into your life
People are not seeking the meaning of life, they are seeking the experience of being alive
(Mindfulness op vakantie)
In mei waren we al in Saulinghaus op 1720m , we wisten wat ons te wachten stond. Een vrij rustige klim langs een bosweg met een heel steil laatste stuk. Een echt stukje klimmen.. Het
uitzicht over de Lechvallei is indrukwekkend.. Naar links een bergpanorama, naar rechts de Duitse vlakte, wat een contrast. Het pad liep nog een heel stuk verder, maar dat liet ik aan de echte klimmers
Een dagje later kwam de Durrenberger Hutte in ons boekje. 300meter lager dan Saulinghaus.
Het ging erg vlot en boven genoten we lang van de zon, en wat een berghut gastronomisch te bieden heeft.
We investeerden in de aankoop van stevige stapschoenen , maar ik liet ze toch nog even in de doos. Onze laatste klim naar de Schneetal Alm liep gedeeltelijk over het fameuze koeienvlaaienpad van onze eerste klim. Dat konden we onze dure investering niet aandoen.
De Schneetal Alm is de enige hut in de omgeving die niet kan bevoorraad worden langs een pad of via een goederenlift. Alles gebeurt met de helikopter. De ligging is uniek met uitzicht op het Tanheimmertall Langs een mooi hooggelegen pad bereikten we na de middag de Hoferner Alm. Hier wordt ’s winters geskied en staat alles volgeplakt met sneeuwkanonnen , pylonen, liften enz ; Hier heeft het toerisme heel nadrukkelijk zijn stempel nagelaten. Aan de Chilihutte hetzelfde uitzicht. We lieten de commercie maar achter ons en daalden af via het bos, steil, steil, steil……en erg glibberig. Drie dagen later deden mijn knieën nog pijn. Gelukkig hadden we onze laatste stempel gehaald. Een klein onnozele medaille was de prijs, maar de echte beloning was het gevoel dat we onze uitdaging hadden waargemaakt
Alsof de weergoden met ons meeleefden zakte de temperatuur en dreven regenwolken door de vallei. Heel vroeg in de ochtend, in de gutsende regen reden we naar huis
Freedom, nothing left to loose (gelezen op vakantie)
Fotos te bekijken op www.picasaweb.google.nl/rdvonnet
zaterdag 11 augustus 2007
oostenrijk
Anton en Heidi. Ze behoren tot ons collectief geheugen en je wordt nog steeds wat meewarig bekeken als je op vakantie gaat naar Oostenrijk. Nog voor je vertrek droom je van Lederhosen, wienerschnitzel en enorme hoeveelheden bier met schnaps, met op de achtergrond de zingende bende van de familie Trapp uit The Sound of Music. Ergens twijfel je nog of je niet beter thuis zou blijven……..
Gelukkig bestaat er een modern Oostenrijk, een land waar we misschien nog een voorbeeld aan kunnen nemen. Een land waar mensen hoffelijk en vriendelijk zijn. Een vriendelijke Gruss Gott is nog altijd stukken beter dan een norse Belgisch blik. Een land dat koploper is op gebied van biolandbouw en dat het doet zonder kerncentrales. Onze eigen Limburgse Steve Stevaert valt het als volgt samen “Men houdt er van de natuur, de dieren, en zo uiteindelijk van de mens”
Ooit werden ze beschreven als gifmengers. De antivrieszaak was een dieptepunt, maar sindsdien maakte de Oostenrijkse wijn een echte comeback en sinds 2004 is er zelfs een Oostenrijkse editie van de Michelingids.
We hoeven ons echt niet te schamen voor onze vakantiebestemming.
Tijl en Nele behoren hier ook al lang tot de folklore
Gelukkig bestaat er een modern Oostenrijk, een land waar we misschien nog een voorbeeld aan kunnen nemen. Een land waar mensen hoffelijk en vriendelijk zijn. Een vriendelijke Gruss Gott is nog altijd stukken beter dan een norse Belgisch blik. Een land dat koploper is op gebied van biolandbouw en dat het doet zonder kerncentrales. Onze eigen Limburgse Steve Stevaert valt het als volgt samen “Men houdt er van de natuur, de dieren, en zo uiteindelijk van de mens”
Ooit werden ze beschreven als gifmengers. De antivrieszaak was een dieptepunt, maar sindsdien maakte de Oostenrijkse wijn een echte comeback en sinds 2004 is er zelfs een Oostenrijkse editie van de Michelingids.
We hoeven ons echt niet te schamen voor onze vakantiebestemming.
Tijl en Nele behoren hier ook al lang tot de folklore
woensdag 4 juli 2007
intro
Intro
Het is weeral een heel tijdje geleden dat ondergetekende achter zijn klaviertje klom op www.rudyisblogging.blogspot.com om een stukje van zijn dagdagelijkse belevenissen , gedachten of ideetjes toe te vertrouwen aan het net. Oude liefde roest niet en dat hij opnieuw de draad zou opnemen was bijna een zekerheid.
De zomer 2007 wordt niet wat hij 2 maanden geleden leek te worden. De grote hitte en droogte kwamen er niet en we hebben onze pulls en paraplus maar weer uit de kast gehaald. Streepjes zon en pletsende regenbuien volgen elkaar op. En toch heeft dit weertype ook zijn mooie kantjes, kijk maar eens naar boven……
cumulus
rond als borsten
en billen
cumuluswolken aan de blauwe hemel
wit witter witst
rond en vol als schapenwol
vluchtend aan de blauwe hemel
voor westenwind en regen
Het is weeral een heel tijdje geleden dat ondergetekende achter zijn klaviertje klom op www.rudyisblogging.blogspot.com om een stukje van zijn dagdagelijkse belevenissen , gedachten of ideetjes toe te vertrouwen aan het net. Oude liefde roest niet en dat hij opnieuw de draad zou opnemen was bijna een zekerheid.
De zomer 2007 wordt niet wat hij 2 maanden geleden leek te worden. De grote hitte en droogte kwamen er niet en we hebben onze pulls en paraplus maar weer uit de kast gehaald. Streepjes zon en pletsende regenbuien volgen elkaar op. En toch heeft dit weertype ook zijn mooie kantjes, kijk maar eens naar boven……
cumulus
rond als borsten
en billen
cumuluswolken aan de blauwe hemel
wit witter witst
rond en vol als schapenwol
vluchtend aan de blauwe hemel
voor westenwind en regen
Abonneren op:
Posts (Atom)